شاعر

چادرش بخت ریشه‌داران است کار چشمش نماز باران است کرمش بی دلیل بی کاهش جود او بی‌نیاز از خواهش شاعران را مجال گفتن داد به غزل جرئت شکفتن داد گره بغض را که وا می‌کرد باز همسایه را دعا میکرد قوت او بود سیری مردم غصه او اسیری مردم من به او آفتاب میگویم حیدر در حجاب میگویم در مدینه به اهل دل گفتند زائر کوچه میهمان خداست وقت لبخند فاطمه به علی بهترین جای داستان خداست چادرش بخت ریشه‌داران است احمد بابایی

بضعه منی من آذاها فقد آذانی اش بر کسی از امت احمد مگر پوشیده است کس نمی‌داند که پشت در چه بر زهرا گذشت ماجرا حتی بر آن دیوار و در پوشیده است آنقدر دانم که باغ زندگی بی برگ شد دختر پیغمبر ما آرزویش مرگ شد مرتضی در مسجد از این ماجرا شد با خبر باورش سخت است باور کن نمی‌شد باورش آنکه با هشتاد زخمش در احد بر پای بود آنکه زانویش نشد خم وقت فتح خیبرش زانویش لرزید افتاد و سپس از هوش رفت چیست این داغی که گشته این چنین ویرانگرش بر در این خانه اندوها دریغا آتش است آنکه از زهرا ندارد هیچ پروا آتش است هر کسی بعد از پدر سهمی نصیبش می‌شود ای مدینه پس چگونه سهم زهرا آتش است مردم از اجر ذوی القربی به قرآن خوانده‌اند آنچه برپا می‌کنند امروز اما آتش است روزگاری از تنور خانه‌ای نان خورده‌اند بر در آن خانه مسکین بود و حالا آتش است پهلویی از میخ در خسته سراسر زخمی است سینه ای رنجور از هیزم سراپا آتش است ناگهان فریاد زد فضه بیا اما چه سانی فضه اش یاری کند وقتی که آنجا آتش است جبرئیل این خانه را در میزده با احترام که حالا رفته از دیوار بالا آتش است بر کسی از امت احمد مگر پوشیده است جواد محمد زمانی

پا شدم آبله پیدا کردم از خودم فاصله پیدا کردم سعی کردم به تو مشغول شوم حیف شد مشغله پیدا کردم من، سر اینکه به تو دل دادم با همه مسأله پیدا کردم در نمازم خم ابروی تو را در قنوتم، گله پیدا کردم انتظار این همه انصاف نیست مردم فیصله پیدا کردم از خودم دور شدم کاری کن گم شدم، گور شدم کاری کن آفتاب شب یلدای همه گریه ی پشت تمنای همه هیچ کس فکر تنهایی تو نیست گریه کن جای خودت، جای همه بی تو دارند همه می میرند زود برگرد مسیحای همه همه شهر به چاه افتادند مددی یوسف زهرای همه بنشین تا بنشانی همه را دربیار از نگرانی همه را کاش می شد ز سفر برگردی با همان چند نفر برگردی چله ی اشک گرفتیم برات به امیدی که سحر برگردی مادرم گفت همین جا بشین بنشینم دم در برگردی سیزده قرن نشستند نشد بنشینم چقدر برگردی نور چشمان همه می رفتی قول دادی به نظر برگردی خشکسالیم کویریم بیا قبل از آنی که بمیریم بیا دانلود پا شدم آبله پیدا کردم صابر خراسانی

