تنهایم نگذار عباس حامد کاشانی

به این لحظه‌ای که می‌خوام اسم ببرم در مورد قمر بنی هاشم
خدا ما را قیامت زیر پرچم امیرالمومنین ببره انشاالله
به تاخت میومد هر کاری کردن آرام نشد
تا اون لحظه‌ای که فوقف العباس متحیراً
دیگه دید جلو رفتن نداره
نه آب داره نه بدنی که بتونه دفاع کنه
بچه‌ها ببینن عمو این شکلی شده
روحیشون از دست میره
همینجا که موند دشمن او رو دوره کرد شد آنچه نباید میشد
همیشه سیدالشهدا خودشو مثل
باز شکاری می‌رسوند بالا سر شهید
قبل از شهادت بالاسر قاسم قبل از جون دادن
بالاسر علی اکبر قبل از جون دادن
اما اینجا کار تمام شده بود
لذا تاریخ اینجوری گفته شعرام اینجور نوشتن
نوشتن برای اولین و آخرین بار
سیدالشهدا به سمت علقمه با شتاب نرفت
اصلاً انگار نمی‌خواست اون صحنه رو ببینه
آرام آرام پیاده
نگاهی کرد آرام آرام به سمت علقمه که میره
هم کمی خم شده هم هی بر می گرده خیمه‌ها رو نگاه می‌کنه
چی برگردم جواب اینا رو بدم
داشت میومد هی با خودش انگار میگفت
الان به بچه‌ها چی باید بگم
رسید بالا سرش یه جمله بیشتر عرض نمی‌کنم
وقتی رسید بالا سر اون بدن از هم پاشیده
اول با آستین اشکاشو پاک کرد
بعد یه گله برادرانه کرد
بهشت مبارکت باشه گوارای وجودت
اما هرگز فکر نمی‌کردم من تو همچین موقعیتی تنها بگذاری

تنهایم نگذار عباس حامد کاشانی