محمدحسین ملکیان

کرامت پیشه ای بی مثل و بی مانند می آید که باران تا ابد پشت سرش یک بند می آید کسی که میشناسد نسل او را خوب میداند که او تنها نه با شمشیر با لبخند می آید همان تیغی که برقش میشکافد قلب ظلمت را همان دستی که می دهد ما را پیوند می آید همه تقویم ها را گشته ام میلادی و هجری نمیداند کسی او چند چند چند می آید جهان می ایستد با هر چه دارد روبروی او زمان می ایستد بوی خوش اسفند می آید ولی الله عین الله سیف الله نور الله علی را گر چه بعضی بر نمیتابندمی آید آن آیت اللهی که بعضی خشک مذهب ها برای بیعت با او نمی آیند می آید برای یک سلام ساده تمرین کرده ام آری ولی میدانم آخر هم زبانم بند می آید بخوان شاعر نگو این شعر بافی در خور او نیست کلاف ما به چشم یوسف ارزشمند می آید به در می گویم این را تا که شاید بشنود دیوار به پهلوی کبود مادرم سوگند می آید می آید محمدحسین ملکیان

آن شبی را که خلایق شب قدرش خوانند عرشیان قدر به یک موی علی می دانند بر سر سفره اش افظار و سحر مهمانند بعلی بعلی بعلی میخوانند علقت خلقت ماه رمضان است علی در شب قدر مفاتیح جنان است علی جز بین است علی سیطره بر کل دارد به خدا که به علی هر که توسل دارد به خدای ازلی نیز توکل دارد بر صراطش بگذارند تعادل دارد موقع وصف علی هر غزلی میگویم اول و آخر هر بیت علی میگویم به بلندای مقامش نرسد هیچکسی اوست شاهین و رقیبان به هوایش مگسی بی علی زنده نمیماند فلانی نفسی بی علی عرض و سما چیست به غیر از قفسی هر چه از او بنویسیم و بگوییم کم است شعر خیلی بشود نقش و نگار حرم است علت خلقت ماه رمضان محمدحسین ملکیان

بی روی علی شعر من آرایه ندارد بی اذن علی، نطق، درونمایه ندارد بی نام علی قرآن یک آیه ندارد بی حب علی دین بخدا پایه ندارد عمری پدرم گفت که فرزند خلف باش یعنی که فقط بنده ی سلطان نجف باش یاسین رخ و رحمان دل و توحید مقام است با حکم غدیر آمده، پس کار تمام است “سلطان جهانش به چنین روز غلام است” ذکر لب مولا صلوات است و سلام است هم شان علی کیست؟ اگر هست بیاید! بالاتر از این دست محال است بیاید هم جاذبه هم دافعه دارد، به تعادل توصیف گر روی گل او شده بلبل نقل است که شاعر شده حافظ به توسل “لاحول و لاقوه الا بتغزل” ایجاز رباعی ست، بلندای قصیده ست از دفتر اشعار خدا، بیت گزیده ست بی روی علی محمدحسین ملکیان خورشید شده آینه گردان جمالش خوردند ملایک همگی غبطه به حالش گشتم، به خدا نیست کسی مثل و مثالش میراث محمد، صلواتی ست که آلش کس نیست به جز فاطمه و حیدر و اولاد با آل علی هرکه در افتاد بر افتاد تاریخ عرب، فاتح خیبرشکن اش خواند “او” بود که پیغمبر اسلام، “من”اش خواند صدآیه ی نازل نشده از دهنش خواند استاد سخن،فاطمه، صاحب سخن اش خواند کو آنکه قدم جای قدومش بگذارد جز او احدی خطبه ی بی نقطه ندارد برده ست خدا نام از او داخل انجیل موسی به لبش نادعلی داشت لب نیل داده ست به فرمان علی گوش، ابابیل پیغامبری را علی آموخت به جبریل این ها همگی هیچ، بگو معجزه اش چیست اعجاز علی اینکه کسی مثل علی نیست عدل علوی دست عقیل است در آتش گیرم بزند دشمن او پشت در آتش لطفش به گنهکار چون آبی ست بر آتش شاعر! نزند دست بر این شعر تر، آتش در آتش سوزنده و بی سایه ی محشر بر چادر زهرا متوسل شو و بگذر عشق علی و فاطمه تکرار ندارد جز فاطمه عالم گل بی خار ندارد جز با در این خانه، گدا کار ندارد این خانه دری دارد و دیوار ندارد در کوچه ی باریک علی آه…چه ها شد هر بار گدا حاجتی آورد، روا شد بی روی علی محمدحسین ملکیان

من ماجرا را خوب یادم هست، چون کاروان ما جلوتر بود پیکی رسید و گفت برگردید، دستور، دستور پیمبر بود چرخید سرهای شترهامان چون با محمد بود دلهامان فرمانبری از حرف پیغمبر، با حج برای ما برابر بود خیل عظیم حج گزاران را گرد درختانی کهن دیدیم کار بنای سایه بان ها با عمار و سلمان و ابوذر بود زنگ شترها از صدا افتاد، از دشت حتی رد نمی شد باد راوی به حرف خویش پایان داد، یعنی محمد روی منبر بود «الیوم اکملت لکم دینی…» « من کنت مولاه علی مولاه…» بانگ رسایی داشت پیغمبر، هرچند بعضی گوش ها کر بود آن ها که می دیدند می خواندند از چشم پیغمبر مرادش را آن ها که نشنیدند می دیدند در دست او دست برادر بود هم برکه هم دریا شهادت داد هم طور هم سینا شهادت داد حتی شن صحرا شهادت داد حکم ولایت دست حیدر بود از خندق و از بدر تا خیبر، تا لحظه ی آخر که در بستر… از ابتدا حرف از ولایت بود، آری! ولایت حرف آخر بود ماجرا را خوب یادم هست محمدحسین ملکیان

