مجید تال

و بی مقدمه با رخصت از جناب قمر نوشتم اول خط سیدی علی اکبر خدا به حضرت ارباب هدیه داده پسر خوشا به حال پسر یا خوشا به حال پدر خوشا به حال هر آن کس که نام خادم داشت علی رسید جهان شاهزاده لازم داشت و جلوه کرد در عالم علی دوباره علی که برد نام علی را به هر مناره علی علیست وارث والایی و وقار علی به دست اوست برازنده ذوالفقار علی حسین بر لبش الله اکبر آورده خدا برای جهان باز حیدر آورده بیشتر امشب شب خوشحالی سقا شده چون که حالا یک نفر مثل خودش پیدا شده او برا زینب کبری رکاب آورده است عمه زینب هم برای او نقاب آورده است هدیه ای را هم برایش بوتراب آورده است مرکبی در شان پیغمبر عقاب آورده است نیست جایی خوش قد و بالاتر از این آینه خوب لیلا تکیه زد بر جایگاه آمنه از فراز خانه اش نور کرامت میگذشت قدر او که هیچ قدش از قیامت میگذشت غرق در ذات خدا بود از علامت میگذشت بود در شانش ولیکن از امامت میگذشت شیر دارد بی امان با شیر بازی میکند تا که اکبر با عمو شمشیر بازی میکند سیدی علی اکبر مجید تال

حالا که بشر هست گرفتارتر از قبل حالا که زمین هم شده بیمارتر از قبل آرامش دنیا شده دشوارتر از قبل از هم همه هستیم طلبکارتر از قبل برخیز و دلی شاد کن این معنی عید است آن گنج که نایاب شده، گنج امید است تو قلبم هیچ عشقی جانداره آخه عشقم تو دنیا تا نداره بابام یادم داده میگم به آقام نباشی زندگی معنا نداره به ما تاریخ ثابت کرده این رو همیشه اسمتون اعجاز کرده همین یا بن الحسن با بن الحسن‌ها گره از کار مردم باز کرده برگرد، برگرد ای ماه تمام برگرد ای والا مقام یا بن الحسن، یا بن الحسن یا بن الحسن، جانم فدات از سمت حرم کعبه مقصود می‌آید محبوب‌ترین بنده معبود می‌آید حق است اگر دیر اگر زود می‌آید تردید نکن منجی موعود می‌آید آری دل ما منتظر چشمه نور است جذاب‌ترین روز جهان روز ظهور است قرار عالمی و بی‌قراری تو از ما بیشتر چشم انتظاری ما هرچی دوست داریم آقاجون تو ما را بیشتر دوست داری صدای یا لثارات حسین‌ات یک روز پر می‌کنه چشم جهانو ما باید از همین حالا بسازیم، سپاه مهدی صاحب زمانو برگرد، برگرد ای ماه تمام برگرد ای والا مقام یا بن الحسن، یا بن الحسن یا بن الحسن، جانم فدات ما هیچ نداریم به جز غم به جز درد آقای عزیزم تو بزرگی کن و برگرد کم زخم نخوردیم از این دوری نامرد دنیا شده افسرده و دنیا شده دلسرد آغوش تو صلح است تو باران بهاری ای آرزوی مردم از ظلم فراری یک صبح دل انگیز دقیقاً سرساعت یک مرتبه در لحظه پایانی غیبت تو می‌رسی از راه به خیر و سلامت لبخند خدا، ای همه عالم به فدایت دوران فرج نقطعه اعجاز جهان است برگرد که برگشتند آغاز جهان است آرامش دنیا مجید تال

مثل مادر آسمان ها را تماشا میکند آسمان در گیسویش خورشید پیدا می کند کیست این آقا که مارا نیز آقا می کند خواهر کوچکترش کار مسیحا می کند (برادر کجایی به قلبم غم افتاد دوباره حرم دست نامحرم افتاد) صاحب بالاترین عنوان و منصب می شود شانه ی او تکیه گاه عمه زینب می شود مرهمی بعد از تو برداغ پدر پیدا نشد خواست برخیزد حسین بن علی از جا نشد خواست جسمت را بگیرد در بغل اما نشد آخرش هم پیکر تو در عبایش جا نشد داد زد بابای پیرت , آه زینب , اکبرم.. ای جوانان بنی هاشم بیایید از حرم خواهر کوچکتر مجید تال