پیمبر آیا که نه وصی شد محمد آیا که نه علی شد درون آیینه نور تابید و روح آیینه صیقلی شد عزل به نور نبی است روشن ابد به نور علی معین الست یعنی سوال از انسان علی که آمد سخن بلی شد یکی به قرآن یکی به برهان یکی به آیه یکی به نامه که این به نهج البلاغه غم برد و آن به قرآن سینجلی شد به باطن امر ظاهر آمد به وحی منزل مفسر امد نبی به آیات وحی مرسل علی به نهج سخن ولی شد کتاب و عترت نمی تواند جدای از یکدگر بماند صدا زمانی صدا شد آری که از سکوت آمد و جلی شد چو علم خواهی به شهر آی و کلون دروازه را بکوبان که هر که از در درون نیامد برون در ماند و جنگلی شد که راه را سید رضی رفت و غیر این نیست راهی ابد به نور علی معین محسن ناصحی

فاش می‌گویم و از گفته خود دلشادم من غلام علیم از دو جهان آزادم من از آن روز که نام علی آمد به لبم هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم بعلی بعلی بعلی بعلی چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم وسط معرکه شمشیر که میگردانی زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم لحظه مرگ به چشمم اثری از غم نیست آری از بس که از دیدار عزیزت شادم بعد ایوان نجف هر چه که در عالم بود به هوای سر کوی تو به رفت از یادم گریه ام را بنگر رزق نجف را بنویس ورنه این سیل دمادم ببرد بنیادم من غلام علیم محمد میرزایی بازرگانی

چه بنویسم؟ که شعرم باب میلم در نمی‌آید دلم می‌خواهد اما آه... از من برنمی‌آید مرا بگذار و بگذر ای غزل! دیوانۀ سرکش! از او گفتن، به این از هرچه کم کمتر نمی‌آید شنیدم با صدای او خدای او سخن می‌گفت در این ساحت سکوتم من، صدایم در نمی‌آید چه بنویسم؟ که خرما بر نخیل و دست ما کوتاه که نام او بلند است و به این دفتر نمی‌آید «امیرالمؤمنین» واژه‌ست؟ نه، پیراهنی زیباست ببین! بر قامتی جز قامت حیدر نمی‌آید به شوق روی پیغمبر سه روز آذین شده یثرب ولی بیرون دروازه‌ست پیغمبر، نمی‌آید علی باید بیاید تا محمد گام بردارد که پیغمبر به همراه یکی دیگر نمی‌آید علی باید بیاید تا کنار مصطفی باشد علی باید بیاید تا محمد، مرتضی باشد که دنیا بی‌علی شهری‌ست بی‌قانون، خبر داری؟ محمد بی‌علی، موساست بی‌هارون، خبر داری؟ بدون او در این طوفان چگونه زنده می‌مانی؟ محمد بی‌ علی، نوح است بی‌کشتی، نمی‌دانی! بلاگردان او در بدر و در احزاب و خیبر بود علی جان محمد یا محمد جان حیدر بود؟ محمد با علی وقتی می‌آید، وقت طوفان است فرار از دستشان کار مسیحی‌های نجران است... علی آری علی... مردی که در افلاک، نامی بود شنیدم بارها هم‌سفرۀ مردی جذامی بود... چه بنویسم؟ که دیگر کاری از من بر نمی‌آید از او گفتن به این از هرچه کم کمتر نمی‌آید همین ابیات درهم را تو می‌بینی خبر دارم همین کم را همین کم را تو می‌بینی خبر دار در این ساحت سکوتم من محمد میرزایی بازرگانی

ما ساده گرفته‌ایم آمدنت را... ما همین به ظاهر شیعیان تو ساده گرفته‌ایم آمدنت را و همینطور ساده گرفته‌ایم انتظار آمدنت را و اِلا چرا این همه سرد، چرا این همه ساده؟ تو نرفته‌ای که بازگردی... این مائیم که باید برگردیم... برگردیم از این همه تغافل و گناه... خاموشیم، سکوت می‌کنیم که نه، لالیـم کران و کورانیم، گنگیم که تمسک سکوت طوفانی علی(ع) را به خیال خام می‌بریم سال‌هاست فریادهامان را با دست خود در گلو خشکاندیم غریب ماندن را هم شاید، راه و رسمی است که باید آموخت اما چرا این همه درد و دریغِ دروغ؟ هنوز طلوع خورشید را ندیده‌ایم، چرا غروب؟ یابن الحسن! ببخش ببخش این تجاهل و تغافل را.... ساده گرفتیم وحید جلیلوند

