ربیع الأول

شعر است و جنون است مراعات ندارد در وصف تو اغراق مکافات ندارد توحیدی و توحید که افراط ندارد وصف تو و معبود منافات ندارد پس اذن بده وقت اذان از تو بگوییم اندازه وسع خودمان از تو بگوییم از اوج مقامات خودت رد شده بودی در چادر وحدت همه ایزد شده بودی تو سوی خودت رفتی مقصد شده بودی پیچید شمیمی تو محمد شده بود جایی وسط خطبه در آفاق بلاغت مبعوث شدی وحی می‌آمد به سراغت آن روز که خود شعله افراخته بودی فریاد شدی تیغ سخن آخته بودی بر پیکر شب واهمه انداخته بودی وقتی سپر از چادر خود ساخته بودی در غزوه دیگر رجز آه سرودی حیدر در خیبر تو در خانه گشودی آوازه دورانی و فریاد قرونی ای آنکه به هنگامه از اندیشه فزونی وقتی تک و تنهاست امامت تو قشونی تنها نه فقط فاطمه‌ای فاطمیونی محبوب خدا ممتحنه حوری زهراست زهراست که خود یک تنه جمهوری زهراست در صفحه تاریخ تو جوهر شده بودی یک فاطمه با جلوه دیگر شده بودی در مصدر خود جمع مکثر شده بودی تو حمزه و پیغمبر و حیدر شده بودی در هیمنه ات کفر می‌افتد به حقیری آنجا که کمربند علی را تو بگیری برخاست ز افلاک چه آوای حزینی ای مادر لولاک چرا نقش زمینی در شعله‌ام از روضه یا فضه خذینی گفتی که بیا فضه بیا خیر ببینی فضه چه کندجمع کند بال و پرت را یا اینکه به حیدر برساند پسرت را آغوش علی وا شده محسن به بر اوست این روضه که برگشته از آتش پسر اوست مرثیه مکشوف تن مختصر اوست زین مرد که آرام ندارد پدر اوست گرمای پسر شعله برافروخت علی سوخت آغوش علی سوخت علی سوخت هر چند که دنیا نفسش را نشنیده است محسن شده شش ماهه در او روح دمیده است او هم نفس مادر خود درد کشیده است درهمهمه ی معرکه جان داده شهید است در خاک پسر را پدر خاک رها کرد یک مرقد کوچک وسط خانه بنا کرد این قبر چنان شیشه لبریز گلاب است هر چند که این روضه هر آیینه عذاب است نه حرمله دارد نه در آن قحطی آب است جان سوزتر از آه علی آه رباب است درگوش تو لالایی آب است عزیزم سیراب شدی موقع خواب است عزیزم شعر است و جنون است حمیدرضا برقعی

هیچکس نمیگه ایام محسنیه هرکس همون روزی رومیگه بی بی ضربه خورده و پسرش شهادت رسیده همون روز یه مجلس اقامه کنیم نمیدونیم یه بزرگ داشتی وصل شهادت پیغمبر خداست وفات حضرت سکینه امروز بوده حضرت عسگری هم هشتم ماه بعدم هم که شیعه ها شصته میگیرن هفتاده میگرن برای ماجرا بعد امام عسگری حالا اگر تکریم  کرد کسی آقا تو کشورای غربی شرقی ولائیک یوقت میبینی فلان مجلس پاشدن سرپا ایستادن یک دقیه سکوت اعلام کردن چخبره روز مرگ ادیسون تکریم کردن ما منکر نیستیم اما اینو تکریم کرده تکریم وتعظیم ایراد داره بزرگداشت این روز رو نوشتن ثبت کردن ما نمیگیم ایام محسنیه بلا تشبیه اما کسی نمیاره کوزه نشکنه کسی نگفته کسی بره تو خیابونا بگه لعن الله کذا اما کسی هم نگفته از بزرگ کوجک این مملکت که اعتقادات تو نو بزارید کنار مدارس بعضی از مسلمین در ایران ببینید ما شیعه ها چه میکنیم همین زمان ابتدایی راهنمایی دبیرستان مدرسه تمام میشه باید برن مکتب خانه مولودی بیست دقیقه نیم ساعت عقاید میگه سرپا ناهار شونو میدن برید خونه هاتون کی گفته پشت در بودن اینا اخوندا درست کردن مداحاشون برایروضه تمام شد کتابی چیزی دست شون نمیدن تکریم ایام استاد بندانی تکریم ایام استاد بندانی

