صابر خراسانی

از حرم امام رضا اومدم بیرون دیدم دم در دیدید از این موتورها واستادن حالا تو شهر شمام هست پیکن دارن کار میکنن با موتور نگاه کردم دیدم خراب ترین موتور مثلا داغون ترین موتور به قول ما گفتم که با این میرم نشستم ترکش و گفتم برو یه جوونی بود یه کمی که راه رفتیم گفتش که کجا بودی گفتم که حرم امام رضا دیگه بیخود رفتی گفتم یعنی چی گفت جواب نمیده من امتحان کردم گفتم چی میگی دم در حرمش واستادی کار میکنی نونت از این راهه میگی جواب نمیده گفتم قصه چیه برای چی جواب نمیده گفت خودم امتحانش کردم بچه شهرشم همسایشم جواب نمیده اصلا نمیشنوه صدای کسی رو اصلا چجوری صدای این همه آدم میشنوه من رفتم بارها بهش گفتم یه پسرخاله دارم سرباز تو مرز دوتا بچه داره رفتم بهش گفتم پسر خالم گفته برو به امام رضا بگو منو بفرسته مشهد شهر خودم زن و بچه ام گرفتار شدن گره به کارشونه زندگیم رو به هواس ده بار بهش گفتم اصلا نمیشنوه ولش کن کجا برو یه جای دیگه گره کارتو باز کن گفتم پسر خالت کجا سربازه گفت لب مرز من گفتم اسم فامیلش چیه گفت فلانی مثلا چرا مگه میشناسیش گفتم نه همینطوری وقتی از موتورش پیاده شدم بهش گفتم که من پسر فرمانده نیروی زمینی ام فردا بهش بگو برو پیش فرماندشون من تماس میگیرم اگه واقعیتش این باشه و زن و بچه داشته باشه منتقلش میکنن مشهد کارتتو بده تا برات پول بریزم دیدم اسم و فامیلی که رو کارته اسم و فامیل همون پسر خاله که میگفت گفتم خودت سربازی گفت آره دیدم شروع کرد گریه کردن گفت غلط کردم میشنوه خوبم می شنوه امام رضا جواب نمی‌ده؟! صابر خراسانی

مشهد بودم سه چهار نفر بودیم جمع بودیم نشسته بودیم یه آقایی چند متر اونورتر از ما روی صندلی نشسته بود سلام علیک کردیم دیدم لهجه داره گفتم که مشهدی نیستید گفت نه آذری هستم اهل تبریزم زائر هستید گفت نه ساکنم مشهد گفتم خوش به حالتون چه جوری تبریز مشهد گفت آقا قضیه‌اش مفصله من بیکار بودم اومدم خدمت امام رضا به امام رضا گفتم ما بیکاریم یه کاری برای ما جور کن حاجی ما محل کارمون تا خونمون یه ربع بیست دقیقه با هم فاصله داره دیدم خانمم از خونه زنگ زد گریه پشت گوشی گفتم چیزی شده گفت بدو بچمون مرد پچه ام پنج شش سالشه گفت اصلا نمی دونیم تو شهر غریب کسی رو نداریم کسی رو نمی‌شناسیم نمی‌دونی حاجی من چه جوری خودمو رسوندم به خونه رسیدم دیدم دم در خونمون ازدحام جمعیت آمبولانس واستاده همسایه‌ها جیغ و سرصدا هرکی به یکی چیزی میگه بچه از راه پله افتاده تو طبقه دوم از بین پله‌ها بین پله‌ها افتاده رفته تو طبقه منفی یک بچه پنج شش ساله اینا دویدن گفتن پدرشم گفت بیا سوار از همسایه‌های دور و بریا گفتن مادرش مادرش گفتن رفت حرم امام رضا اکسیژن هرچی دادن دیدم نشد دیدم این دستگاه‌هایی که شوک میدن به بدن بچه با هم بحث می‌کردن تو این حرفا که داشتن سرم میزدن و کارشون انجام می دادن کدوم بیمارستان کجا نزدیک‌تره یکیشون میگفت دیدم احساس کردم که با ناامیدی حرف میزنه دیدم دستگاه رو درآورد میزد به سینه بچه‌م بچه‌م پرت میشد رو تخت بالا دوباره میخورد اصلا فایده نداشت ده پانزده دقیقه که گذشت یکی از شوکه ها را می دادن برگشت تا برگشت زدم زیره گریه گفت آقا الحمدالله برگشت بچه ات برگشت گفت اول تلفن برداشتم  زنگ زدم به خانمم زنگ زدم دیدم صداش در نمیاد گفتم کجایی گفت حرم امام رضا گفتم برگرد علی اصغر برگشت گفتم برگرد علی اصغر برگشت زینب میگه دم خیمه بودم دیدم حسین داره برمیگرده گفتم یکی رباب رو صدا کنه علی اصغر برگشت اما دیدم حسین از کنار خیمه‌ها عبور کرد پشت خیمه ها رفت زن و بچه ریختن بیرون دوره حسین دیدم نشست رو زمین خنجر را از کمر در آورد تا کوبید تو خاک گفتم یکی رباب برگردونه همه بال و پرش را بردند پیش چشمش ثمرش را بردند بعد گهواره شش ماهه او معجر شعله ورش را بردند آن همه داغ به دل داشت باز نور چشمان ترش بدنش روی زمین بود ولی بر سر نیزه سرش را بردند برگردیم گودال مردش هستیم به خدا فقط اشاره می کنم عبور می کنم می توان گفت به تعبیر دگر روی نیزه پسرش را بردند آی بچه شیعه‌ها رحم کردند به قنداقه ولی جامه‌های پدرش را بردند معجزه امام رضا برای علی اصغر صابر خراسانی

