غلامرضا محمدحسین ملکیان

به مادرم دکتر های آن زمان گفتند

که بچه تو به قطع و یقین نمیماند

و در جواب همه مادرم فقط می گفت

محب فاطمه بارش زمین نمیماند

و مادر از همه جا دل برید و رفت حرم

سلامتی مرا خواست از امام رضا

هنوز بر سر ماندن یا نماندنم شک بود

گذاشت نام مرا مادرم غلامرضا

به قول مادرم از آن زمان امام رضا

پناه من شده هر جا به او نیاز شده

عجیب نیست برایت که شاعری بلدم

زبان من دم باب الجواد باز شده

از لحظه ای که پا به مشهد می گذاریم

انگار می پرسد کسی احوالمان را

در می رود یکباره از تن خستگیمان

انگار میگیرند زیر بالمان را

از دور دور دور هم پیداست گنبد

پر میزنم این جاده پر پیچ و خم را

هر گوشه مشهد که باشم

غلامرضا محمدحسین ملکیان

میشناسم مثل کف دستم خیابان حرم را

هر کس که می آید زیارت دست خالی است

این در نیازی به نگهبانی ندارد

اصلا مگر زائر چه دارد غیر حاجت

حاجات را که دم در میشمارد

من فکر میکردم که این آرامش امن

از لطف چشم تیز بین دوربین بود

تا در ورودی حرم فهمیدم این راز

در ادخولوها بسلام آمنین بود

ناموس و جان و مال اینجا در امان است

در کل عالم هیچ جا مثل حرم نیست

من که ولی هر مرتبه رفتم زیارت

تا بازگشتم از حرم دیدم دلم نیست

گفتند اینجا گم شود چیزی محال است

من از شکوهش دست و پا گم کرده بودم

امن است پس هر قدر میگردم چرا نیست

من با خودم یک کوه غم آورده بودم

غلامرضا محمدحسین ملکیان