گلچین مولودی عید مبعث پیامبر اکرم حضرت محمد (ص)

یا محمد یا نبی الله دق الباب عرش خدا یا محمد یا نبی الله مقصود تمام انبیا یا محمد یا نبی الله ای نام تو جاری به جهان یا محمد یا نبی الله وقت ملکوتی اذان یا محمد یا نبی الله اسم تو قشنگی اذانه قلبم رو ببین پیمبرانه میدوم سمت تو کودکانه آغوش تو بازه پدرانه دلو میسپرم به دستت که محمد امینی چه نامی به به توی آسمونا محبوب تر از روی زمینی نبی الرحمه نبی الرحمه عترت و قرآن همه ایمان خاک با عشقت میشه خب انسان پیغمبر ما روشنی آفاقه باید بگیم در واقع معلم اخلاقه پیغمبر ما نور حی سبحانه مسیحای سلمانه خنده اش ختم قرآنه یا محمد یا نبی الله جهانو به سمت عشق دعوت کردی تو از مکه به دلها هجرت کردی تو حتی از دشمنت عیادت کردی شما انسانیتو وصیت کردی جلوه بخشیدی آدمییت رو سرنگون کردی جاهلیت رو دست مظلوم توی دستاته روی لب های توهم هیهاته میخونیم محمد رسول الله صبح روز ظهور ان شاءالله پیغمبر ما روشنی آفاقه باید بگیم در واقع معلم اخلاقه پیغمبر ما نور حی سبحانه مسیحای سلمانه خنده اش ختم قرآنه یا محمد یا نبی الله نماهنگ به عشق نبی عبدالرضا هلالی

میزانی که تو همین جلسه براتون گفتم داوود پیمبر از خدا خواست میزان رو ببینه مکاشفه شد براش میزان یعنی ترازو وسیله سنجش اون چیزی که برای ایشون مکاشفه شد چیزی شبیه ترازو که دو تا کفه داره هر کفه اش شرق و غرب عالم رو پر کرده این رو گذاشتن تو یکیش میخوان عمل بریزن تو یکیش هم باید سنگ بزارن موازنه پیدا بکنه حال اون سنگ چیه بماند عمل من و تو چیه بخواد پر کنه داوود علیه السلام به خدا عرض کرد خدایا چی میخواد اینو پر کنه پیغمبر فرمود من اینجا وایمیستم هرکسی میزان عملش سبک بود خود من نسبت به اون کسی که در دنیا بیشترین درود رو بر من فرستاده است میزان عملش رو سنگین میکنم میزان استاد علوی تهرانی

شب معراج تو از اسب  تندتر رفتی به ملاقات علی ساقی کوثر رفتی آمدی امر نمایی  که امیرم ولی الله و مولای غدیر است اوج فتنه بشود باز بصیر است صاحب تیغ دو دم شیر دلیر است چه بلایی به سر اهل هنر آورده ذوالفقارش که دمار از همه در آورده شب معراج مهدی رعنایی

پيش گهواره ي خورشيد، قمرها جمع اند ملك و حور و پري، جن و بشرها جمع اند بعد تو شايد و امّا و اگرها جمع اند جلوي بت كده ها باز تبرها جمع اند ماه و خورشيد و فلك مژده به عالم دادند لات و عُزّي و هَبَل، سجده كنان افتادند يوسف مكّه شدي بس كه جمالت زيباست چه قدَر اي پسر آمنه، خالت زيباست رحمت واسعه اي، خلق و خصالت زيباست چه كسي گفته كه زشت است بلالت زيباست اي كه در دلبري از ما يد طولي داري آن چه خوبان همه دارند تو یکجا داري پیش گهواره خورشید مهدی رعنایی