یه روز توفروشگاه نشسته بودم یه آقایی مراجعه کرد گفت به من کار میشه بدید؟ ماهم پرسنل خیلی داشتیم میخواستم دست به سرش کنم گفتم :نه آقا کارنداریم،برو گفت:هر کاری باشه من انجام میدم دیدم خیلی مضطره گفتم بروفردا صبح بیا اومدم بیرون دیدم کنار دیوار وایستاده گریه میکنه گفت آقابه من شغل دادید گفتم کار پیدامیشه بالاخره یعنی چی نه آقا،من سه ماهه بیکارم زندگیم از بین رفته بیچاره شدم گفتم چرا… سرسفره غذا نشسته بودیم دخترمون داشت غذامیخورد یدفعه به پشت برگشت افتادنش همین لال شدن و فلج  شدن از گردن… خونه ماشین ،از کارم زدم از زندگیم که این بچه رو دوا کنم فایده نداشت.هر کارکردم نشد گفتن:آقا،یه دکترخیلی حاذق تو مشهد هست،  ببربنش مشهد میگفت:غروب مارسیدم مشهد خب جابرا استراحت نداشتیم…. چرخیدم،جایی،پارکی… گفتند:آقا،اینجا حرم علی ابن موسی الرضا میتونید تو حرم بخوابید آقا،ماهم نمیشناختیم که شیعه نبودیم اصلا وارد شدیم عجب صحن سرایی چقدر زیبا ، مردم میرن میان همینطور پرسون از مردم اومدیم تو یکی ازهمین صحن ها روفرشانشستیم بچه روباویلچرآوردیم ما از فرط خستگی خواب مون برد یکی دو ساعت گذشت من از صدای گریه وسر صدا از خواب پریدم دیدم که برادر خانوم خانومم بچه ام 3 تایی دارن گریه میکنند گفتم چی شده میگه گرسنمه معجزه ای عجیب در حرم امام رضا صابر خراسانی

مقتل میگه اومد کنار ورودی خیمه ایستاد نگاه کرد به این زن و بچش دعاشون کرد گفت خدایا  این زن و بچه ی منن به تو سپردمشون امام حسین گریه کرد چند جا سیدالشهدا به زن و بچش نگاه کرد یه جا اینجا بود جای بعدی کجا بود وقتی افتاده بود تو گودال قتلگاه اومدن کنار گودال گفتن حسین حمله کردن به خیمه هات میگه تکیه زد به نیزه غریبی بلند شد صورتشو آورد بالا نگاه کرد سمت خیمه هاش دید زن و بچش  تو محاصره بچه ها نذاشتن حتی نگاه کنه به سمت خیمه ها شبث نزدیک شد سنان نیزشو بلند کرد یه جا دیگه هم سید الشهدا به زن و بچش نگاه کرد تو تشت طلا  یه دفعه نگاه کرد دید یه مشت حرامزاده اراذل و اوباش نامحرم واستادن دست زن و بچشو با قول و زنجیر بستن حمله کردن به خیمه هات صابر خراسانی