مجید جان میخواین برید برید من میخوام اون خاطرم تعریف کنم شما منو دیدی برا همین رفت فرار کردی زود رفتی آره نیمه شعبان با هم دروازه دولت جلسه داشتیم بارون اومد هر دوتامون هم پرواز داشتیم به تهران من گفتم با ماشین من بریم من سوار کردم و آقای تال رو… میخواین برسونمتون قم دم پل زینبیه اومدیم که وارد جاده فرودگاه بشیم یه ماشینی اومد جلومون از این کار ها کردو لایی کشید و ما خودمون تهشیم دیگه ما گذاشتیم کنار یه چند سالیه ما زدیم رو ترمز یه نم بارون هم زده بود اولین بارون هم که بزنه خب زمین که سره ما رفتیم تو این گاردریل ها کنار زینبیه من که دنده کنار پهلوم شکست آقای تالم مهمان ما بود آره مجید رفت تو طاق اومد پایین من با دنده شکسته همینجور نفس تو سینه پیچیده بود گفتم مجید شما خوبی حالا اگه این مجید بمیره خلاصیم ما رو قمی ها میکشن خاطره تصادف مهدی رعنایی و مجید تال

رفتین؟ انتهای بازار عروسک فروشی و روسری فروشی رو که رد میکنید یه ذره جلوتر صدای بچه ها به گوش میاد همیشه تو حیاط حرمش بچه ها دارن بازی میکنن اطفال در حیاط تو سر گرم بازی‌اند بازی نکرد هیچ کسی با تو آن زمان تنها تو را یزید به بازی گرفته بود با یک سر بریده و یک چوب خیزران سوریه رفتین مجید تال

به تعلیم بشر مولای مکتب هر زمان برخاست به تصدیقش خدا فرمود برپا پس جهان برخاست شگفت انگیز توحید مفضل شعله ور می شد که وقت خواندنش دود از سر افلاکیان برخاست میان شیعیان با او حکومت فتنه می انداخت تقیه نشر پیدا کرد و فتنه از میان برخاست زراره حمیری جابر امینی مجلسی طوسی تبار دوستان در اصل از این دودمان برخاست چنان مور و ملخ عرفان کاذب رخنه در دین کرد و صادق با لوای حق به جنگ غالیان برخاست کسی که کربلا را در قیام علم او آموخت در این مکتب همیشه سربلند از امتحان برخاست غبار قبر حیدر را نخستین بار او بوسید پس از آن بوسه در شهر نجف آن آستان برخاست پسر یک بار دیگر ارث غربت برد از مادر دوباره در مدینه آتشی از آشیان برخاست میان کوچه می افتاد و هی مگفت وا اُماه بمیرم من که از جانش نوای الامان برخاست از صفاي ضريح دم نزنيد مجید تال

از صفای ضريح دم نزنيد حرفی از بيرق و علم نزنيد گريه های بلند ممنوع است روضه ممنوع سينه هم نزنيد كربلا رفته ها كنار بقيع حرفي از صحن و از حرم نزنيد زائري خسته ام نگهبانان به خدا زود مي روم کودکی داد زد کنار بقیع تازيانه به مادرم نزنيد غربت ما بدون خاتمه است مادر ما هميشه فاطمه است از صفای ضريح دم نزنيد مجید تال

آه از این روزگار بی انصاف به خدا خسته‌ایم از این همه درد زندگی نیست مرگ تدریجی است آه یا صاحب الزمان برگرد عمر چون برق و باد می‌گذرد اجل از راه می‌رسد کم‌کم دارد از دست می‌رود نوکر زود برگرد منجی عالم هی فقط بی‌خیال می‌گوئیم نکند آخرالزمان شده است غافل از اینکه معصیت‌هامان سد راه ظهورتان شده است پسر فاطمه ببخش ولی تو خودت از خدا تمنا کن ما بعید است مرد راه شویم راه برگشت را خودت وا کن پسر مهزیار می‌داند ماجراهای غربتت کم نیست بین ما مردمی که می‌بینی سیصدوسیزده نفر هم نیست هیچ کس فکر گریه های تو نیست به خدا کم گذاشتیم ببخش قدر یک کاسه آب هم حتی احتیاجت نداشتیم ببخش مادرت بین شعله گفت بیا کوچه آن روزها مقدمه بود پشت آن در فقط امید ظهور مرهم زخم‌های فاطمه بود تو را به خاطره جد مطهرت برگرد قسم به چادر خاکی مادرت برگرد به لحظه ای که سلام علی جواب نداشت به آن شبی که نگاه حسین خواب نداشت تو را به غربت آن دست های بسته قسم تو را به حرمت آن پهلوی شکسته قسم به لحظه ای که حسن بین کوچه هق هق کرد و مادرت به زمین خورد و بعد از آن دق کرد آه از این روزگار بی انصاف مجید تال

