آه از این روزگار بی انصاف مجید تال

آه از این روزگار بی انصاف
به خدا خسته‌ایم از این همه درد
زندگی نیست مرگ تدریجی است
آه یا صاحب الزمان برگرد
عمر چون برق و باد می‌گذرد
اجل از راه می‌رسد کم‌کم
دارد از دست می‌رود نوکر
زود برگرد منجی عالم
هی فقط بی‌خیال می‌گوئیم
نکند آخرالزمان شده است
غافل از اینکه معصیت‌هامان
سد راه ظهورتان شده است
پسر فاطمه ببخش ولی
تو خودت از خدا تمنا کن
ما بعید است مرد راه شویم
راه برگشت را خودت وا کن
پسر مهزیار می‌داند
ماجراهای غربتت کم نیست
بین ما مردمی که می‌بینی
سیصدوسیزده نفر هم نیست
هیچ کس فکر گریه های تو نیست
به خدا کم گذاشتیم ببخش
قدر یک کاسه آب هم حتی
احتیاجت نداشتیم ببخش
مادرت بین شعله گفت بیا
کوچه آن روزها مقدمه بود
پشت آن در فقط امید ظهور
مرهم زخم‌های فاطمه بود
تو را به خاطره جد مطهرت برگرد
قسم به چادر خاکی مادرت برگرد
به لحظه ای که سلام علی جواب نداشت
به آن شبی که نگاه حسین خواب نداشت
تو را به غربت آن دست های بسته قسم
تو را به حرمت آن پهلوی شکسته قسم
به لحظه ای که حسن بین کوچه هق هق کرد
و مادرت به زمین خورد و بعد از آن دق کرد

آه از این روزگار بی انصاف مجید تال