و قول دادی آشنای هم بمانیم شانه به شانه پا به پای هم بمانیم تا دست در دست عصای هم بمانیم تا آخرین لحظه برای هم بمانیم از روی تل دیدم سوی گودال رفتی اینقدر دست و پا زدی از حال رفتی خواهر بمیرد که دگر یاری نداری تنها شدی و هیچ غمـخواری نداری دور و برت حتی عزاداری نداری زینب اسارت می رود کاری نداری جان برادر صبر هم اندازه دارد زینب برای چند غم اندازه دارد تو قول دادی آشنای هم بمانیم بی تو قفس با آسمان فرقی ندارد

انگار خاک کربـلا آتش گرفته از تشنگی لبهای ما آتش گرفته موی تمام بـچه ها آتش گرفته پیراهنت دیگرچرا آتش گرفته پاشو اباالفظلم ببـین خواهر غریب است ذکر مدام زینبت امن یجیب اســت دیدم به دست ساربان انگشترت رفـت دیدم که دستی سمت گوش دخترت رفت دیدم به روی نیزه حتی حنجرت رفت یک نیزه پشت خیمه پیش اصغرت رفت با نیزه دنبال سر ششماهه رفتند آری سراغ اصغر شـشماهـه رفتند خیمه به غارت می رود وقتی نباشی دار و ندارت می رود وقتی نباشی زینب اسارت می رود وقتی نباشی بزم جسارت می رود وقتی نباشی ما را میان سلسله بردند کوفه همراه شمر و حرمله بردند کوفه خاک کربلا آتش گرفته صابر خراسانی

گفت از بقراط حکیم پرسیدن چه چیزی نزد انسان ذائقه اش ازمرگ تلخ تره مگه میشه همچنین چیزی بله گفت یه چیز گفت چی اینکه یه کریمی به یه لعینی رو بزنه حسین اومد تو میدون بچش رو گرفت رو دستش گفت به من منت بذار یک جرعه آبش بدید من به مادرش بدم لشکر عمر سعد بهم ریخت بعضیا گفتن ما که با بچه جنگ نداریم بعضی ها گفتن بچه نوزاد آبش بدیم بعضی ها گفتن آب این آب بهونه است اینها آب خورند بچه بزرگ ندارند که یک نفر را زنده نمی ذارند عمر سعد دید اوضاع خرابه حرمله را صدا زد گفت امیر پدر را بزنم یا پسرو گفت یکی را بزن همه خیمه رو زده باشه به زانو نشست تیر شیلک کرد بچه ها مثل مدینه نامه نوشت به معاویه یک جوری با لگد به در زدنند زهرا افتاد محسن افتاد حسن افتادحسین افتاد علی افتاد ام الکثوم افتاد زینب افتاد به من منت بذار صابر خراسانی

بارها عرض کردم روضه حضرت زهرا برای زن ها خوند مردها چی میفهمند به زن بار دار میگن خیلی هاتون ازدواج نکردید نزدیک وضع حمله ش میشه بهش میگن شما دیگه بار سنگین بلند نکن این چند ماه آخر بیشتر استراحت کن زنی که بچه سقط می کنه باید چند روز استراحت کنه همون جوری خودش رسوند مسجد دید شمشیر  رو سر علیه به خدا نفرین می کنم مدینه رو هم بریزه دست های علی را باز کرد خبر پیچده توی همه ی مدینه در خونه علی هیزم بردند رفتن بیعت بگیریند با لگد دومی حرم زاده زد به در فکر کنیم محسن کشت فاطمه کشت علی را بردند مسجد همه مدینه خبر دار شدند علیه حالا فکر کن این زن وشوهر دارند از مسجد بر می گردند به سمت خونه همه ی مدینه دارند نگاه می کنند همه تو مسجد اطراف جمع اند علی سرش پایینه هی بی بی دست زیر چونه علی سرت بالا بگیر تو کننده در خیبری هی علی سرش رومیندازه پایین سر تو بالا بگیر مردم دارند نگاه می کند هی علی سرشو میندازه پایین هی زیر لب داره زمزمه می کنه زهرا شرمنده ام خانه که امنی شرمنده ام که خانه امنی نداشتم صابر خراسانی خونه امن حضرت زهرا صابر خراسانی