آن دل که به سر شوق سفر داشته باشد حیف است که از خویش خبر داشته باشد از تیرگی نفس مجو جوهر خورشید این شام محال است سحر داشته باشد دامن مکش از خار به راهی که ز شوقش هر آبله صد چشمه گوهر داشته باشد آن قافله که جوشن توحید به تن کرد دیگر چه هراسی ز خطر داشته باشد دل حادثه ساز است به قربان کسی که از بسمل این حادثه پر داشته باشد خوش باز به تصویر کشد حالت دل را بی دل که صد آیینه هنر داشته باشد دل آیه فتحی است ز قرآن محبت زیر و زبر زخمی اگر داشته باشد دانلود شوق سفر داشته باشد جواد محمد زمانی

شبنم و صبحند مست جام تو دیدن گریه و لبخند تو امان تو دیدن سر زده خورشید از طراوت مشرق در هوس سیر کاروان تو دیدن چیست امید نگاه در دم افطار بر سر این سفره قرص نان تو دیدن قاصرم از شرح داستان تو گفتن عاجزم از اوج آسمان تو دیدن دود برآید کلاه عقل و بیان را وقت مقامات دودمان تو دیدن حیف که بر قبرت آفتاب بتابد چشم منو شوق سایبان تو دیدن کاش دلم حالتی رفیع بگیرد جان مرا عطری از بقیع بگیرد شبنم و صبحند مست جام تو دیدن جواد محمد زمانی

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم که در طریقت ما کافریست رنجیدن به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس که وعظ بی عملان واجب است نشنیدن ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ که دست زهدفروشان خطاست بوسیدن منم که شهره شهرم احد خجسته

ای امیر عرب منو نگاه کن ای امیر عرب منو صدا کن ای امیر عرب برا ظهور وارث ذوالفقار بیا دعا کن دعا کن خدا غیبتو سر بیاره برا لشکر شیعه رهبر بیاره بیادو برا شادی قلب زهرا دوتا کافرو از تو قبر در بیاره قال الحیدر ابوتراب اصحاب المهدی شباب لا کهول فیهم وقتی میاد زمین نفس میگیره گل رو از دست خار و خس میگیره تا درست شه همه کارای دنیا حقتو از سقیفه پس میگیره اونی که نگاش عرش علا میسازه از این قلب مرده مسیحا میسازه درست عین ایوون طلای نجف رو یه روزی بالا قبر زهرا میسازه قال الحیدر ابوتراب اصحاب المهدی شباب لا کهول فیهم منو نگاه کن محسن عرب خالقی

قسم به ارواح طیبه سیده عالم قسم به ماتم های زینب کبری (س) در ویرانه قسم به دژ مستحکم دور دین اجازه نمیدهیم بیگانگان پرچم های مشکی عزاداری را از ما بگیرند باد سرگردان فروکش می کند امام پرچم امام حسین(ع) همچنان پا برجاست ما قدممون رو از کوی محبت کج نمیگذاریم سیاهی شاه مظلومان را در محرم در نمی آوریم اگر مجنون از لیلی سیر بشه ما از حسین (ع) سیر نمیشویم پرچم شاهان می خوابد اما پرچم حسین همچنان پا برجاست باد فروکش می کند طوفان می خوابد اما پرچم امام حسین(ع) همچنان پا برجاست کاخ نامردان هم فرو بپاشد پرچم حسین (ع) پابرجاست از چهره حسین (ع) نوری می تابد که قلب ها را آکنده میکند از خون آن مظلوم است که دین همچنان زنده است آسمان اگر هم بهم بریزد کربلا هنوز پابرجاست