به این امید که طفلت به من محل بگذارد غلام پیر تو گردم اگر اجل بگذارد و عمر چون به سر آید به این امید دهم جان که دست قاسم تو بر لبم عسل بگذارد دست قاسم تو به لبم عسل بگذارد مجید تال 

یکی شبیه من از راه دور آمده بود به این شلوغ به این سوت و کور آمده بود امیدوار پر از شوق و شور آمده بود شبیه شب زده ای سوی نور آمده بود غریبه بود و رفیقی در این دیار نداشت میان کوفه پی آشیانه ای می گشت قدم قدم به امید نشانه ای می گشت گرسنه بود پی آب و دانه ای می گشت و کوچه کوچه به دنبال خانه ای می گشت قرار با چه کسی داشت که قرار نداشت میان کوله ی او بود کوهی از مشکل تمام شهر به او گفت از آن طرف سائل و من روانه پی او به سوی آن منزل نمانده راه زیادی صبور باش ای دل به شوق دوست قدم هایم اختیار نداشت در آن محل خبری بود راه بندان بود هوای کوچه پراز عطر یاس و باران بود بهار سردر بیت الکرم نمایان بود کریم طایفه چشم انتظار مهمان بود زمانه بهتر از آن مرد سفره دار نداشت رسید مژده که این خانه خانه ی حسن است کریم آل پیمبر کریم عزیز پنج تن است خوش آمدید که او بیقرار آمدن است غریبه گفت که این خانه بهتر از وطن است چه خانه ای که برای کسی حصار نداشت رسیده بود به مقصد چه حال خوبی بود عجب معاشقه ی بی مثال خوبی بود به اوج قصه رسیدم، وصال خوبی بود خیال بود ولیکن خیال خوبی بود برای نیم نگاهی دلم قرار نداشت غریبه سیر شد و لحظه های پایانی به یاد یک نفر افتاد بین مهمانی میان کوله خود خواست تا که پنهانی... کریم گفت کجا می روی نمی مانی ببر هرآنچه که می خواهی اینکه عار نداشت برای مرد فقیری که بین نخلستان نداشت هیچ طعامی به غیر قرصی نان همان که گفت بیایم به سوی خانه ی تان اگر اجازه دهی می برم برای همان غذا برای خود آن مرد شهریار نداشت کریم آه کشید و دلش شکست و گریست به گریه گفت بیا گوش کن حکایت چیست تورا کسی که فرستاده است سائل نیست اباالحسن پدرم دستگیر خلق، علیست که بی عنایتش این سفره اعتبار نداشت کتاب غربت او خط به خط حدیث غم است میان این همه شاعر بدون محتشم است کجا دخیل ببندم که بغض، دم به دم است که هرچه گشتم دیدم هنوز بی حرم است و دربقیع ضریحی بجز غبار نداشت یکی شبیه من از راه دور آمده بود مجید تال

خوش به حالم که اهل ایرانم خادم بارگاه سلطانم از مکان‌های دیدنی جهان بیشتر عاشق خراسانم راه و رسم گدا شدن بلدم حاجتم گاه مستجاب تر است دم باب الجواد فهمیدم این پدر سخت عاشق پسر است باز بی اختیار میگویم یا جوادالائمه ادرکنی تا دم احتضار میگویم یک کبوتر رسیده است از قم حامل یک پیام تبریک است گرچه از مشهدالرضا دوریم حرم خواهرش که نزدیک است خوش به حالم که اهل ایرانم مجید تال

نه از خیابان های تهران مینویسم نه از هوای خیس باران مینویسم من شاعر مولا امیرالمومنینم با افتخار از شاه مردان مینویسم از شمعدانی های اطراف ضریحش از گنبد و از صحن و ایوان مینویسم تکلیفم را اینگونه یادم داده استاد هر شب صد و ده تا علی جان مینویسم هر وقت شعرم بند می آید زبانش با چشم هایم متن سلطان مینویسم از شوق او انقدر مستم در این شعر امضای خود را کلب دربان مینویسم نه از خیابان های تهران مینویسم مجید تال

