محمد حسن فیضی

دیدی که بین تمامی کسایی که نمی‌شناسیشون یه مرتبه یه صدا آشنا یه مرتبه یه قیافه آشنا که می‌بینی چشماتو باز میکنی بدو بدو ذوق می‌کنی الهی قربونت برم آقا افتاده بود تو گودی قتلگاه یه مرتبه یه صدا آشنا به گوشش رسید تا صدای آشنا بشنید شاه کرد با حسرت سوی خواهر نگاه خوب کردی آمدی دیگر برو تا سری دارم بیا خواهر برو دید زینبش دل برگشتن نداره آروم آروم لباش به هم خورد صدا زد زینب آتش است اینجا نسوزی چون سپند یا برو یا چشمهایت را ببند صدای آشنا محمدحسن فیضی

ام البنین ام بی بنین همون اول بشیر صدا زد آه ای ام البنین بی‌بنین گفت اخبرنی عن الحسین از حسینم خبر بده صدا زد خانوم سرت سلامت عباست کشتن از حسینم خبر بده اولادی ومن تحت الخضراء کلهم فداء لابی عبدالله الحسین فرزندانم و تمام کسانی که زیر آسمان کبودند همه به فدای حسین ای ام البنین فیضی ایزدخواه 

آرزوهای ربابو ببین رباب پیراهنی که تازه خریدی نشان نده گهواره نیست دست خودت را تکان نده بزار اون مصرعی که خیلی باهاش گریه کردی رو هم بخونم بس کن رباب حرمله بیدار میشود آرزوهایی که داشتم بعد تو نقش بر آب شد کوه رویاهای من از بعد رفتنت خراب شد جای شکرش باقیه همین که از غمت میسوزم زیر سایتم چقدر خوبه کنارمی هنوزم دیگه دنیا بدون تو به من نمیسازه هنوز میبینمت چشمات بازه برا تو میخونم لالایی آرزوهایی که داشتم نقش بر آب شد امیر طلاجوران فیضی

خانم ما هممون ترسمون اینه که تو به قاتلت رحم کنی حسینتم به قاتلش رحم بکنه می‌گفت محاسنشو ملای دربندی کنار ضریح سیدالشهدا می‌کند و گریه می‌کرد می‌گفت آه خواهش می‌کنم من نوکرتم درست نیست برا سرورم برا اربابم مسیر تعیین تکلیف کنم اما جیگرم سوخته آقا دست قاتلتو نگیری دست شمر را نگیری یه عمری آتیش به جونه شیعه هات انداخته ما هم همینو میگیم خانوم جان دست قاتلتو نگیری چرا بی‌ادبی می‌کنیم ما نوکریم رعیتیم برا شما داریم اینطوری تعیین تکلیف نیست جیگرمون سوخته چرا ظلم و جور و ستم بی عددش یادت هست به خاطر این میگیم جای دست و ضربات لگدش یادم هست جای دست و ضربات لگدش یادم هست محمد حسن فیضی 

خم شد ز برش برداشت عبا فرمود ای وای که تابوتت، عمری سر دوشم بود صدا زد زینب بیا کمکم کن عبا رو پهن کرد زمین قطعه به قطعه بدن جمع کرد داخل عبا گفت تو از اون طرف عبا بگیر منم از این طرف بسم الله گفتن تا بلند کرد صدا زد بزار زمین عبا بر دوش زینب محمدحسن فیضی

اونایی که با زن و بچه خیلی اصلاً خبر ندارن میگه آقا روز شهادته شهادت کیه مشکیتو پوشیدی دست زن و بچتم گرفتی ورداشتی آوردی روضه دمت گرم ایشالا بچه‌هات در خونه ابی عبدالله پیر بشن در خونه امام حسین مو سفید کنی امشب الان جلسه‌ام دم غروبیه تموم میشه دوباره دست زن و بچتو می‌گیری برمی‌گردی خونه‌ات از روضه تبرکی می‌گیری می‌بری با بچه‌هات می‌شینی غذا میخوری اما از امشب دیگه بچه‌های علی لب به غذا نزدن زهرا به جای نان غم ما را درست کن حلوای ختم شیر خدا را درست کن زهرا به جای نان غم ما را درست کن محمدحسن فیضی

اینا ظاهر کارو که ما می‌بینیم جیگرمونم میسوزه بایدم بسوزه‌ها اما کریم گنبد و صحن و علم نمی‌خواهد کنار فاطمه دیگر حرم نمی‌خواد برای دشمن خود نیز کم نمی‌خواهد برای دادن حاجت قسم نمی‌خواهد کریم بود و بدون سر و صدا بخشید مدینه زائرخود را به کربلا بخشید کریم گنبد و صحن نمی‌خواهد محمدحسن فیضی