از کوچه شد شروع مصیبت کلام سوخت شعرم شرر گرفت و قلم پا به پام سوخت در شور جهنم و شر شراره‌ها در یورش ستم در دارالسلام سوخت آن چادری که پیش خدا احترام داشت پیش نگاه مردم بی احترام سوخت با تل هیزمی که در آن کوچه جمع شد آتش گرفت خانه و تا پشت و بام سوخت آتش گرفت آن در و بعدش لگد که خورد با میخ داغ زندگی یک امام سوخت شاعر حیا کن از علی و بیشتر نگو اما بگو که محسن علیه السلام سوخت لعنت به آن کسی که لگد زد به برگ یاس جان علی ز ضربه‌ی آن بی مرام سوخت آن حیدری که ذکر نجات خلیل بود با غم نظاره کرد و گلستان تمام سوخت از کوچه شد شروع مصیبت صابر خراسانی

گاهی کنار تربت مخفی مادرت بر خاک آشنای خودت گریه می کنی یک شب زائر پنجره فولاد می شوی با حاجت و دعای خودت گریه می کنی شب های جمعه زائر شش گوشه می شوی با یاد کربلای خودت گریه می کنی مادرت مریضه ها... آقا ممنونم مارو محرم دونستی برای عزای مادرت دعوت کردی مگه میشه آدم مادرش براش یه اتفاقی بیفته یه لحظه ببخشن زمینی فکر کن برای مادر خودت برای خانواده خودمون برید تو کوچه خیابون یکی برخورد بد باهاش بکنه بیاد تو خونه به تو بگه مگه میشه بری تو کوچه داد بزنی بگی یکی به مادرم مثلاً توهین کرده صداشو بلند کرده تو صورت مادر مگه میشه... نه برای کی میگی برای اونی که رفیقته خیلی نزدیکته از بچیگت باهات بزرگ شده یه جایی که نشستی اولا که از خونه می‌زنی بیرون ها بعد زنگ می‌زنی اون رفیقتو پیدا می‌کنی میگه چیه میگی فقط خودتو برسون میای میگه چی شده چرا اینقدر به هم ریخته‌ای میگی نمی‌دونم کی تو کوچه مادرم رو کی بهش بی احترامی کرد میخواهی چی بگه... میخوام بگم یابن الحسن آقا... ممنونیم مارو رفیق خودت دونستی ممنونیم دور همدیگه جمع کردی تا برامون روضه بخونی مادرم خورد زمین و جگرم تیر کشید از غم بال‌وپرش، بال‌وپرم تیر کشید چند گامی به عقب آمد و افتاد و شکست تا سرش خورد به دیوار، سرم تیر کشید چشم او، رفت سیاهی و حرم را گم کرد در پی چشم ترش، چشم ترم تیر کشید دست بر شانه‌ام انداخت و دیدم مادر کمرش خم شده؛ من هم کمرم تیر کشید بعد هر ضربه که آن روز به مادر می‌خورد رشته‌های رگ قلب پدرم تیر کشید مادرم خورد زمین جگرم تیر کشید صابر خراسانی

از شدت شوق عاشق ديوانه جان داد وقتي برايم پرچمت دستي تكان داد پرواز كفترهاي تو در شهر مشهد رنگ و لعاب ديگري بر آسمان داد از اولش هم لال مادر زاد بودم اين پنجره فولاد تو من را زبان داد من با همه گفتم گداي شاه طوسم روزي من را اين امام مهربان داد رو كرد حتي كعبه سمت گنبد تو وقتي موذن زاده در صحن ات اذان داد پرسيدم از قبله نما از قبله روزي چرخي زد و ايوان طلايت را نشان داد اينجا اجل هم تحت فرمان تو باشد بر هر كسي كه امر فرمودي زمان داد بابا خودش هم نان خور اين آستان بود با ما غلط گفتند بابا آب و نان داد شعرخوانی پنجره فولاد صابر خراسانی