حُبِّي وَ حُبُّ اَهْلِ بَيْتي نَافِعٌ في سَبْعَةِ مَوَاطِنَ اَهْوَالُهُنَّ عَظيمَةٌ عِنْدَ الْوَفَاةِ وَ... رُوِيَ عَنْ رسُولِ الله (صلّي الله عليه و آله وسّلم) قَال: حُبِّي وَ حُبُّ اَهْلِ بَيْتي نَافِعٌ في سَبْعَةِ مَوَاطِنَ اَهْوَالُهُنَّ عَظيمَةٌ عِنْدَ الْوَفَاةِ وَ في الْقَبْرِ وَ عِنْدَ النُّشُورِ وَ عِنْدَ الْكِتَابِ وَ عِنْدَ الْحِسَابِ وَ عِنْدَ الْميزَانِ وَ عِنْدَ الصِّرَاطِ.[1] ترجمه حدیث: پيامبر خدا (صلّي الله عليه و آله و سّلم) فرمودند: محبّت من و خاندانم در هفت موطن كه بسيار وحشتناك است سود بخش است: هنگام مرگ، در نشئه برزخ، هنگام کوچ از نشئه برزخ به قیامت، هنگام دریافت نامه عمل، زمان حساب، نزد ميزان و هنگام عبور از صراط. شرح حدیث: روایت از پیغمبر اکرم (صلّي الله عليه و آله و سّلم) منقول است که فرمودند: «حُبِّي وَ حُبُّ اَهْلِ بَيْتي نَافِعٌ في سَبْعَةِ مَوَاطِنَ اَهْوَالُهُنَّ عَظيمَةٌ»؛ دوستی نسبت به من و اهل بیتم در هفت موقعیّت سود بخش است؛ که این موقعیّت ها مواطنی است که خوف، بیم و ترس در آن‏ها بزرگ است. تا اینجا اشاره به این معنا است که این رابطه درونی با پیغمبر اکرم و اهل بیت آن حضرت (علیهم‏السلام) در این هفت موقعیت که انسان در آن‏ها خوفناک است و خوف هم بزرگ است، اثر می­گذارد. یعنی سودی که می­رساند عبارت از این است که آن خوف و ترس تخفیف پیدا می­کند. آن هفت موقعیت عبارتند از: 1- «عِنْدَ الْوَفَاة»؛ هنگامی که انسان از نشئه دنیا به نشئه برزخ کوچ می­کند، خوفناک است. مرگ این‏گونه است، ترسناک است. این محبّت آنجا اثر می­گذارد و از ترس انسان می­کاهد. 2- «وَ في الْقَبْر»؛ براساس روایات مراد از عالم قبر، نشئه برزخ است. نشئه برزخ هم ترسناک است. در آنجا هم این رابطه درونی سود بخش است. یعنی از آن خوفی که انسان در نشئه برزخ دارد، می­کاهد. 3- «عِنْدَ النُّشُور»؛ آن‏گاه که انسان از نشئه برزخ به نشئه قیامت کوچ می­کند. یعنی هنگامی که انسان‏ها به قیامت برانگیخته می­شوند و با آن صحنه‏ها مواجه می­شوند. در آنجا هم مثل مرگ که رفتن از نشئه دنیا به برزخ بود، دوباره انسان می­ترسد. اینجا هم این رابطه درونی یعنی محبت پیامبر و اهل بیتش (صلوات‏الله‏علیهم‏اجمعین) نافع است. 4- «وَ عِنْدَ الْكِتَاب»؛ آن‏گاه که صحیفه اعمال را به‏دست انسان می­دهند. در آنجا هم وقتی انسان خبردار می‏شود که در دنیا ­چه کرده است، باز هم خوف شدید او را فرا می­گیرد. مراد از کتاب، صحیفه اعمال است. مراد از «تَطائُر کتب» در قیامت هم این است که صحیفه عمل هر کسی را به دست خود او می­دهند. در این هنگام نیز این رابطه محبّتی، اثر تخفیفی می­گذارد. 5- «وَ عِنْدَ الْحِسَاب»؛ هنگام محاسبه اعمال. معنای حساب، بازجویی نسبت به اعمال است. آن‏گاه که از انسان بازجویی می­کنند، باز انسان خوف شدید می­گیرد که چه جواب بدهم؟ این محبت، آنجا هم اثر می­گذارد. 