یا محمد یا نبی الله دق الباب عرش خدا یا محمد یا نبی الله مقصود تمام انبیا یا محمد یا نبی الله ای نام تو جاری به جهان یا محمد یا نبی الله وقت ملکوتی اذان یا محمد یا نبی الله اسم تو قشنگی اذانه قلبم رو ببین پیمبرانه میدوم سمت تو کودکانه آغوش تو بازه پدرانه دلو میسپرم به دستت که محمد امینی چه نامی به به توی آسمونا محبوب تر از روی زمینی نبی الرحمه نبی الرحمه عترت و قرآن همه ایمان خاک با عشقت میشه خب انسان پیغمبر ما روشنی آفاقه باید بگیم در واقع معلم اخلاقه پیغمبر ما نور حی سبحانه مسیحای سلمانه خنده اش ختم قرآنه یا محمد یا نبی الله جهانو به سمت عشق دعوت کردی تو از مکه به دلها هجرت کردی تو حتی از دشمنت عیادت کردی شما انسانیتو وصیت کردی جلوه بخشیدی آدمییت رو سرنگون کردی جاهلیت رو دست مظلوم توی دستاته روی لب های توهم هیهاته میخونیم محمد رسول الله صبح روز ظهور ان شاءالله پیغمبر ما روشنی آفاقه باید بگیم در واقع معلم اخلاقه پیغمبر ما نور حی سبحانه مسیحای سلمانه خنده اش ختم قرآنه یا محمد یا نبی الله نماهنگ به عشق نبی عبدالرضا هلالی

میزانی که تو همین جلسه براتون گفتم داوود پیمبر از خدا خواست میزان رو ببینه مکاشفه شد براش میزان یعنی ترازو وسیله سنجش اون چیزی که برای ایشون مکاشفه شد چیزی شبیه ترازو که دو تا کفه داره هر کفه اش شرق و غرب عالم رو پر کرده این رو گذاشتن تو یکیش میخوان عمل بریزن تو یکیش هم باید سنگ بزارن موازنه پیدا بکنه حال اون سنگ چیه بماند عمل من و تو چیه بخواد پر کنه داوود علیه السلام به خدا عرض کرد خدایا چی میخواد اینو پر کنه پیغمبر فرمود من اینجا وایمیستم هرکسی میزان عملش سبک بود خود من نسبت به اون کسی که در دنیا بیشترین درود رو بر من فرستاده است میزان عملش رو سنگین میکنم میزان استاد علوی تهرانی

اومد نگاهی کرد اون وضع دید گفت فضه جان گفت بله سریع خاکش کن محسنو اگه زهرا ببینه دق می‌کنه همونجا  دمه چاردری قبری کند مخسن رو خاکش کرد بگم اینجا یه مادر ندید بچه‌شو کجا خاک کردن اما کربلایی ها رباب دید کجا خاک کردن همچین که دستاشو بسته بودن داشتن می بردنش دید یه عده  نیزه دار پشت خیمه‌ها هی نیزه ها تو خاک فرو می کنن نیزه خالی رفت پا اصغر در آمد از زمین دستاشو تکون میداد سرش بالای نیزه تاب می‌خورد بمیرم نیزه‌دارش آب می خورد اونی که گره به کارشه بگه حسین سرش بالای نیزه تاب می‌خورد علی پور کاوه

آه اسماء بنویس علی بخون تنها آه اسماء تو حیاط خونه ی مولا آه اسماء می‌زدن مادرم و مردا مادرم با هیچ کسی دعوا نداشت بار شیشه داشت زیر در بود پاش روی در گذاشت داغ محسن رو روی دلش گذاشت خیلی کینه داشت خیلی کینه داشت منو حلال کن زن پا به ماه کتک زدن نداشت داغ محسن رو روی دلش گذاشت محمدحسین حدادیان

شب معراج تو از اسب  تندتر رفتی به ملاقات علی ساقی کوثر رفتی آمدی امر نمایی  که امیرم ولی الله و مولای غدیر است اوج فتنه بشود باز بصیر است صاحب تیغ دو دم شیر دلیر است چه بلایی به سر اهل هنر آورده ذوالفقارش که دمار از همه در آورده شب معراج مهدی رعنایی

پيش گهواره ي خورشيد، قمرها جمع اند ملك و حور و پري، جن و بشرها جمع اند بعد تو شايد و امّا و اگرها جمع اند جلوي بت كده ها باز تبرها جمع اند ماه و خورشيد و فلك مژده به عالم دادند لات و عُزّي و هَبَل، سجده كنان افتادند يوسف مكّه شدي بس كه جمالت زيباست چه قدَر اي پسر آمنه، خالت زيباست رحمت واسعه اي، خلق و خصالت زيباست چه كسي گفته كه زشت است بلالت زيباست اي كه در دلبري از ما يد طولي داري آن چه خوبان همه دارند تو یکجا داري پیش گهواره خورشید مهدی رعنایی