خنده دشوار را بیمار می فهمد فقط حال من را مرد دختردار می فهمد فقط حنجرم در آتش خیمه پس از تو سوخته حرف من را عمه از رفتار می فهمد فقط چشم کم سو و زمین افتادنم را زیر پا هرکسی که رفته در انظار می فهمد فقط سختی کار مرا باآستین پاره ام آنکسی که رد شد از بازار می فهمد فقط طعنه ها و خنده های شمر و خولی یکطرف زجر از حرف حساب، آزار می فهمد فقط سینهء تنگ مرا با مُشت محکم خُرد کرد درد پهلوی مرا دیوار میفهمد فقط زخم بازوی مرا شلاق و کعب نیزه ها تاول پای مرا هم خار میفهمد فقط لکنتم زیر سر آن سرخ موی مست بود علتش را آن جنایتکار میفهمد فقط آمدی باسر دوباره بوسه بارانم کنی چشم تار من همین مقدار می فهمد فقط روضه بابا حسین صابر خراسانی علی پورکاوه

حسین حسین قبول کن که شبیه حصیر افتادی قبول کن ته گودال گیر افتادی یه دفعه با پا بدنو برگردوند نشست رو کمرش شمر فهمید که انگار علمدارت نیست چه عجولانه به گودال سرازیر شده دو قدم رفت به پایین و دوباره برگشت داد زد زود بیایید زمین گیر شده همه حیرت زده دیدند حسین ابن علی چقدر بعد علی اصغر خود پیر شده یک نفر از سر گودال اشاره می‌کرد، که غروب است ببرید دگر دیر شده روضه جانسوز قبول کن صابر خراسانی

می شود دست از عدم برداشتن بالا تا بالا قدم برداشتن باز کن این دست و پای بسته را از قنوتت ربنای بسته را ایزد اینگونه گره وا می کند چهارده تا پنجره وا می کند چهارده پرواز اوج جبرئیل چهارده ارکان خلقت را دلیل چهارده توحید را تکثیر نور چهارده آفاق را رمز عبور چهارده فواره ی معراج دار چهارده شاه و گدای محتاجدار چهارده استوره ی دنیا آمده چهارده دریا به دریا سرزده چهارده ماه مناجات خدا چهارده شرط قبول هر دعا چهارده آوازه ی عزوجل چهارده حی علی خیرالعمل چهارده دست نوازش چون نسیم چهارده ابن الکریم ابن الکریم چهارده عصمت طهارت پاکی اند چهارده خاکی ولی افلاکی اند چهارده جنگاور شمشیر دار چهارده لاسیف الا ذوالفقار چهارده آئینه ی روشن ضمیر چهارده بر شیعیان نعم الامیر چهارده سر نهفته در وجود چهارده مولای دائم در سجود چهارده بی انتهای ناتمام چهارده ، پایان ندارد والسلام چهارده پرواز اوج جبرائیل صابر خراسانی