چشم از سر بر نمی دارد که سرداری کند تا حسین بن علی را یک تنه یاری کند کاری از دست کسی که بر نمی آید مگر او به لطف خطبه های محکمش کاری کند چادر خونین خود را وا نکرده از سرش تا که از تندیس عصمت پرده برداری کند قدرت آل علی اینبار در بازوی اوست تا به جای حضرت سقا علمداری کند دست او از مکه کوتاه است اما درعوض می تواند  کعبه  را در شام معماری کند می تواند مثل حیدر فاتح خیبر شود یا شبیه مادرش زهرا فداکاری کند آخر این قصه جایی گوشه ی ویرانه ها باید از یک دختر تنها پرستاری کند چشم از سربرنمیدارد کلامی زنجانی چشم از سر بر نمی دارد که سرداری کند تا حسین بن علی را یک تنه یاری کند کاری از دست کسی که بر نمی آید مگر او به لطف خطبه های محکمش کاری کند چادر خونین خود را وا نکرده از سرش تا که از تندیس عصمت پرده برداری کند قدرت آل علی اینبار در بازوی اوست تا به جای حضرت سقا علمداری کند دست او از مکه کوتاه است اما درعوض می تواند  کعبه  را در شام معماری کند می تواند مثل حیدر فاتح خیبر شود یا شبیه مادرش زهرا فداکاری کند آخر این قصه جایی گوشه ی ویرانه ها باید از یک دختر تنها پرستاری کند چشم از سربرنمیدارد کلامی زنجانی

روی پا آمده ای دیدن دختر مثلا تو بیا باش پسر من به تو مادر مثلا مثل شب های مدینه تو زمسجد برگرد منتظر باش که من باز کنم در مثلا فکر کن موی سرم شانه شده سوخته نیست نزده هیچ کسی دست به معجر مثلا من زبانم به دهانت نهم از سوز عطش تشنه تر از منی و من علی اکبر مثلا یعنی بابا یادمه علی اکبرو بغل کردی لب ها رو به لب های علی رسوندی بکنم روی زمین با کف دستم قبری تو مرا دفن کنی من علی اصغر مثلا دست داری مثلا غسل بده جسم مرا عمه اسما مثلا من تن مادر مثلا تا رسیدی به رخ نیلی و بازوی کبود دست بردار ز غسلم بشو حیدر مثلا مثلا خوابمو تو راهی میدان هستی به رخم بوسه بزن بوسه ی آخر مثلا میشوم من تن بی سر به زمین میفتم همچو بسمل بزنم جای تو پر پر مثلا مثلا کنج خرابه، ته گودال و من خواهر تو بزنم بوسه به حنجر مثلا دیدن دختر کاظم احمدزاده

دستگیر عالمم اما دودستم بر سر است من چهل منزل رخم نیلی و چشمانم تر است گر به من گویند بابا را نخوان سیلی نخور صورتم سازم سپر گویم که بابا بهتر است شام را ویران کنم ورنه رقیه نیستم ذکر صبح و شام اینان سب جدم حیدر است غائبین کوچه بر من عقده خالی میکنند هرکه دیدم گفت رویت مثل روی مادر است می شود فهمید از این حمله ی مرکب سوار آمده گیسو کشد کی در شکار معجر است یک نسیم از این همه طوفان که من دیدم اگر در گلستانی فتد بر یک اشاره پر پر است قد و بالای سه ساله دختری زانو بغل از کف یک چکمه زجر حرامی کمتر است گر زمین گیرم به عمه اقتدا خواهم نمود چاره ی دردم فقط یک بوسه ای از حنجر است وجه تشبیه سر من با سر تو این بود هر دو صورت سوخته گیسو پر از خاکستر است دستگیر عالمم کاظم احمدزاده