ای پدر! چشم تو روشن؛ شب بیداری ماست به اباالفضل بگو: وقت علمداری ماست خصم، بیهوده به ما سلسله بست؛ ای بابا! کاروان بعد تو، ساکت ننشست؛ ای بابا! حیدر قافله‌ات، تیغ دودم را برداشت به اباالفضل بگو: عمّه، علم را برداشت کوفه را با نفس خویش چنان مقبره کرد خطبه‌ای خواند که کار همه را یک‌سره کرد من هم از زینبم و در رگ من، خون علی است سوختم؛ سوختن از عشق تو، قانون علی است دخترم؛ دختری از تیره‌ی امّ‌النّجبا عمّه، بسته به سرم معجری از جنس حیا لشکرم، اشک من و سنگر من، ویرانه درس عزّت بدهم بر پسر مرجانه آهم، ارثی است که از خطبه‌ی زهرا بردم شام گریاند مرا؛ آبرویش را بردم عمّه آموخت به من شکوه‌ای از غم نکنم زخم هم شد؛ سر خود پیش کسی خم نکنم حرفی از آبله، از زخم به زینب نزدم خاطرت جمع؛ به نان صدقه، لب نزدم گله‌ای نیست؛ گله، حوصله هم می‌خواهد من دلم تنگ شده؛ بوسه دلم می‌خواهد چند وقت است که شانه نزدی بر مویم بغلم کن ولی آهسته؛ کمی پهلویم خورده شلّاق روی بال و پرم؛ چیزی نیست لگد زجر، شکسته کمرم؛ چیزی نیست پای چشمم، گل زخم است؛ فدای سر تو دخترت می رود از دست؛ فدای سر تو مهربانم! تو چرا پاره شده لب‌هایت؟ چقدر خاکی و خونی است سر زیبایت راهی تشت شدی از سر نی؛ می‌دانم گریه کردی وسط مجلس؛ می‌می‌دانم بی‌حیا، جام به دست آمد و من می‌دیدم چوب‌دستی به لبت می‌زد و من می‌دیدم عمّه‌جان بود مراقب؛ سر ما پایین بود ولی آن مرد نگاهش چقدر سنگین بود ای پدر چشم تو روشن شب بیداری ماست مجید تال خواهرم، نه دلم آشفته بماند بهتر داغ ناموس تو، ناگفته بماند بهتر پیش من بود اگر امشب، به عمو می‌گفتم از غم کوچه و بازار به او می‌گفتم آن‌که از بام به پیشانی تو سنگ زده دخترش هم به روی صورت ما چنگ زده در شلوغی و دف و رقص در آن هلهله‌ها آه از اشک رباب؛ آه از آن حرمله‌ها راستی! حال رباب از همه آشفته‌تر است گریه‌اش بند نمی‌آید و خونین‌جگر است همه‌ی راه، نگاهش به سر اصغر بود بود گهواره اگر، حال دلش بهتر بود راستی! باخبری از شب جاماندن من؟ شب هق‌هق، شب شلّاق زدن بر تن من از روی مرکب خود، یک‌سره فریاد کشید دست من روی سرم بود؛ سرم داد کشید ای پدر چشم تو روشن شب بیداری ماست مجید تال پدر آنقدر بگویم، نفسم بند آمد پنجه انداخت به مویم؛ نفسم بند آمد شام را ویران کردم با ناله‌ی بابا بیا عالم را حیران کردم با ناله‌ی بابا بیا من را ببر؛ بابا بیا ای همسفر؛ بابا بیا آشفته گشته موی دختر تو؛ بابا بیا رویم شبیه روی مادر تو؛ بابا بیا شرمنده‌ام ز روی خواهر تو؛ بابا بیا وای از زخم گلوی پرپر تو؛ بابا بیا خونین پیکر؛ بابا بیا ای هم‌سفر؛ بابا بیا امشب کنج ویرانم، مهمان من؛ بابا بیا تا به سحر می‌خوانم، درمان من؛ بابا بیا ای یوسف کنعانم! ای جان من! بابا بیا ای قاری قرانم! جانان من! بابا بیا عشق بی‌سر؛ بابا بیا ای هم‌سفر؛ بابا بیا سوز بده بر سخنم؛ به دل سوخته‌ی خواهرت تا که بگویم سخن از تن صدچاک علی‌اکبرت ناله زنم، یاد کنم ز لب خشک علی‌اضغرت گوهر اشکم، شده ایثار تو؛ گریه کنم یاد علمدار تو ای پدر چشم تو روشن شب بیداری ماست مجید تال

مرا ببر به همان روز ها که میدانی همان ضریح همان بوسه ها پنهانی بپیچ نسخه ممنوعه را که بی تابم علاج نیست مرا غیر بوسه درمانی بی تو بپوسم در این قرنطینه مرا قصاص نکن رحم کن به زندانی چقدر فاصله انداخت بینمان تردید یقین کفر می ارزد به این مسلمانی قبول رابطه ما همیشه یکطرفه قبول حق من است این فراق طولانی فراق مجید تال