امیرُالحق، امیرُالعشق، امیرُالمومنینی تو خدایی یا بشر؟ حیدر! نه آنی تو، نه اینی تو تو را خواندند بی‌همتا و رقصیدند در آتش علی! تقصیر اینان چیست؟ وقتی این‌چنینی تو زبان شاعرانت می‌شوم، می‌پرسم از خالق: چگونه آفریدت؟ کاین‌چنین شورآفرینی تو گواهی می‌دهد خاتم، که خاتم‌بخشِ عشّاقی الا یا ایها السّاقی! سخاوت را نگینی تو من از میلاد تو در کعبه، از معراج، دانستم: علیِ آسمان‌‌ها اوست، اعلای زمینی تو تو را نفسِ نبی خواندند و حیرانم، غدیر خم امیر است او؟ امیری تو؟ امین است او؟ امینی تو؟ در ایمان و نبرد و هر فضیلت، اولین هستی فقط در بازگشت از جنگ، حیدر! آخرینی تو فقط بر «لافتی الا علی» باید پناه آورد چو با «لاسیف الا ذوالفقار»ت در کمینی تو چه جای حیرت؟ او باید که شیر کربلا باشد اگر استاد پیکار یل ام‌البنینی تو من از گمراهی بعضی به حیرت آمدم، آخر گواهی داد حتی دشمنت، که بهترینی تو یمین را می‌شمارم، تا صد و ده می‌رسم، یعنی: که معنای یمین، مولای اصحاب‌الیمینی تو تو فاروقی، تو فرقانی، تو میثاقی، تو میزانی صراط‌المستقیمی تو، امام‌‌المتّقینی تو قسیمُ النّار و الجنّت، امیر هیبت و غیرت امانی تو، امینی تو، علی! حِصن حصینی تو تو شیر حق، تو کراری، ولی‌‌الله و قهاری درِ علم نبی و نفس ختم‌المرسلینی تو یداللهی و سیف‌الله، روح‌الله و سرّالله امین‌اللهی و یعسوبی و حبل‌المتینی تو مع‌الحقی و وجه‌الله، نورالله و عین‌الله چه می‌ماند دگر از حق؟ همین است او، همینی تو همه یک سو، تویی ساقی، تو در عین‌البقا، باقی علی! عین‌الحیاتی تو، علی! عین‌الیقینی تو خراب آباد شعر من کجا؟ ناز قدمهایت؟ چرا اینگونه شاها! با گدایان می‌نشینی تو؟ امیرالحق صابر خراسانی

آسمان رنگ و بوی عشق گرفت تا سکوت تو در زمین پیچید چشم‌هایت بهار شد گل داد عطر سیب از نگاه تو بارید چون‌که پیچید بوی خوب خدا عطر یک عاشقانه ازلی پنجره رو به گل تبسم کرد تا تو را دید در نگاه علی سیب سرخ گلاب را بو کرد گل سرخ محمدی گل داد یک گلستان کنار شهر خدا روی لبهای احمدی گل داد عرش خندید رو به لبخندش چه بگویم که عشق عاشق شد جبرییل از بهشت گل می‌ریخت بعد از آن روز بود لایق شد خواند جبریل سوره قدری که پر از آیه های کوثر بود تا رسول خدا به خود آمد دست زهرا به دست حیدر بود چشمه در چشمه سلسبیل اینجاست آیه در آیه 'هل أتی' دارد جام‌های بهشت در دستش مرد این قصه تا تو را دارد دل به غیر از تو می‌دهدهرگز نفس او به جان تو بند است خشت‌های معطر دل اوست اینکه در آسمان تو بند است چشم در چشم هم شدید آنجا آینه روبروی آیینه و جهان تا همیشه خواهد ماند محو در گفت‌وگوی آیینه آسمان رنگ و بوی عشق گرفت صابر خراسانی

کعبه تنها نه زادگاه علی در نجف نیست خاک او کعبه است سجده آورده ایم سمتش چون اولین سینه چاک او کعبه است ** ملک الموت پیش مرگش بود او که شاگرد ذوالفقار علی است خلقت اهل بیت کار خداست ما بقی هرچه هست کار علی است ** کیست مولا همان که در کعبه بر روی شانه پیمبر رفت شانه های نبی همان عرش است حیدر از عرش هم فراتر رفت ** گردش روزگار دست علی ست کهکشان دانه های تسبیحش در خیبر شکسته ، چیزی نیست فتح آن قلعه بود تفریحش ** چند سالی درست قبل ازل زندگی را شروع کرده علی هر زمانی رزق میرسد از راه شک ندارم رکوع کرده علی ** کیست جبریل آنکه خود گفته که علی بوده است استادش ملک انبیاست جبرائیل وحی را داده مرتضی یادش ** شب معراج مصطفی حس کرد در پس پرده روبروی علی ست به گواه فمن یمت یرنی بازگشت همه به سوی علی ست ملک الموت پیش مرگش بود صابر خراسانی