اول دفتر به نام خالق اکبر آن که سزد نام او در اول دفتر نکته ای از قدرتش بس، این که بگویم اوست علی آفرین و فاطمه پرور فاطمه مجموعه صفات خداوند فاطمه آیینه کمال پیمبر عصمت کبری، ولیه ی الله عظمی قره ی عین النبی، حبیبه داور بَضعه ی احمد نه بلکه روح محمد همسر حیدر نه بلکه هستی حیدر اول دفتر محمدرضا عاصی شهر خرد احمد و علی ست درِ آن فاطمه آن شهر راست مرکز و محور ای به مثَل بی مثَل چو خالق یکتا وی به نُبی چون نَبی ستوده داور شأن تو در «إنّما ولیُّکُمُ الله» با حق و با احمد و علی ست برابر جز پدر و شوهر و دو ابن و دو بنتت روی تو نادیده کس ز اکبر و اصغر پای به محشر چو می نهی رسد آواز «غضّوا أبصارکم» به خلق، سراسر چشم و چراغت دو گوشواره عرش اند راحت جانت دو نازدانه دو دختر در قدم مادر است جنت موعود وین سخن نغز چون سروده پیمبر در عجبم زین حدیث و آن که چرا او داده به زهرای خویش کنیه مادر بهر شفاعت تو را بس است در آن روز دست ابوالفضل و خون محسن و اصغر هر که پناهش تویی پناه تو عالم وان که شفیعش تویی شفیع به محشر به به از آن رهبری که پیرو زهراست به به از آن پیروی که فاطمه رهبر حبل متین پیمبران الهی است هر نخی از چادرت به عرصه محشر چهره ز أعمی نهان کنی و بگویی می نگرم من ورا نبیندم او گر آب وضویت دوای عیسی و موسی خاک درت آبروی ساره و هاجر کشته راه خدایی و هدف تو امر به معروف بود و نهی ز منکر حضرت باقر برای چاره هر غم نام تو می برد بر زبان مطهر خانه تو قبله امید سه حجت بیت تو معراج صبح و شام پیمبر سید رضا مؤید اول دفتر محمدرضا عاصی

لباس یاس بر تن کرد زهرا کنار دست او بنشست مولا محمد خطبه خواند زهرا بلی گفت غلط گفتم بلی نه یا علی گفت

فکر کن ظهر شود روز به آخر برسد لحظه ها بگذرد و ساعت خنجر برسد لحظه ی آخر گودال به کندی برود خنجر شمر سراسیمه به حنجر برسد فکر کن بین اجانب به چه وضعی به چه حال؟ زینب از تل به تماشای برادر برسد هرچه بوده است به غارت برود ، در گودال بوسه ای از رگ خشکیده به خواهر برسد ازدحام است و در این معرکه زینب مانده به برادر برسد یا که به معجر برسد قد خم دارد از این غم چه کسی می دانست؟ ارث مادر وسط دشت به دختر برسد لحظه آخر گودال محسن ناصحی