باز هم در بدر شب شدم ای نور سلام باز هم زائرتان نیستم از دور سلام با زبانی که به ذکرت شده مأمور سلام به سلیمان برسد از طرف مور سلام کاش سمت حرمت باز شود پنجره ها باز از دوریت افتاده به کارم گره ها ننوشته ست گنهکار نیاید به حرم پس بیایید اگر خوب و اگر بد به حرم برسد خواهش این ناله ی ممتد به حرم زود ما را برسانید به مشهد به حرم مست از آنیم که از باده به خم آمده ایم ما سفارش شده ایم، از ره قم آمده ایم یاد دادید به ما رنج کشیدن زیباست پس از این فاصله تا طوس دویدن زیباست پا برهنه شدن و جامه دریدن زیباست بعد هم پای ضریح تو رسیدن زیباست پیچش قافله ی ما که به سوی نور است رگه ای در دل فیروزه ی نیشابور است چه خبر در حرم ضامن آهو شده است؟ صحن ها بیشتر از پیش چه خوش بو شده است طرف پنجره فولاد هیاهو شده است باز یک چشمه از آن لطف و کرم رو شده است باز هم زائرتان نیستم از دور سلام مجید تال مادری گریه کنان ذکر رضا می گیرد دست و پای فلجی باز شفا می گیرد با شفا از تو، چه زیبا شده بیمار شدن به تو وابسته شدن با تو گرفتار شدن کار من هست فقط گرمی بازار شدن گر چه در باور من نیست خریدار شدن... یوسفم باش، بدون تو کجا برگردم؟ من برایت دو سه تا بیت کلاف آوردم تو خودت خواسته ای دار و ندارم باشی کاش لطفی کنی و آخر کارم باشی مرد سلمانی تو باشم و یارم باشی لحظه ی مرگ بیایی و کنارم باشی قول دادی به همه پس به خدا می آیی هر که یک بار بیاید تو سه جا می آیی شاعر: مجید تال باز هم زائرتان نیستم از دور سلام مجید تال

خبر رسید که از آسمان نوید آمد برای مردم چشم انتظار عید آمد دعای منتظران را خدا اثر بخشید خبر رسید به نرگس خدا پسر بخشید عروس فاطمه این بار کوثر آورده خدا برای جهان باز حیدر آورده رسیدنش نفسی تازه داده دنیا را همان مسیح که احیا کند مسیحا را همان که یوسف کنعان به شوق دیدارش شده است مشتری پا به قرص بازارش همان که چهره او نور فاطمی دارد کنار گونه خود خال هاشمی دارد خدا کند بپذیرد مرا به خادمی اش سپید بخت شوم مثل خال هاشمی اش سلام یوسف زهرا خوش آمدی آقا امید آخر دنیا سلام یوسف زهرا تو را صدا کردم برای آمدنت آمدم دعا کردم نگو که فاصله ما هزار فرسنگ است ببین که مادرت این روز ها چه دلتنگ است عزیز فاطمه عمریست بی تو در به دریم هزار جمعه گذشت و هنوز بی خبریم عزیز فاطمه کجاست خانه تو گرفته است دل تنگ ما بهانه تو تو آخرین پسر خانواده مایی تو آبروی زمینی بقیه الله خبر رسید که از آسمان نوید آمد مجید تال

ای خدا، روزهای دشواریست غم‌گرفته تمام دنیا را ما به سویت پناه‌آوردیم جان مهدی، نگاه کن ما را سربه‌زیر آمدیم و شرمنده ناله و اشک و آه آوردیم ای طبیب همه مریضی‌ها سرطان گناه آوردیم بین آشفتگی این عالم خواستی تا که امتحان بشویم ما ولی آمدیم این‌جا تا بیمه‌ی صاحب‌الزمان بشویم اوّلین آرزوی ما، فرج است کاشکی صاحب‌الزمان برسد دست و پا می‌زنیم بین گناه کاش «مهدی» به دادمان برسد یک بلا آمده‌ست و این نوکر دیگر آن یار غیرتی تو نیست! آه، آقا! ببخش، هیچ‌کسی نگران سلامتی تو نیست ما سر وعده آمدیم عزیز پس شما هم ثواب کن آقا روز خوب قرار، روز ظهور روی ما هم حساب کن آقا هیچ‌کس فکر گریه‌های تو نیست به خدا کم گذاشتیم، ببخش قدر یک کاسه آب هم حتّی احتیاجت نداشتیم، ببخش ای خدا روز های دشواری است مجید تال ای به قربان جدّ تشنه‌لبت سفری آرزوی ما شده است راه را بسته‌اند، کاری کن دلمان تنگ کربلا شده است یادمان رفته است انگاری هرچه داریم از حرم داریم به خدا از حسین، دور شدیم که بلادیده‌ایم و غم داریم کاش زوّار کربلا امشب بر تن در حصیر، گریه کنند جای ماها که از حرم دوریم تا خود صبح، سیر گریه کنند دلم از روزگار خسته شده هر دری باز بود، بسته شده پاشدم بی‌اراده افتادم هرچه پل ساختم، شکسته شده بی تو عمری عذاب، سهم من است غصّه و اضطراب، سهم من است به در بسته می‌خورم هربار تشنه هستم، سراب سهم من است پسر فاطمه ببخش ولی تو خودت از خدا تمنّا کن ما بعید است، مرد راه شویم راه برگشت را خودت وا کن پسر مهزیار می‌داند ماجراهای غربتت کم نیست بین ما مردمی که میبینی سیصدوسیزده نفر هم نیست تو امام جهان شیعه که نه بلکه آقا، امام دنیایی همه از ماه، نور می‌گیرند تو برای تمام دنیایی روز برگشتن تو، دیدنی است به خدا روز خوش، رسیدنی است و به قدر هزاروسیصد سال حرف‌های دلت شنیدنی است ای خدا روز های دشواری است مجید تال