خانم زهرا می‌فرمود با همون پهلوی شکسته و با همون سینه مجروح‌ و با همون بازوی شکسته علی جان یه چهارپا برام تهیه کن منو ببر در خونه این اصحابم این مهاجر و انصار من از اینا بپرسم مگه شما نبودید ندیدید پیغمبر بابام فرمود بعد از من علیه یکی یکی میرفتن در خانه اینا علی جان در بزن در می‌زد مولا دم در میومدن تو یادت نیست در غدیر خم من نبودم آقا ببخشید معذرت میخوام من خبر ندارم من یادم نمیاد بعضی خونه‌ها وقتی می‌رسیدند صاحب‌خونه وقتی صدای درب می‌شنید صدا میزد کیه در میزنه امیرالمومنین می‌فرمود فاطمه جون تو جوابشو بده اگه صدای منو بشنوه تا جلو درم نمیاد با همون پهلوی شکسته حسن خلج

طرف اومد محضر امام عسکری از فامیلای حضرت بود کسانی بودند که ائمه را فحش می‌دادند پسرش گفتش که حالا تا حالا دیدی این فامیلتونو نه تا حالا ندیدم عجیبه ها ماها دستمون به امام نمی‌رسه از حرم امیرالمومنین تا حرم امام حسین می دویم بلکه یه نگاهی به گنبدش بکنیم فامیل‌های امام عسکری بودند امامزاده نوه نتیجه نبیره امام کاظم سلام الله علیه ابو محمد امام عسکری رو می‌دیدی گفت ندیدمش تا حالا نرفته بود حضرت رو ببینه چون مخالف بودن اینها قائل به امامت اهل بیت نبودن میگن خیلی کریمه همین طور که پدر و پسر راه می رفتند اینجوری میگن واقعا کریمه کاشکی دویست تا سکه بدهی هام بدم دویست تا سکه  هم بده مشکل کار و زندگیمو درست کنم صد تا هم برا خونه زندگیم خرج کنم پانصد تا سکه برای هزینه زندگی یه سال یه آدم یه نفر بیاد حقوق دوازده ماه شما رو بگه اینم به اضافه بیمه و سنوات کریم با اخلاص حامد کاشانی

در امان بود در این شهر غریب با همان تشنگی اش گفت حسین نامه ی دلشکن اش سرِ پیراهن او دعوا نیست از کفن داشتنش میسوزد دور او یک زن بی چادر نیست میکشد آه و میسوزد در امان بود در این شهر غریب حسین ستوده

یابن‌الحسن آجرک الله من واسه‌ی اشکات بمیرم این روزا با پیرهن سیاهم روضه برا بابات می‌گیرم رسمه تو دنیا پسر سرِ بابا رو به دامن می‌گیره پسر که باشه بابا دم جون دادنش راحت می‌میره با اشک چشمام بارون می‌ریزه رو لبایی که کویره تو حجره دلگرم بودو سرِ بابات روی بالش نرم بودو درسته بی‌تاب بودو آب اگه می‌خواست چند تا کاسه‌ی آب بودو من شصت و نُه روزه که دارم میگم حسینو خون می‌بارم با روضه‌ی این پیر مظلوم گودالو هی یادم میارم عریان نبودو بالا سرش نه خولی و سنان نبودو بی سر نبودو تو سامرا که صحبت چادر نبودو غارت نکردن تو سامرا هیچ‌کسو بی حُرمت نکردن از خیمه پابرهنه دویدم دویدم دویدم یابن الحسن آجرک الله حسین ستوده

تو گرفتاری هام تویی اونکه دستمو میگیره من گدای تو ام منم اونکه واسه تو میمیره عاشقانه دوسِت دارم عشق جاودانه خمادر تو داره هوای مارو مادرانه دوسِت دارم دوسِت دارم عاشقانه این روایت نقل از رسول اللهِ حک شده تو صحنت به خط خوانا گفت حسینُ مِنی و اَنَا مِن حسین اَحَبَ الله مَن اَحَبَ حسینا عشق برا من یعنی توی هیئتت بمیرم ارباب عبد این درگاهم از درِ خونت نمیرم ارباب کربلاته که قبله ی تموم حاجاته روزی ما دست خانوم رقیه ساداته عرش اعلا عرش اعلا کربلاته اَلا وَ صَلَی الله عَلَی الباکینه یا اباعبدالله میگم تو گریه عاشقای رقیه اینو بدونید اَحَبَ الاَرباب اَحَبَ رقیه تو گرفتاری هام حسین ستوده