سرّ توحید احمدی این است : که علی را فقط خطاب کند عرصه‌ ی جنگ هم که تنگ شود روی حیدر فقط حساب کند آی مرحب ! برو کنار بایست ، هدف انگار کندن در نیست شیر حق این چنین که می‌غرّد آمده قلعه را خراب کند روح انگار روح تازه گرفت ، آمد از فاطمه اجازه گرفت تا که در عرش ، عکسِ حیدر را ـ درِ قلعه به دست ـ قاب کند می‌ پری آن طرف سواره ، ولی عمرو ! آن سوی خندق است علی جنگجویی ندیده‌ام چون تو سوی مرگش چنین شتاب کند دلت از او شنید و نرم نشد ؟ پیش خورشید بود و گرم نشد ؟ پس لب ذوالفقار او تنها می‌ تواند تو را مجاب کند فرق او را شکافتی ، بشکاف ! مُحرِم است او و خواست قبل طواف در وضویش به رسم عاشق‌ ها روی خود را به خون خضاب کند تیغ بر عمرو ، پهلوان حیدر آنچنان زد که حضرت داور ضربه‌ی روز خندقِ او را بهترین ضربه انتخاب کند در میان عرب خبر پیچید ، در دلش هر مبارزی فهمید سر توحید احمدی قاسم صرافان خاک خود را به باد خواهد داد رزم اگر با ابوتراب کند همه دیدند امیر می‌ آید زودتر از غدیر می‌ آید کی شود یک امینی دیگر شرح آن ضربه را کتاب کند ؟ بیشتر بین عاشقانِ علی ، حرف سلمان و مالک است ولی رقص خرما فروش بر سرِ دار دل ما را همیشه آب کند بعد یک عمر ذکر یا حیدر مطمئنیم ساقی کوثر به دل کوزه‌ گر می‌ اندازد خاک ما را خم شراب کند قلب ما در لحد که می‌بویند ، به رقیب و عتید می‌ گویند بنده‌ ی حیدرند بگذارید او بیاید خودش حساب کند شعرم از برق ذوالفقار رسید ، روشن و گرم و بی‌ قرار رسید تا به ذره‌ نگاه یار رسید ، می‌ رود کار آفتاب کند شعر شمعی برای تو که نشد ، قد گلدسته‌های تو که نشد شادم اما ، مگر شنیده کسی شاعرش را علی جواب کند ؟ سر توحید احمدی قاسم صرافان

شیر مادر قطره اش دریای حب حیدر است شیعه ی حیدر شدن تاثیر شیر مادر است بین ما اهل زمین معروف به حیدر شده بین اهل آسمان ها شهرت او صفدر است عالم آگاه شرح عارف بالله کرد گفت که من شهر علمم و علی بر من در است

قدمش روی چشم مردم شهر با نسیم بهار می آید شهر غرق گل و گلاب شده چقدر با وقار می آید شهر قم گر که اعتبار گرفت کار آن بانوی معظمه بود حکمتی داشت این که ماه ربیع میزبان فاطمه بود این همه لطف این همه رحمت همه از دولت امام رضاست حکمتی دارد که قم هر سال بانی جشن فرحت الزهراست بانوی با کرامت این شهر آمده که سجیه الکرم است قدمش روی چشم مردم شهر با نسیم بهار می آید

مرغ پر بسته ام و نیِّت قافی دارم هر چه غیر از تو مرا هست اضافی دارم کعبه از چشمِ تو پنهان چه طوافی دارم پیش بازار رضای تو کلافی دارم در حرم حوله ی احرام من از جنس دعاست حجرالاسود من پنجره فولاد رضاست شده ام مثل کویری که به دریا برسد مثل مجنون که به بوی خوش لیلا برسد کاش چون دستِ گدایی که به دارا برسد به ضریحِ کرمت دستِ دل ما برسد یوسفی هست دلم کاش زلیخا بشود بین این در به دری بلکه دری وا بشود اشک می گفت که من شورم و یک جنس بدل پیش این قله ی شیرینی و دریای عسل چشم می گفت که یک قطره بده حداقل با چه رویی بروم بی تو در این کوچه محل اشک شوری به دلش آمد و بی تاب افتاد دهن چشم از این صحن و سرا آب افتاد می شود گفت شفاخانه به سقاخانه که به یک جرعه زند زلف عطش را شانه بین این صحن و سرا هاجرِ دل مستانه دور اسماعیلش گشته پیِ پیمانه پیش دارالکرمت بر دل من افتاده که خمار تو رسیده ست به دارالباده عقل در درک تو مبهوت و گرفتار شده عشق از عشق تو بیچاره و بیمار شده چشم از اشک لبالب شده و تار شده بس که نور است که در این حرم انبار شده آیه ی نور هم از نور تو می گیرد نور قل هو الله و احد چشم بد از روی تو دور حرف دل با تو همان حرف عقیق یمنی ست دل اگر خون شده از غصه ی دور از وطنی ست همه ی نا شدنی های من این جا شدنی ست لن ترانی نشنیدن به جواب ارنی ست صله ی دعبل شاعر دل از آهو می برد کاش یعقوب ز پیراهن تو بو می برد هفت بند دل ما و پدر مشهد و قم که قمار دل ما هست سر مشهد و قم پادشاهی ست عبایی به بر مشهد و قم کاظمین است چو تاجی به سر مشهد و قم مشهدت بر سرم انداخته عشق قم را مشهدت کرب و بلایی ست دمشق قم را کار یک مرده رسیده به مسیحا بوسی صبح لیلا شده اجر شب صحرا بوسی قطره دریا شود از لحظه ی دریا بوسی من هم از این ره دور آمده ام پا بوسی زعفرانی ست دلم کاش نباتی بدهی یا در این گمشدگی راه نجاتی بدهی مرغ پربسته ام شهاب الدین خالقی