ای کاش ما هم زائر شش گوشه بودیم هر شب که مهدی زائر آن سر زمین است در چشم ما جاماندگان دنیا خرابه است تادختر جامانده ویرانه نشین است ما با رقیه عالمی داریم امسال در سینه ما آرزوی اربعین است آنچه که در مکتب ما کودک ویرانه نشین داشته صد پیر خرابات ندارد همه جا گشتم و دیدم کمی از معرفتش را همه عرض و سماوات ندارد چه کسی با چه خیالی به بلندای وجودش دم از انکار زده دختر خورشید که نیازی به اثبات ندارد فاتح شام شد آن گونه که تاریخ چنین فتح و فتوحات ندارد تازه ایم مومنه محض سلاحی به خدا غیر مناجات ندارد کاشف الکرب اباالفضل شدن کار رقیس عمویی که خودش کعبه حاجات جهان بوده گرفتار رقیس خود فاطمه در عرش خریدار رقیس بار ها در دل شب گوشه ویرانه به خود گفت فدای سر عمه که سرم زخم شده بال و پرم زخم شده یاد رباب و جگر سوخته اش کرد و به خود گفت غمی نیست که قدری جگرم زخم شده چه مبارک سحری هست و چه فرخنده شبی آمده بابا که نجاتم بدهد از دو لب پاره خود آب حیاتم بدهد تا که به دیدار عمو برگ براتم بدهد عمه حلالم کن حلالم کن اگر که یک شبی از غافله جاماندم جای من خسته تو کتک خوردی و پژمردم و پژمردی

از دل کعبه به صد قرن پس از خود تابید تازه با این که به صد پرده نهانش کردند بود در سجده و بودند به دوشش حسنین اینچنین شد که امیر دو جهانش کردند هست مخصوص به ایشان لقب مولانا حیف این لفظ که خرج دگرانش کردند غدیر با علی غدیر می شود نبی بگو وگرنه دیر میشود میان این همه صحابه رسول چرا فقط علی امیر می شود علی شدن که کار هر کسی نبود علیست آن که بی نظیر می شود علی که وسعت زمین و آسمان میان پنجه اش اسیر می شود علی که نوح نیز پای درک او هزار و چند سال پیر می شود فقیر با علی جهان ثروت است جهان بدون او فقیر می شود علی علی علی فقط علی دوباره شعر دلپذیر می شود غدیر مصطفی عجب دمی گرفت میان دست مصطفی خود چه پرچمی گرفت عقیق سرخ مصطفی رکاب شد علی برای قوم انتخاب شد و عکس یادگاری دو تا رفیق میان برکه غدیر قاب شد امیر دو جهان مجید تال

