گفت از بقراط حکیم پرسیدن چه چیزی نزد انسان ذائقه اش ازمرگ تلخ تره
مگه میشه همچنین چیزی بله
گفت یه چیز گفت چی اینکه یه کریمی
به یه لعینی رو بزنه حسین اومد تو میدون
بچش رو گرفت رو دستش گفت به من منت بذار
یک جرعه آبش بدید من به مادرش بدم
لشکر عمر سعد بهم ریخت بعضیا گفتن
ما که با بچه جنگ نداریم بعضی ها گفتن بچه نوزاد آبش بدیم
بعضی ها گفتن آب این آب بهونه است اینها آب خورند بچه بزرگ ندارند که
یک نفر را زنده نمی ذارند
عمر سعد دید اوضاع خرابه حرمله را صدا زد گفت امیر پدر را بزنم یا پسرو
گفت یکی را بزن همه خیمه رو زده باشه
به زانو نشست تیر شیلک کرد بچه ها مثل مدینه نامه نوشت به معاویه
یک جوری با لگد به در زدنند
زهرا افتاد محسن افتاد حسن افتادحسین افتاد علی افتاد ام الکثوم افتاد زینب افتاد

به من منت بذار صابر خراسانی