که امام فرمود سنگی جابجا نمیشه برگی از درخت نمی‌افته خونی به اندازه سر تیغ حجامت ریخته نمیشه الا پایه ظلم شو همین ایام بنا کردند در سقیفه و سایبان بنی ساعده چرا این داعش نجس اومد چرا این صهیونیست نجس اومده فرمود هر گناهی که مرتکب میشه عمل زشتی انجام میشه پایه شو اینا سه خلیفه واهالی سقیفه بنا کردند سقیفه پایه ظلم استاد بندانی

باید مرد باید از غم محسن تو فقط مُرد باید گفت باید روضه های تو رو تا ابد گفت یه عده با غلاف و با بغض علی تو رو میون کوچه ها چه بی بهونه می زدن یه عده پیش چشم خیس بچه های تو توو اوج بی رحمی با تازیونه می زدن دلم گرفت دوباره زندگیم بوی غم گرفت دلم گرفت زمین و آسمون از تو دم گرفت دلا سوخت - یه مادر جلو چشمای بچه ها سوخت دلا سوخت - یه غنچه توو آتیش زیر دست و پا سوخت فضه به سمت تو دوید که باشه یاورت تا پشت در پیچید صدای آه و ناله هات سینه سپر کردی برا دفاعِ از علی به قیمتِ جونِت تموم شد این دفاع برات فدا شدی فدای علیِّ مرتضی شدی فدا شدی تو اول شهیده ی وِلا شدی فدا شدی چه بد زد همون که توو کوچه تو رو با لگد زد چه بد زد با سیلی به روی تو مادر! چه بد زد چه سخته که مقابل چشای یک پسر ... به روی خاک کوچه ها بیفته مادری ناموس مرتضی کجا و مَردَکی ذلیل عجب تقابُلِ عجیب و نابرابری! واویلتا بمیرم برای اشکِ مجتبی واویلتا شکستن غرورشو توو کوچه ها باید مرد باید از غم محسن تو فقط مرد حسن عطایی

تا که پشت پرده سقیفه روشن بشه باز شیعه غیرت امیرالمؤمنینی میخواد تا فدک هم به جهان حقایقش ثابت شه یه نفر شبیه علامه امینی میخواد به اشک اون چشم تار ، به اون حال دلخورش به مسمار غرق خون ، به خاک رو چادرش یا فاطرو به ، حق فاطمه یا عالی و به ، حرمت علی کی میرسه پس ، نوبت ظهور برپا بشه باز ، دولت علی این الطالب بدم الزهرا... دوتا شاهد میبرن تو محکمه مردم شهر حقشون و میگیرن وقتی شکایت میکنن ولی مولا صدو بیست هزار نفر شاهد داشت پس اینا چطور ازش غصب خلافت میکنن بحقی که خورده شد ، به اون بازوی کبود به خون روی غلاف ، به دستی که بسته بود از تو دل قبر اون دو غاصبو بیرون میکشه مهدی یه تنه عالم میبینن که قاتل تو پای یک درخت دارش میزنه این الطالب بدم الزهرا... تا که پشت پرده‌ی سقیفه روشن بشه باز حسن عطایی

به والله قسم خانوم زهرا پس از شهادت محسن بن علی یه بارم جلو علی نگفت آخ بچه م یه بارم نگفت دلم برا محسنم تنگه یه بارم هم نگفت کاش که میشد میبود بغلش میکردم شیرش میدادم مادره حتماً تو دلش این مسائل میگذشته اما جلو علی حرفی نزد این فاطمه یه جوری تربیت کرده تمام خاندان والله کربلا عروسشم همینجور بود یه بارم نگفت وای علی اصغرم یه بارم نگفت حسین کاش بچه‌ م بود اصغرم رفت فدای سرم اصغرم رفت فدای سرم جلو علی حرفی نزد حسن خلج

تعجب تعجب تعجب اینجاست به ما میگن شما چرا انقدر عزا  دارید به اونایی که کشتن بگید چرا کشتن مگه گذاشتن این خانواده نفس راحتی بکشن فاطمه رو کشتن بلافاصله بعد چند سال نقشه قتل علی رو کشیدن هنوز داغ علی تازه بود حسن رو کشتن هنوز امام حسن فراموش نشده کربلا رو راه انداختن روز خوش مگه گذاشتن که ما خوشی کنیم یقه اونایی که کشتن رو بگیرید که چرا شما کشتید که ما مجبور باشیم همش  عزاداری کنیم چرا انقدر عزا دارید حسن خلج