کشتی بگیر پیش همه با برادرت شاید یکی بیاید و جانم حسن کند روایتی است که از آن بلند شد آهم به خانه بود پیامبر و آل طاها هم رسید نوبت کشتی کودکان با هم حسین ذکر علی بود و ذکر زهرا هم در آن میان پیامبر حسن حسن می‌گفت ولی شنید حسن هم حسین من میگفت حسن هم حسین من میگفت در آن میان پیامبر حسن می‌گفت محمدحسن فیضی

هی صدا می‌زد که بابا یا رسول الله شاید امشب شاید دیشب چند وقتیست بستری شده‌ای یا به سر حرف میزنی یا دست باز از روی فرت می‌افتاد می‌بری تا همین که بالا دست چه شده گریه می‌کنی امروز برده اشک تو صبر و طاقت من چادرم را نگاه می‌کنی و دست خود می‌کشی به صورت من با علی حرف می‌زدی دیشب چه به او گفته‌ای که تب کرده هی به در می‌کند نگاه پدر و مرا نیز جان به لب کرده اگر آماده‌ای برای سفر جگرم را ببین و بعد برو دو سه ماه دگر تحمل کن پسرم را ببین و  بعد برو خانوم خودتم محسنتو نمی‌بینی هی صدا می‌زد که بابا یا رسول الله محمدحسن فیضی

ابی عبدالله همشونو جمع کرد بعد اینکه عرفه رو خوند امام گفت که رفتن دلیل میخواهد خدا مرا ته مقتل شهید میخواهد خدا بناست که عطشان ببیندم عشق است بدون پیراهن عریان ببیندم عشق است بناست تشنه مرا در کویر بیند او مرمل بدما در حصیر بیند او محکم همه اینا رو می‌گفت یه مرتبه دیدن لحن ابی عبدالله عوض شد یه بغضی گلوی آقامونو گرفت صدا زد جاتون خالیه نمیاید ببینید خدا بناست ببیند اسیر زینب را علمداری که یه کوفی به غارت برد مشکش را دم دروازه ساعت درآوردند اشکش را به قرآن پاره‌ها آن بی‌ وضو‌ها دست‌ها بردند عروسان علی را از میان مست ها بردند تو ازدحام بازار پرده نشینا شدن معذب با سنگا شد شکسته میون کوچه غرور زینب تو روی نیزه بودی عزیزاتو با طناب آوردن کشون کشون ما ها رو میون بزم شراب آوردن به شام قافله را با عذاب آوردن برای دست یتیمان طناب آوردن مگر که چوب تر و تشت و خیزران کم بود که بعد چند دقیقه شراب آوردن خدا بناست ببیند اسیر زینب را فیضی پورکاوه

تو دائم زیر نور آفتابی من بچه ام رو دکتر میخواست سرم بزنه رگ پیدا نمیکرد داد زدم گفتم بیا اون سرنگ بکن تو چشم من دست بچه ام کبود شد بعد اومدم بیرون زیر گریه گفتم بمیرم برات یه جوری تیر زده بود حلقوم گیر کرده بود به لب نام قشنگت مونده مادر عدو حیرون ز جنگت مونده مادر علی دارم ز تو یک یادگاری به سینه جای چنگت مونده مادر تو دائم زیر آفتابی فیضی پورکاوه

دیدی رفقا اکثرا سربازی رفتن موقعی که میری سربازی برمیگردی نه اصلا همون شب اول یه توپ و تشر بغضت میخواد بترکه خلوت میکنی اما دیگه زیر و رو نمیتونی برا هم بکشید بغضت میترکه یاد پدر و مادرت میوفتی برمیگردی مرخصی تا پدر و مادرتو میبینی انگار دنیا رو بهت دادن تا دید خانم رو بدو بدو دوید بغلش کرد صدا زد نبودی ام بنین نبودی ام بنین گنج عشق غارت شد به ساحت پسر فاطمه جسارت شد روضه نبودی ام البنین محمدحسن فیضی

اونقدر میاد زیر خاک میخوابیم حسرت یه لحظه یه یا حسین گفتن اینطوری میان دور هم جمع میشن میگیم حسین جان چی میشد ما هم میومدیم یه بار دیگه میتونستیم بگیم یه بار دیگه گریه بکنیم تا قیامت اگر گریه کنیم حق داغش ادا نخواهد شد کار آن کس که شاه هر دو سراست لنگ امثال ما نخواهد شد ما برای حسین می‌میریم مرد حرفش دوتا نخواد شد ما برای حسین میمیریم محمدحسن فیضی

