پرسيد از قبيله که اين سرزمين کجاست؟

اين سرزمين غمزده در چشمم آشناست

اين خاک بوي تشنگي و گريه مي دهد

گفتند:«غاضريه» و گفتند:«نينوا»ست

دستي کشيد بر سر و بر يال ذوالجناح

آهسته زير لب به خودش گفت: کربلاست

توفان وزيد از وسط دشت، ناگهان

افتاد پرده، ديد سرش روي نيزه هاست

يحياي اهل بيت در آن روشناي خون

بر روي نيزه ديد سر از پيکرش جداست

توفان وزيد، قافله را برد با خودش

شمشير بود و حنجره و ديد در «منا»ست

باران تير بود که مي آمد از کمان

بر دوش باد ديد که پيراهنش رهاست

افتاد پرده ، ديد به تاراج آمده ست

مردي که فکر غارت انگشتر و عباست

برگشت اسب از لب گودال قتلگاه

افتاد پرده، ديد که در آسمان عزاست