روزی شعر من امشب دو برابر شده است چون که سرگرم نگاه دو برادر شده است چون که بانوی کلابیه پسر آورده چشم وا کن ، پدر خاک قمر آورده هر که از قافله ی فطرسیان جا مانده نظرش خیره به گهواره ی سقا مانده زور بازوی تو بی حد و عدد خواهد شد بعد از این ام بنین ، ام اسد خواهد شد با وجود تو زمین حیدر دیگر دارد کعبه جا دارد اگر باز ترک بردارد یا کاشف الکرب مجید تال از در خانه ی او پا نکشیدم هرگز چون حسینی تر از عباس ندیدم هرگز ماه ذی‌ الحجه که عباس به حج عازم شد همه بر کعبه ولی کعبه بر او محرم شد در طوافش سخن از عقل فراتر می گفت در حقیقت "لک لبیک برادر" می گفت ! این اباالفضل که از قبله فراتر می رفت مرتضی بود که بر دوش پیمبر می رفت علی اکبر به ثنا گویی او می آید : چقدر منبر کعبه به عمو می آید خطبه خواند و همه را محو صدای خود کرد در حقیقت همه را قبله نمای خود کرد گفت این خانه که حق آمد و ایجادش کرد مسجدی بود که بابای من آبادش کرد از در خانه ی او پای نکشیدم هرگز چون حسینی تر از عباس ندیدم هرگز "کاشف الکرب" تویی ؛ خنده ارباب تویی "پدر خاک" علی و "پدر آب" تویی ! روی چشم تو بود جای حسن جای حسین هست مابین دو ابروی تو بین الحرمین پیش خورشید و قمر سایه ی تو سنگین است و فقط محضر زینب سر تو پایین است ساقی ما چه شرابی چه سبویی دارد بنویسید رقیه چه عمویی دارد صحبت از مردی تو کار بنی هاشم بود نام تو در دل میدان رجز قاسم بود زور بازوی علی ریخته در بازویت ذوالفقاری نبود تیز تر از ابرویت تیغ چرخانده ای و پیش تو طوفان هیچ است لشگری پیشت اگر آمده میدان ، هیچ است وسط جنگ زمین را به زمان دوخته ای فن شمشیر زنی را ز که آموخته ای ؟! ای جوان ! پیر رهت کیست از آن شاه بگو ؟ "أشهد أن علیاً ولی الله" بگو او علمدار حسین است ببخشید مرا مدح او کار حسین است ببخشید مرا یا کاشف الکرب مجید تال

در خلقت تو هرچه خدا داشت عیان شد در روز ازل هرچه دلت خواست همان شد هر کس که گدای تو شد آقای جهان شد از برکت نام تو اذان نیز اذان شد سردار بجز میثم تمار نداریم ما غیر علی با احدی کار نداریم از ظرفیت خویش فراتر چه بگویم؟ گنگ است زبان پیش تو دیگر چه بگویم؟ از تو که خدا گفته مکرر چه بگویم؟! هیچ است علی، پیش تو من هر چه بگویم مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه ست چیزی که عیان است چه حاجت به بیان ست نام تو شده قدرت بازوی پیمبر در غزوه احزاب تویی یک تنه لشکر یک ضربه ات از کل عبادات فراتر با فاطمه شد قدرت تو چند برابر غیر از تو علی هیچ کسی حصن حصین نیست یا فاطمه گفتی رجزی بهتر از این نیست باید که به رخ ها بکشانی هنرت را آسوده کن این مرتبه تیغ دوسرت را رندی کن و یک گوشه رها کن سپرت را صفین محیاست بیاور پسرت را چشم تو گره خورده به ابروی اباالفضل وصل است به تو قدرت بازوی اباالفضل در خلقت تو مجید تال

اگه دیوونه ندیده ای به ما میگن دیوونه اگه دیوونه شنیده ای به ما میگن دیوونه منم یه روز عاقل بودم عشق تو مجنونم کرد ز شهر عقل و عاقلا یکباره ویرونم کرد به جرم عشق و عاشقی به ما میگن دیوونه بزار ملامت بکنن یه خوب و بد میمونه دل من از روز ازل اسیر یک نگاهه حسین رو دوست داره مگه خاطر خواهی گناهه دیوونه حسینم و ویروونه حسینم خراب و مست گوشه میخونه حسینم دل هرکی با یاری خوشه یار دل ما حسینه ترانه ای که دل رو میبره صدای یا حسینه عقل از سر من پریده و دیوونگی جا گرفته حرف اگه داری با خدا بزن عقلم رو خدا گرفته منم یه روز عاقل بودم عشق تو مجنونم کرد زشهر عقل و عاقلا یکباره ویرونم کرد هرکی عاقله غمی داره روزگار درهمی داره عاشق نشدی نمیدونی دیوونگی عالمی داره بهشت من حسینه و سرشت من حسینه نوشته کتاب سرنوشت من حسینه دل من از روز ازل اسیر یک نگاهه حسین رو دوست داره مگه خاطر خواهی گناهه داستان سید جواد ذاکر مجید تال