جایی که کوه خضر به زحمت بایستد شاعر چگونه پیش تو راحت بایستد نزدیک می‌شوم به تو چیزی نمانده است قلبم از اشتیاق زیارت بایستد بانو سلام کاش زمان با همین سلام در آستانه در ساعت بایستد و گردش نگاه تو در بین زائران روی من – این فتاده به لکنت – بایستد تا فارغ از تمام جهان روح خسته‌ام در محضر شما دو سه رکعت بایستد بانو اجازه هست که بار گناه من در کنج صحن این شب خلوت بایستد؟ در این حرم هزار هزار آیه عذاب هم وزن با یک آیه رحمت بایستد باید قنوت حاجت بی‌انتهای ما زیر رواق‌های کرامت بایستد شیعه به شوق مرقد زهرا به قم رسید طاقت نداشت تا به قیامت بایستد آنکس که جای فاطمه در قم نشسته است در روز حشر هم به شفاعت بایستد تو خواهر امام غریبی و این غزل با بیت‌هاش در صف بیعت بایستد من واژه واژه عطر تو را پخش می‌کنم حتی اگر نسیم ز حرکت بایستد این شعر مست تکیه زده بر ضریح تو مستی که روی پاش به زحمت بایستد جایی که کوه خضر به زحمت بایستد محمدحسن فیضی

کریمه سفره ی نان را بدست تو دادند همیشه روزی مان را بدست تو دادند چگونه دل نگران قیامتم باشم دل منِ نگران را بدست تو دادند کلید قفل حرم را بدست ما دادند کلید قفل جنان را بدست تو دادند قلمروی تو خلاصه نمی­شود در قم همه زمین و زمان را به دست تو دادند نجات مردم قم دست "میرزای قمی" است نجات هر دو جهان را بدست تو دادند نکرده است کسی غیر حق تماشایت ز بس که خالق تو آفریده بالایت تو ازدواج نکردی به خاطر اینکه نبود هیچ کسی هم طراز و همتایت کنار جلوه ی تو می­شود خدا را دید تو کوه طوری و بابای توست موسایت تمام مردم دنیا به پات می­میرند فقط همینکه بگوید: فدات بابایت کریمه سفره نان را به دست تو دادند محمدحسن فیضی

اون شبی که دست تنها مونده بود هی به بچه ها میگفت آروم گریه کنید من بدن مادرتون رو بشورم بسم الله و بالله و علی مله رسول الله روضه آروم گریه کنید محمدحسن فیضی

اومد آقا احتیاج به اصلاح پیدا کرد تو نیشابور ایستادند پیرمرده رو آوردن شروع کرد به اصلاح کردن آقا دید که خیلی با دقت دستمال باز کرده هر تیکه از محاسن و موهای آقا رو کوتاه میکنه با احترام داخل ... فهمید موی امام احترام داره ... لحظه های آخر بیا بالاسرم محمدحسن فیضی

درشلوغی های مشهد مابه دنبال توایم نگاه می کنی میبینی که مثلا ازدورحرم اونورتر بری اصلامیگه من آقا نمیشناسم طرف را میبینی که من همشیه میگم رفقام میخندن میره مشهد دنبال پارک آبی و اینور واونور منتهی شمانوکرا رو از دور حرم از اون خیابون امام رضا طبرسی و اونور تر بری میگی من دیگه نمیشناسم من کارم با این آقا بوده جایی دیگه آقا در شلوغی های مشهد ما به دنبال توایم در شلوغی های محشر تو بیا دنبال ما در شلوغی های مشهد محمدحسن فیضی

روی پا آمده ای دیدن دختر مثلا تو بیا باش پسر من به تو مادر مثلا مثل شب های مدینه تو زمسجد برگرد منتظر باش که من باز کنم در مثلا فکر کن موی سرم شانه شده سوخته نیست نزده هیچ کسی دست به معجر مثلا من زبانم به دهانت نهم از سوز عطش تشنه تر از منی و من علی اکبر مثلا یعنی بابا یادمه علی اکبرو بغل کردی لب ها رو به لب های علی رسوندی بکنم روی زمین با کف دستم قبری تو مرا دفن کنی من علی اصغر مثلا دست داری مثلا غسل بده جسم مرا عمه اسما مثلا من تن مادر مثلا تا رسیدی به رخ نیلی و بازوی کبود دست بردار ز غسلم بشو حیدر مثلا مثلا خوابمو تو راهی میدان هستی به رخم بوسه بزن بوسه ی آخر مثلا میشوم من تن بی سر به زمین میفتم همچو بسمل بزنم جای تو پر پر مثلا مثلا کنج خرابه، ته گودال و من خواهر تو بزنم بوسه به حنجر مثلا روی پا آمده ای دیدن دختر مثلا محمدحسن فیضی

