یکی شبیه من از راه دور آمده بود مجید تال

یکی شبیه من از راه دور آمده بود
به این شلوغ به این سوت و کور آمده بود
امیدوار پر از شوق و شور آمده بود
شبیه شب زده ای سوی نور آمده بود
غریبه بود و رفیقی در این دیار نداشت

میان کوفه پی آشیانه ای می گشت
قدم قدم به امید نشانه ای می گشت
گرسنه بود پی آب و دانه ای می گشت
و کوچه کوچه به دنبال خانه ای می گشت
قرار با چه کسی داشت که قرار نداشت

میان کوله ی او بود کوهی از مشکل
تمام شهر به او گفت از آن طرف سائل
و من روانه پی او به سوی آن منزل
نمانده راه زیادی صبور باش ای دل
به شوق دوست قدم هایم اختیار نداشت

در آن محل خبری بود راه بندان بود
هوای کوچه پراز عطر یاس و باران بود
بهار سردر بیت الکرم نمایان بود
کریم طایفه چشم انتظار مهمان بود
زمانه بهتر از آن مرد سفره دار نداشت

رسید مژده که این خانه خانه ی حسن است
کریم آل پیمبر کریم عزیز پنج تن است
خوش آمدید که او بیقرار آمدن است
غریبه گفت که این خانه بهتر از وطن است
چه خانه ای که برای کسی حصار نداشت

رسیده بود به مقصد چه حال خوبی بود
عجب معاشقه ی بی مثال خوبی بود
به اوج قصه رسیدم، وصال خوبی بود
خیال بود ولیکن خیال خوبی بود
برای نیم نگاهی دلم قرار نداشت

غریبه سیر شد و لحظه های پایانی
به یاد یک نفر افتاد بین مهمانی
میان کوله خود خواست تا که پنهانی...

کریم گفت کجا می روی نمی مانی
ببر هرآنچه که می خواهی اینکه عار نداشت

برای مرد فقیری که بین نخلستان
نداشت هیچ طعامی به غیر قرصی نان
همان که گفت بیایم به سوی خانه ی تان
اگر اجازه دهی می برم برای همان
غذا برای خود آن مرد شهریار نداشت

کریم آه کشید و دلش شکست و گریست
به گریه گفت بیا گوش کن حکایت چیست
تورا کسی که فرستاده است سائل نیست
اباالحسن پدرم دستگیر خلق، علیست
که بی عنایتش این سفره اعتبار نداشت

کتاب غربت او خط به خط حدیث غم است
میان این همه شاعر بدون محتشم است
کجا دخیل ببندم که بغض، دم به دم است
که هرچه گشتم دیدم هنوز بی حرم است
و دربقیع ضریحی بجز غبار نداشت

یکی شبیه من از راه دور آمده بود مجید تال