6- «وَ عِنْدَ الْميزَان»؛ آن‏گاه که اعمال را می­سنجند، آنجا هم هولناک است. در آنجا هم این رابطه درونی اثر می‏گذارد. 7- «وَ عِنْدَ الصِّرَاط» هنگام عبور از صراط، که خوفش از همه جا بیشتر است، این محبّت سودمند است. به این ترتیبی که حضرت آورده‏اند دقّت کنید! دقیقاً از عبور از نشئه دنیا تا آخر کار در آن لحاظ شده است. نکته اوّل: آن محبّتی اثربخش است که انسان آن را تا آخر به همراه داشته باشد و بتواند با خودش به آن نشئه ببرد. مهم این است! حواست جمع باشد که آن محبت عند الموت از بین نرود! چه چیزی این محبت را از بین می­برد؟ معلوم است؛ کثرت گناه! نکته دوم: هرچند اینجا جای این بحث‏ها نیست، ولی من فقط اشاره­ای گذرا می­کنم. اثرگذاری این رابطه دورنی در ربط با چیست؟ به‏خصوص آن‏جایی که صحیفه عملم را به دستم می­دهند، آن موقع که نگاه می­کنم، در اين موقعيّت، محبّت به پيامبر اكرم و ائمه (عليهم‏السلام) در دو رابطه براي انسان سودمند و اثر گذار است؛ یکی «مقبولیت طاعات» و دیگری «جبران نقایص طاعات». طاعات ما آفت دارد؛ این محبّت، آفت طاعات را از بین می‏برد، این جسد را زنده می­کند و این نقص را جبران می­کند. توجّه داشته باشید که معنایش این نیست که این محبّت، معاصی را از بین می­برد! برخی که در فهم روایات کج‏فهمند، اینجا اشتباه می­کنند. آنچه می­گویم، با توجه به جمیع معارف ما است که در روایات متعدده ما وارد شده است. مضمون این روایات این است که خیال نکنید حبّ ما اهل بیت در معاصی شما مؤثر است. نخیر، حبّ اهل بیت(علیهم‏السلام) روی طاعات ما اثر می­گذارد، آن هم در دو رابطه؛ یکی مقبولیت و دیگری جبران نقص آن طاعات. بنابر این، در این هفت موطن که هولناکند، و انسان از آنها بیم دارد، این محبت از بیم انسان می­کاهد. بر اساس این روایت، این محبت «نافع» است. آن بیم و ترس، بالاترین زجر برای انسان است. انسان از این دنیا می­خواهد برود، زجر می­کشد. اما محبّت آن‏ها این زجر را از انسان می­گیرد. در برزخ می­خواهد زجر بکشد، این محبت از زجر کشیدن انسان می­کاهد. در روز قیامت که می­خواهد مبعوث شود و از آن نشئه به نشئه دیگر وارد شود، آنجا هولناک است؛ این محبّت از آن زجر می­کاهد. تا صحیفه اعمال را بدستش بدهند زجر می­کشد. آنجایی که بازجویی می‏کنند باز زجر می­کشد. همین‏طور هنگام سنجش و میزان اعمال، در همه این‏ها انسان زجر می‏کشد. چه رسد به آخرِ کار که عبور از پل صراط است. امّا این حبّ در تمام این مراحل اثر گذار است و از خوف انسان می‏کاهد. نسبت به خود اعمال اثر دارد؛ روی طاعات اثر دارد، آن هم در این دو رابطه: یک: مقبولیت برای طاعات، دو: جبران نقایص طاعات. اما در مورد معاصي يا بايد در اين دنيا توبه كرد و يا ـ‏نعوذبالله‏ـ خداوند در اين مسير هولناك، فشارهايي را براي تطهير انسان در نظر مي­گيرد.[2] [1]. امالی شیخ صدوق، صفحه 10 - بحار الانوار، جلد 7، صفحه 248. [2]. چهارشنبه، 6 مرداد 1389 – 16 شعبان 1431. قال رسول الله محمد فصولی