روز هشتم همگی میل خراسان داریم انتظار کرم از سفره ی سلطان داریم مثل دشتی که ترک خورده و عطشان باشد از خراسان طلب بارش باران داریم از سر کفر نگفتیم: شفا دست شماست ما به دستان شفا بخش تو ایمان داریم یک نجف قسمت ما کن، به خدا یک عمر است غصه ی جامعه خواندن دم ایوان داریم شک ندارم که پس از مرگ، ملائک گویند: از دل مقبره برخیز که مهمان داریم ما سراسیمه بپرسیم که آن مهمان کیست؟ و بگویند که: مهمان ز خراسان داریم در بهشت ابدی حب وطن چون داریم خانه ای پیش ولی نعمت ایران داریم بگویند مهمان ز خراسان داریم محمدحسن فیضی

صدای در دری که تو شعله سوخت دری که یه میخ و توی سینه کوفت صدای جیغ توی خاکستر و دود کی میدونه چی تو دست فضه بود جوان ننه بابام با اشک داره فریاد میزنه این زنی که میزنی زن منه دانلود روضه بی گناه محمدحسن فیضی مهدی رعنایی

نه همی سوزد دلم سوخته جان و تن من زآتش سینه گل انداخته پیراهن من گره ی کار مرا دست اجل باز کند هرچه تاخیر کند مرگ بود قاتل من بی صدا شمع صفت سوزم و تن آب کنم نشنود هیچ کسی ناله من شیون من مقصد خصم عیادت نبود از زهرا قاتلم آمده بر دیدن جان کندن من بیم دارم که من از ضعف تحمل نکنم طفل من سر نگذارد به روی دامن من گرکه بر پای نخیزی به برت معضورم این قدر نیست به جان تو توان در تن من قاتلم آمده بر دیدن جان کندن من محمدحسن فیضی

گل بر من و جوانی من گریه می کند بلبل به همزبانی من گریه می کند من پیر در بهار جوانی شدم که چرخ بر پیری و جوانی من گریه می کند سکوی قهرمانی من شد پناه در مولا به قهرمانی من گریه می کند نخل مدینه شاهد مظلومی من است بر قامت کمانی من گریه می کند کاهیده ام چنان که عجل گر رسد مرا مهمان به میزبانی من گریه می کند از هر نفس که می کشم آید شمیم مرگ مرگم به زندگانی من گریه می کند مردم فریبی است اگر در عیادتم از حیله، خصم جانی من گریه می کند گِریَم به همسرم که همین روزها دگر از مرگ ناگهانی من گریه می کند من گریه مخفیانه نمودم ولی علی ع برگریه نهانی من گریه می کند پژمرده لاله ام من و هر گوشه بلبلی بر روی ارغوانی من گریه می کند از درد شانه، شانه نشد موی دخترم زینب س به ناتوانی من گریه می کند دیگر حسین ع را نتوانم به بر گرفت این گل به باغبانی من گریه می کند در سینه رستگار ، غم و داغ دعوتند مهدی عج به میهمانی من گریه می کند دانلود روضه بانوی هجده ساله محمدحسن فیضی

صدای در دری که تو شعله سوخت دری که یه میخ و توی سینه کوفت صدای جیغ توی خاکستر و دود کی میدونه چی تو دست فضه بود جوان ننه بابام با اشک داره فریاد میزنه این زنی که میزنی زن منه مادر ما بی گناه بود محمدحسن فیضی مهدی رعنایی

گفتش که دیدم تو طواف حج نگاه میکردم دیدم مثل اینکه پسرشه خودش کجاست نگاه کردم دیدم مثل این که یه خانمی اونطرف نشسته اومدم گفتم که شما پسر فضه هستی که کنیزه حضرت زهراست گفت بله گفت اونم مادرته داره استراحت میکنه کنار کعبه گفت بله گفت اگه میشه برو ازش بخواه من یه خواهش دارم ازت گفت من یه سوال دارم از مادرت فضه میخوام اون سوالو بپرسم برو ببین میشه یا نه اجازه گرفت گفت بیا سوالتو بپرس اومد گفتش خانم من شنیدم شما کنیز حضرت زهرا هستی بله درسته خانم من شنیدم اونقدر خانم بوده حضرت زهرا یه روز شما کار میکردید یه روزم خانم حضرت زهرا کار میکرد گفت آره خیلی خانم بود… دانلود روضه کنیز حضرت زهرا محمدحسن فیضی