کمال میهمانی سفره زیبا و رنگین است حدیث منقبت گفتن میان شعر شیرین است روی دوش نبی پای علی رفت و بتی افتاد که کار سخت تر در آسیاب با سنگ زیرین است علی آنقدر بالا رفت در شرح شب معراج که هر کس بعد آن مدحی بگوید سطح پایین است به جز یک آیه ای در سوره ی انسان کجا گفتند غذای سفره ی شاهی سهم مسکین است

گذرم باز به سمت گذر خان افتاد راه افتادم و گویا به تنم جان افتاد تا رسیدم به حرم شعر به جریان افتاد (چشم باز کردم و چشمم به شبستان افتاد) لحظه ای در نظرم بهتر از آن نیست که نیست در کرم خانه ی قم شور و شعف معلوم است مستمندیم و در این خانه هدف معلوم است از حریم وجنات تو شرف معلوم است زیر ایوان شما خوب نجف معلوم است زیر ایوان شما قید مکان نیست که نیست دست معمار تو نقش دگری میریزد سبک معماری عصر قجری میریزد می ناب است به جام بصری میریزد از هر انگشت حریمت هنری میریزد غیر قم هیچ کجا نصف جهان نیست که نیست شاه بانویی ایران به شما می آید ملکه ملک سلیمان به شما می آید منسب خواهر سلطان به شما می آید چقدر آینه بندان به شما می آید مثل ایوان تو در کل جهان نیست که نیست محضر بانوی قم علم فراگیر شده هر که آمد به حرم دست به تحریر شده یک شبه مرجع دین صاحب تفسیر شده شیعه از سفره ی بذل تو نمک گیر شده مزه ی آب قم از شوری آن نیست که نیست گوهر ناب جنان لؤلؤ و مرجان اینجاست چه کویریست که استان گلستان اینجاست خانه ی فاطمه در خطه ی ایران اینجاست منزل مادری شاه خراسان اینجاست سخن از وصف تو در حد توان نیست که نیست باید آیینه به دیدار تو مرطوب کنیم حرمت را حرم فاطمه محسوب کنیم باید از شان تو یک شهر طلاکوب کنیم باید این جمله به ایوان تو مکتوب کنیم مادرت فاطمه بی نام و نشان نیست که نیست ملکه ملک سلیمان محمد هادی غلامی

ناگهان قبل ورودی کفش هایش را گذاشت بعد روی سنگ فرش صحن پایش را گذاشت با عصا تا روبروی پنجره فولاد رفت موقع برگشت دیدم که عصایش را گذاشت یاد کرد آن لحظه از یک پیر مرد روضه خوان رفت در یک گوشه ی ایوان صدایش را گذاشت روضه ی هشت محرم بود وقتی که حسین بوریا پیدا نکرد آنجا عبایش را گذاشت نا مرتب بود از بس تکه های پیکرش چند تا یرداشت اما چند تایش را گذاشت قبل از بیرون آمدن از صحن آقای رئوف بین دستانش برات کربلایش را گذاشت برات کربلا علی زمانیان