در وصف ذات، صحبت ما احتیاج نیست زیرا که در صفات خدا «احتیاج» نیست باید به بال رفت و درآورد گیوه را دربارگاه قرب تو پا احتیاج نیست تو بی ‌وسیله هم بلدی معجزه کنی دست تو را به لطف عصا احتیاج نیست بوی طعام سفره، خودش می‌کشد مرا تاخانه‌ی تو راهنما احتیاج نیست خواهش نکرده اهل کرم لطف می‌کنند اینجا به التماس گدا احتیاج نیست اصلا پی معالجه ی این جگر مباش "بیمارعشق رابه دوا احتیاج نیست" محشر برای رو شدن اعتبار توست کی گفته است روز جزا احتیاج نیست؟ تو با سکوت کردن خود، جنگ می‌کنی تیغ تو را به کرب و بلا احتیاج نیست وقتی نداشت مادر تو سنگ قبر هم دیگر تو را به صحن و سرا احتیاج نیست خواهش نکرده اهل کرم لطف میکند صابر خراسانی

از خانه چارچوب درت را شکسته اند باب الحوائج پدرت را شکسته اند عمداً مقابل پسر ارشدت زدند یعنی غرور گل پسرت را شکسته اند بازو و سینه ؛ کتف و سرت درد می کند هرجا که بوسه زد پدرت ، را شکسته اند ای مرغ عشق خانه ی حیدر کمی بپر باور نمی کنم که پرت را شکسته اند از طرز راه رفتن و قدّ هلالی ات احساس می کنم کمرت را شکسته اند ابری ضخیم سر زد و ماهت خسوف شد بی شک فروغ چشم ترت را شکسته اند دندانه های شانه پر از خون تازه شد اصلاً بعید نیست ، سرت را شکسته اند با بستری کبود و پر از لاله های سرخ آیینه های دور و برت را شکسته اند زان آتشی که بر شجر طیبه زدند ثلثی ز شاخ و برگ و برت را شکسته اند از خانه چارچوب درت را شکسته اند صابر خراسانی

به من نگاه کن روتو بر نگردون به این خونه تابوتو برنگردون ما داغ پیغمبرو تازه دیدیم ما تازه تشییع جنازه دیدیم دنیام فاطمه میخوای داد بزنم تا همه بشنون تنهام فاطمه نمیتونم بایستم از بعد اون روز رو پام فاطمه میبینی تو جوونی چه جور میلرزه دستام فاطمه تازه تشییع جنازه دیدیم صابر خراسانی حائری

این بارگاه قدس که از عرش برتر است آرامگاه دختر موسی بن جعفر است جانم فدای گنبدِ زردش که سالهاست خورشید از تشعشع نورش ، منّور است بر شانه های گرم حرم تکیه کرده است این دو مناره که به بلندای محشر است در چشم ما ، زُمّرد و دُرّ و عقیق و لعل گرچه رواقها همه از سنگ مَرمَر است جایی که شهر قم ، حرم آل فاطمه ست تولیّتش به عهده ی او تا به محشر است عطر مزار گم شده را پخش می کند قبری که عکس واضحی از قبر مادر است او خواهر امام رضا نه ، که عشق اوست اصلاً بگو که دار و ندار برادر است از اشتیاق آمدنش سمت شهر طوس فهمیده ام امام رضا ، جان خواهر است مثل برادرش شده ، یعنی که پلک هاش زخمی ز فرط گریه بر آقای بی سر است با گریه خو گرفته کنارش دو چشم ما جایی که اشک دیده ی او روضه پرور است خیلی شبیه حال رباب است حال او از بس به یاد خشکی لب های اصغر است زهر جفا چه ها که نکرده ست با دلش در این دقایقی که نفس های آخر است هر چند داغ دیده و هجران کشیده ، باز شکر خدا که روی سرش ، دست مَعجر است یک لحظه رو به جانب گودال کن ببین زینب هنوز خیره به رگ های حنجر است شلاّق و کعب نیزه و سیلی به یک طرف زخم زبان شمر ز هر چیز بدتر است آرامگاه دختر موسی بن جعفر صابر خراسانی