برسد به گوش جهانیان دو جهان به نام محمد است به مقام شاهی اگر کسی برسد غلام محمد است سر و سرّ خلقت عالمی شده جا میان دو ابرویش سر سوزنی نکند خطا کفه ی تراز ترازویش قد و قامتش چه قیامتی نظرش چه حُسن و ملاحتی من و ذکر او چه عبادتی چه عنایتی چه سعادتی شده ذکر هر شب انبیا همه ی ملائک و انس و جن بمحمّدٍ بمحمّدٍ بمحمّدٍ بمحمّدٍ به خدا قسم اگر عاشقش نشود کسی به خطا رود به گدایی در خانه اش نرود گدا به کجا رود ؟ دل حیدر و دل فاطمه گره خورده بر سر گیسویش حسنین و عرش دو شانه اش ؛ حسنین و منبر زانویش نرسد خیال کسی به پلّه ی اول درجات او به خدا در آل محمد است همه حکمت صلوات او نماهنگ محمد صابر خراسانی

و خدا خواست که باران برسد تا بیابان به گلستان برسد خواست تا زندگی آغاز شود شب تاریک به پایان برسد در محبت به تمامی جهان هیچ کس مثل تو آوازه نداشت من به خود فهمیدم مهربانی تو اندازه نداشت بینوا نیست در این آبادی دست و دلباز ترین مرد کریم رحمت تو همه را می بخشد از کجا آمده این خلق عظیم رافت تو به جهان ثابت کرد دستگیر همه بودن هنر است نبی الله فراوان داری پدر فاطمه بودن هنر است کاش در عشق زبانزد باشیم وقت آن نیست مردد باشیم پس چه خوب است شبیه زهرا عاشق نام محمد باشیم و خدا خواست که باران برسد تا بیابان به گلستان برسد خواست تا زندگی آغاز شود شب تاریک به پایان برسد در محبت به تمامی جهان هیچ کس مثل تو آوازه نداشت من به خود فهمیدم مهربانی تو اندازه نداشت بینوا نیست در این آبادی دست و دلباز ترین مرد کریم رحمت تو همه را می بخشد از کجا آمده این خلق عظیم رافت تو به جهان ثابت کرد دستگیر همه بودن هنر است نبی الله فراوان داری پدر فاطمه بودن هنر است کاش در عشق زبانزد باشیم وقت آن نیست مردد باشیم پس چه خوب است شبیه زهرا عاشق نام محمد باشیم بیابان به گلستان برسد مجید تال

به دقت گوش کن انگار چیزی بر زمین افتاد سکوت شب شکست و در همه دنیا طنین افتاد گمانم این صدای بر زمین افتادن بت هاست یکی الله اکبر گفت و اینک در جهان غوغاست خدایاکیست بتهای جهان را واژگون کرده شکوه چیست تاج سروران را سرنگون کرده خبر آمد که در ایران ترک برداشت ایوانی سراسیمه پرید از خواب، شاهنشاه ساسانی مدائن را ببین! انگشت بر لب مانده از حیرت که این بی طاقتی در طاق کسری نیست بی علت کسی خاموش کرده آتش شرکی مسلم را کدامین نور تا این حد دگرگون کرده عالم را خدا تعریف دیگر یافت این هم یک خوش آمد بود چنین تغییر در دنیا فقط کار محمد بود رسوم جاهلیت را به هم زد وقت میلادش رسید و استجابت شد دعای خیر اجدادش گرفته آسمان انبیا یک عمر نور از او سخن گفتند در تورات انجیل و زبور از او نشان دادند تنها قدری از اوج مقامش را رسولانی که وقت معجزه بردند نامش را پر از عجزیم وقتی بوده اعجازش کلام الله چه جای مدح؟ خرما بر نخیل و دست ما کوتاه رسید از چشمه آفاق جان تازه ای آورد برای مردم دنیا جهان تازه ای آورد به نام زن کرامت داد، دریا را به صحرا برد مقام دختران را با کلام خویش بالا برد نصیب او به غیر از ناسپاسی ها نشد آری لبش یک بار هم اما به نفرین وا نشد آری نبی آمد ولی افسوس قدرش را ندانستند نه...قدرش را بجز زهرا و جز مولا، ندانستند علی در یاری تنهایی احمد مصمم ماند ولی الله اعظم با رسول الله اکرم ماند.... به دقت گوش کن مجید تال

کعبه آن روز فقط بتکده بود سرد و بحران زده بود حق تعالی دگر از پستی مردم به ستوه آمده بود خانه ای را که خداوند کریم ساخت با زحمت خود ابراهیم تا شود معبد خلاق عظیم شده بود بتخانه خلق هم مستانه غافل از یاد خداوند ودود رو به بت ها به سجود سر تعظیم خود آورده فرود ظلمت و کفر فقط بود که میکرد نمود غیر انگشت شماری همه جاهل بودند پست و کاهل بودند اهل باطل بودند از خرافات و پلیدی همه کامل بودند دختران زنده به گور و پدران وای که قاتل بودند نفس اماره چه طغیان میکرد خاتم بعثت حق مجتبی صمدی

عید سعید مبعث منو بین الحرمین یک طرفم اباالفضل یه طرف حرم حسین حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک خود رسول اکرم سرور عالمین قال حسین منی و انا من حسین حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک عید پایان شب تار مبارک بادا سیر در عالم انوار مبارک بادا اختیار دل ما را به حسینش داده بعثت احمد مختار مبارک بادا حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک عید سعید مبعث سعید حدادیان

سایه ندارد ولی به عالم امکان سایه فکنده است اقتدار محمد سایه نمی‌ماند از فروغ جمالش هاله نور است در کنار محمد شمس رخش هم‌جوار زلف سیه‌فام آیت و اللیل و النهار محمد تا که بماند اثر ز نکهت مویش خاک حسین است یادگار محمد تربت خوش‌بوی کربلای معلاست یک اثر از موی مشک‌بار محمد رایت فتحش به اهتزاز درآمد دست خدا بود چون که یار محمد من چه بگویم «حسان»! به مدح و ثنایش؟ بس بودش مدح کردگار محمد اقتدار محمد سعید حدادیان