از همتون عذرخواهی می‌کنم از سادات بیشتر عذرخواهی میکنم از امام زمان دیدن حریف فاطمه نمیشن صدا زد قنفذ مغیره خالد یکی یکی ملعونا رو صدا زد چرا دست فاطمه رو کوتاه نمیکنید به خدا فقط یه ضربه غلاف قنفذ نبود هم قنفذ میزد هم مغیره میزد امام صادق می‌فرماید خالد بن ولید لعنت الله علیه از پشت سر چنان با غلاف شمشیر به کتف مادرم زهرا دل من بیشتر بابا برای شوهرم سوزد که زیر دست و پا می‌دید تنها یاور خود را تنها یاور حسن خلج 

دل‌خوشی که به دل ما نمیاد دستی که بشکنه بالا نمیاد میخ در داغ شده بود خوب می‌دونم محسنم دیگه به دنیا نمیاد تموم دنیام سوخت، مادرِ بچه‌هام سوخت مرحم آرزوهام، درست جلو چشام سوخت صدا می‌زد سوختم، جون تو بد سوختم وقتی لگد به در زد، زیر لگد سوختم الهی، الهی، بشکنه پای قاتل دویدن، تو خونم، یه لشکر از اراذل در وسطِ کوچه تو را می‌زدن ای کاش جای تو مرا می زدن دلخوشی که به دل ما نمیاد پیام کیانی

اگر حرف دلت نبود تو رو قسمت میدم به همین سیاهی و این منبر رو این فرش روضه این سیاهی‌ها گریه نکنید خیلیا خوشحالن محرم و سفر تموم شد عروسیا رو برپا کنن به مجالسشون برسن و عقب افتاده‌ها اونایی که مجلس نگرفتن عروسی و کارای خیرشون آخ بمیرم برا خونه علی تازه مصیبت شروع شده آب کفن پیغمبر خشک نشده بود دخترشو زد یامظلومه خونه علی تازه مصیبت شروع شده علی پور کاوه

آتیش غوغا می‌کنه داره بلوا می‌کنه یکی با لگد درو وا می‌کنه چهل تن یک تن و زدن گل گلشنو زدن مرد بودن اونا که یک زنو زدن در رو داره می‌شکنه زهرا مونده یک تنه یکی داره مادرم رو میزنه یکی آتش به کل باغ می‌زد یکی بر قلب زینب داغ می‌زد میان آن شلوغی‌ها مغیره به دست مادرم یکی بر قلب زینب داغ می‌زد علی کرمی

سه چهار روز از شهادت پیغمبر گذشته چند لحظه سکوت کرد سپس چند گامی عقب عقب برگرد همه گفتن منصرف شده‌اند همه گفتند که بخیر گذشت ناگهان با سمت خانه دوید لگدی زد به در خدا ما در شده شعله ور خدا محسن فاطمه بی سپر خدا مادر محسن فاطمه بی سپر علی کرمی

بگو به شعله چه وقت دخیل بستن بود شعله می‌رفت به بالا سر حیدر پایین شعله می‌رفت به بالا سر حیدر پایین بیشتر غربت او بود که می زد شررم یک لگد خورده در شنیدی برای در خانه نیو مدن اومدم یک نفر گفت فاطمه اینجاست گفت فضه علی حسن بیا او هر کسی پشت در به این خانه است آتش است حتی فاطمه جای خودش یک نفر گفت محسنش بسه گفت فرقی نمی‌کند اصلاً باید این خانه را بسوزانم مردباشد میان آن یا نه کوچه آماده هیزم آماده یک نفس مانده بود تا آتش داد زد ای اهالی خانه یا که بیعت کنید یا آتش شعله می‌رفت بالا سر حیدر پایین علی کرمی

هی صدا می‌زد که بابا یا رسول الله شاید امشب شاید دیشب چند وقتیست بستری شده‌ای یا به سر حرف میزنی یا دست باز از روی فرت می‌افتاد می‌بری تا همین که بالا دست چه شده گریه می‌کنی امروز برده اشک تو صبر و طاقت من چادرم را نگاه می‌کنی و دست خود می‌کشی به صورت من با علی حرف می‌زدی دیشب چه به او گفته‌ای که تب کرده هی به در می‌کند نگاه پدر و مرا نیز جان به لب کرده اگر آماده‌ای برای سفر جگرم را ببین و بعد برو دو سه ماه دگر تحمل کن پسرم را ببین و  بعد برو خانوم خودتم محسنتو نمی‌بینی هی صدا می‌زد که بابا یا رسول الله محمدحسن فیضی