گاهی کنار تربت مخفی مادرت
بر خاک آشنای خودت گریه می کنی
یک شب زائر پنجره فولاد می شوی
با حاجت و دعای خودت گریه می کنی
شب های جمعه زائر شش گوشه می شوی
با یاد کربلای خودت گریه می کنی
مادرت مریضه ها...
آقا ممنونم مارو محرم دونستی
برای عزای مادرت دعوت کردی
مگه میشه آدم مادرش براش یه اتفاقی بیفته
یه لحظه ببخشن زمینی فکر کن
برای مادر خودت برای خانواده خودمون
برید تو کوچه خیابون یکی برخورد بد باهاش بکنه
بیاد تو خونه به تو بگه
مگه میشه بری تو کوچه داد بزنی
بگی یکی به مادرم مثلاً توهین کرده
صداشو بلند کرده تو صورت مادر
مگه میشه...
نه برای کی میگی
برای اونی که رفیقته خیلی نزدیکته
از بچیگت باهات بزرگ شده
یه جایی که نشستی اولا که از خونه می‌زنی بیرون ها
بعد زنگ می‌زنی اون رفیقتو پیدا می‌کنی
میگه چیه میگی فقط خودتو برسون میای میگه چی شده
چرا اینقدر به هم ریخته‌ای
میگی نمی‌دونم کی تو کوچه مادرم رو
کی بهش بی احترامی کرد
میخواهی چی بگه...
میخوام بگم یابن الحسن آقا...
ممنونیم مارو رفیق خودت دونستی
ممنونیم دور همدیگه جمع کردی
تا برامون روضه بخونی
مادرم خورد زمین و جگرم تیر کشید
از غم بال‌وپرش، بال‌وپرم تیر کشید
چند گامی به عقب آمد و افتاد و شکست
تا سرش خورد به دیوار، سرم تیر کشید
چشم او، رفت سیاهی و حرم را گم کرد
در پی چشم ترش، چشم ترم تیر کشید
دست بر شانه‌ام انداخت و دیدم مادر
کمرش خم شده؛ من هم کمرم تیر کشید
بعد هر ضربه که آن روز به مادر می‌خورد
رشته‌های رگ قلب پدرم تیر کشید

مادرم خورد زمین جگرم تیر کشید صابر خراسانی