نبی فریاد زد، بر عالم و آدم مسلم شد علیّ بن ابی طالب، ولیُ الله اعظم شد برای خاتم پیغمبران جزاو نگینی نیست شهادت می دهم جز او امیرالمومنینی نیست شکاف کعبه آیا ماند در نزد شما مغفول؟ طواف مرتضی کردید آری ((حَجُّکم مقبول)) الهی گُر نگیرد آتش خاموشِ بعضی ها الهی که بسوزد پنبه ی در گوش بعضی ها پیمبر گفت آری انتظار آمد به سر دیگر ازین دنیای فانی بسته ام بار سفر دیگر وصیت می کنم هرکس که من مولای او هستم بداند این علی هارون و من موسای او هستم که عقبی بی علی  فانی و دنیا باعلی باقی غدیر خم به جوش آمد...الا یا ایها الساقی! امام المتقین، عین الیقین، حبل المتین، حیدر عَماد الآصفین، شمس المبین، یعسوب دین، حیدر علی غایب، علی حاضر، هُوالاوّل هُوَالآخِر علی پنهان، علی پیدا، هُوَالباطن هُوَالظاهر ((اَشدّاء علی الکفار)) قَتّال العرب... یعنی... جهان از شوکتش فریاد زد: یاللعجب، یعنی... ...خدا وقت تماشایش، دلِ بی طاقتی دارد خوشا قنبر برای خود چه اعلی حضرتی دارد پناه آهِ مظلومان کجا فکر خلافت داشت؟ علی بی تاج و مسند نیز بر دلها حکومت داشت برایش فتح خیبر مثل تفریحی در اوقات است دلِ مسکین به دست آوردنش فتح الفتوحات است میان جنگ هم شمشیر او چون تیغ جراحی ست اگر خون ریخت،درمان کرد،اعجازش یداللهی ست ریاضت دیده هم از خاک با جادوگری، زر ساخت هنر او داشت که از خاک پای خود ابوذر ساخت عوالم را ببین،آتش علی دریا علی گفته که حتی دشمنش در وصف او ((لولا علی)) گفته... علی هرگز نمی بندد به روی هیچ کس در را کسی از ابتدا تا انتها نشناخت حیدر را نبی فریاد زد مجید تال

سردار به جز حیدر کرار نداریم ما غیر علی با احدی کار نداریم احمد به خدا غیر علی یار نمی خواست پیغمبر ما همسفر غار نمی خواست رفتند به بیراهه و خوردند به بن بست تا بوده علی بوده و تا هست علی هست بر اسب سوار است قیامت شده بر پا دشمن به فرار است از این حالت مولا شمشیر کشیده است که لشگر بگشاید باید برود یک تنه خیبر بگشاید یا قادر و یا قاهر و فاتح و یا حق این جرئت و این هیبت و این قدرت مطلق مخصوص علی هست علی شیر خداوند آن یکه جوانمرد به تعبیر خداوند از ترس ز دستان عدویش سپر افتاد با خشم علی هر که در افتاد ور افتاد سردار به جز حیدر کرار نداریم ما غیر علی با احدی کار نداریم احمد به خدا غیر علی یار نمی خواست پیغمبر ما همسفر غار نمی خواست رفتند به بیراهه و خوردند به بن بست تا بوده علی بوده و تا هست علی هست بر اسب سوار است قیامت شده بر پا دشمن به فرار است از این حالت مولا شمشیر کشیده است که لشگر بگشاید باید برود یک تنه خیبر بگشاید یا قادر و یا قاهر و فاتح و یا حق این جرئت و این هیبت و این قدرت مطلق مخصوص علی هست علی شیر خداوند آن یکه جوانمرد به تعبیر خداوند از ترس ز دستان عدویش سپر افتاد با خشم علی هر که در افتاد ور افتاد حیدر کرار مجید تال

و خدا خواست که باران برسد تا بیابان به گلستان برسد خواست تا زندگی آغاز شود شب تاریک به پایان برسد در محبت به تمامی جهان هیچ کس مثل تو آوازه نداشت من به خود فهمیدم مهربانی تو اندازه نداشت بینوا نیست در این آبادی دست و دلباز ترین مرد کریم رحمت تو همه را می بخشد از کجا آمده این خلق عظیم رافت تو به جهان ثابت کرد دستگیر همه بودن هنر است نبی الله فراوان داری پدر فاطمه بودن هنر است کاش در عشق زبانزد باشیم وقت آن نیست مردد باشیم پس چه خوب است شبیه زهرا عاشق نام محمد باشیم و خدا خواست که باران برسد تا بیابان به گلستان برسد خواست تا زندگی آغاز شود شب تاریک به پایان برسد در محبت به تمامی جهان هیچ کس مثل تو آوازه نداشت من به خود فهمیدم مهربانی تو اندازه نداشت بینوا نیست در این آبادی دست و دلباز ترین مرد کریم رحمت تو همه را می بخشد از کجا آمده این خلق عظیم رافت تو به جهان ثابت کرد دستگیر همه بودن هنر است نبی الله فراوان داری پدر فاطمه بودن هنر است کاش در عشق زبانزد باشیم وقت آن نیست مردد باشیم پس چه خوب است شبیه زهرا عاشق نام محمد باشیم بیابان به گلستان برسد مجید تال