خدانگهدار مادر علمدار امیر برومند

من آسمونیم که دیگه قمر ندارم
ام البنینیم که حالا پسر ندارم
روز و شبام تار تار
بی علمدار
مادری که تنها و بی قرار
آخر کار
اشکای رباب اشکای سکینه
طاقتشو ندارم خداحافظ مدینه
خدانگهدار مادر علمدار
عباس خودم شنیدم
کی بهتر تو اومدم
تیری که زد به چشمات
انگار به قلب من زد
شنیدم از اون تیر و نیزه هایی که به تو خوردن
چش تو رو دور دیدن تو خیمه ها خلخال رو بردن
ریختن تو حرم کاشکی زنده بودی
ناموس حسین چند هزار یهودی
غریب و تنها بچه های زهرا

خدانگهدار مادر علمدار امیر برومند