به مادرم دکتر های آن زمان گفتند که بچه تو به قطع و یقین نمیماند و در جواب همه مادرم فقط می گفت محب فاطمه بارش زمین نمیماند و مادر از همه جا دل برید و رفت حرم سلامتی مرا خواست از امام رضا هنوز بر سر ماندن یا نماندنم شک بود گذاشت نام مرا مادرم غلامرضا به قول مادرم از آن زمان امام رضا پناه من شده هر جا به او نیاز شده عجیب نیست برایت که شاعری بلدم زبان من دم باب الجواد باز شده از لحظه ای که پا به مشهد می گذاریم انگار می پرسد کسی احوالمان را در می رود یکباره از تن خستگیمان انگار میگیرند زیر بالمان را از دور دور دور هم پیداست گنبد پر میزنم این جاده پر پیچ و خم را هر گوشه مشهد که باشم غلامرضا محمدحسین ملکیان میشناسم مثل کف دستم خیابان حرم را هر کس که می آید زیارت دست خالی است این در نیازی به نگهبانی ندارد اصلا مگر زائر چه دارد غیر حاجت حاجات را که دم در میشمارد من فکر میکردم که این آرامش امن از لطف چشم تیز بین دوربین بود تا در ورودی حرم فهمیدم این راز در ادخولوها بسلام آمنین بود ناموس و جان و مال اینجا در امان است در کل عالم هیچ جا مثل حرم نیست من که ولی هر مرتبه رفتم زیارت تا بازگشتم از حرم دیدم دلم نیست گفتند اینجا گم شود چیزی محال است من از شکوهش دست و پا گم کرده بودم امن است پس هر قدر میگردم چرا نیست من با خودم یک کوه غم آورده بودم غلامرضا محمدحسین ملکیان

برسد به گوش جهانیان دو جهان به نام محمد است به مقام شاهی اگر کسی برسد غلام محمد است سر و سرّ خلقت عالمی شده جا میان دو ابرویش سر سوزنی نکند خطا کفه ی تراز ترازویش قد و قامتش چه قیامتی نظرش چه حُسن و ملاحتی من و ذکر او چه عبادتی چه عنایتی چه سعادتی شده ذکر هر شب انبیا همه ی ملائک و انس و جن بمحمّدٍ بمحمّدٍ بمحمّدٍ بمحمّدٍ به خدا قسم اگر عاشقش نشود کسی به خطا رود به گدایی در خانه اش نرود گدا به کجا رود ؟ دل حیدر و دل فاطمه گره خورده بر سر گیسویش حسنین و عرش دو شانه اش ؛ حسنین و منبر زانویش نرسد خیال کسی به پلّه ی اول درجات او به خدا در آل محمد است همه حکمت صلوات او نماهنگ محمد صابر خراسانی

به دیدار هر لحظه امیدوارم به جز دیدنت آرزویی ندارم از عمرم فقط جمعه را می شمارم رسیدس هر هفت روزم به تکرار به امید دیدار پدر ها پسر ها محرم محرم در این آرزو گریه کردند باهم که از عمر این فاصل کم شود کم به پیری رسیدن طفلان بسیار به امید دیدار انا بن العلی تو در گوش کعبه عبا را می اندازد از گوش کعبه عجب صحنه ای تو در آغوش کعبه ای بیا بی نصیبم از این صحنه نگذار به امید دیدار اگر اربعین کربلا را ببینم به هر سو روم هر کجا را ببینم فقط دوست دارم شما را ببینم در آن اجتماع هزاران عزادار به امید دیدار زیاد است یوسف شلوغ است بازار و هر یوسفی را خریدار بسیار و من هم چنان پر ضرر بی خریدار اگر آمدی روزی این سوی بازار به امید دیدار بیا و مرا بی سر انجام نگذار کسی را ندارم تو تنهام نگذار غریبم اگر گم شدم جام نگذار بیا زود تا کار نگذشته از کار به امید دیدار به امید دیدار صابر خراسانی

کسی در سن هجده سالگی پهلو نمیگیرد کسی در خانه اش از مَحرَم خود رو نمیگیرد جوان وقت نشستن از کسی یاری نمیخواهد و تا برخواست از جا دست بر زانو نمیگیرد ولی زهرای من این روز ها یک دست بر پهلو و دست دیگرش را هم به روی گونه میگیرد نمیبینم که بنشاند به زانو کودکانش را بغل میگیرد اما یاری از بازو نمیگیرد به دستی میکِشد بر گیسوی طفلان خود شانه به دست دیگر اما موج را از مو نمیگیرد درسن هجده سالگی محمدحسین ملکیان