شصت هفتاد روز ایام تابستون شهرداری برنامه گرفته بود تو برج میلاد شصت روز یا شصت و پنج روز بود من ده روز دعوت بودم جمعیت خیلی زیادی بود خواننده داشتن مجری داشتن تقلید صدا داشتن ... خیلی فضای امروزی بود برای مخاطب خودشون منم به عنوان یه آیتم مذهبی دعوت بودم پشت سن یه اتاقی بود برای استراحت هنرمندا توی اتاق نشسته بودیم برای استراحت مجری که معرفی میکرد از تو اتاق میرفتیم روی سن شب دوم بود من تو اتاق نشسته بودم هم دیگه رو میشناختیم هنرمندا دیدم یه آقایی وارد اتاق شد اومد تو و با رفقا دست دادو رسید به من من بلند شدم دست بدم بهش دیدم منو بغل کرد شروع کرد به گریه کردن ... گفت آقای خراسانی تو رو خدا گفتم چی شده گفت من خانومم سرطان کبد داشته سال ها پیش درمان کردیم با دارو خوب شد دوباره چند مدته علائمی تو بدنش رفتیم دکتر و گفتن سه تا غده سرطانی تو کبدشه گفتم من چی کار کنم گفت تو رو خدا به نام امام رضا به این مردم بگو برا زنم دعا کنن مردم اومدن برا جشن برا تفریح گفتم چشم من رسیدم به نام علی ابن موسی الرضا مردم دو هزار نفر جمعیت نشسته بودن گفتم آقایون خانما با اون تیپایی که اومده بودن دعا کنید براش ... ماجرای شفای بیمار سرطانی صابر خراسانی

نامه ام را می گذارم باز بر دوش نسیم راه دشوار است بسم الله الرحمن الرحیم ای سکوتت بهتر از رسم قشنگ گل، سلام ای سکوتت دلربا، مثل اذان های سلیم حال تو الحمد لله است مانند بهشت حال ما العفو مثل خار و خس های جحیم خانه تو زادگاه ابرهای بی قرار خانه تو زادگاه آفتاب است از قدیم حرف های ما پر از پروانگی هستند، باز در طواف نور تو پرواز کم می آوریم چیست تکلیف کسی که در خودش زندانی است او که دور افتاده از فیض صراط المستقیم نامه ام را می گذارم بر دوش نسیم صابر خراسانی

آن روزها دستِ پدرها بس که خالی بود یک مشهدِ ساده برامان خوش خیالی بود از چاه های نفت سهمِ ما علاالدین از عیشِ دنیا سهمِ ما چایِ ذغالی بود کفشِ دوخطِ میخی و آتاری و تیله دار و ندارم کارت های فوتبالی بود عکسِ حرم را بوسه می زد کودکی هایم عکسی که روی سکه های صد ریالی بود عکسی که هرشب پیشِ چشمِ مادرم تا صبح تنها دلیلِ گریه های پشتِ قالی بود دستِ پدر از قلکِ من بود خالی تر آری همیشه مادرم بُغضَش سُفالی بود گاهی پدر از طُرقبه می گفت اما حیف هرسال جیبِ او دچارِ خشکسالی بود نه اهلِ مشهد نه ولیکن ریشه ام آنجاست صجایی که شوقِ سالهای نونهالی بود همراهِ اتوبوسِ بنزِ سیصد و دو ، گاه می رفت تا مشهد دلم! بَه بَه! چه حالی بود آقا نوارِ (( لاله ی خوشبو رضا )) بُگْذار فامیلیِ آقای راننده وصالی بود یک فرفره ، یک زنجبیلِ پیچی و یک عطر سوغاتِ خوبِ روزهای خردسالی بود با پرده ی نقاشی صحنِ حرم عکسی… انداختیم و من لباسم خال خالی بود یَخمَک به دستم بود و می رفتم حرم سرمَست لبهام غرقِ خنده های پرتقالی بود با اولین پرواز امروز آمدم مشهد جای منِ آن روزها بدجور خالی بود مادر! دوباره گم شدم در کوچه ی سرشور کو آن مسافرخانه ای که این حوالی بود مادر! به جای تو زیارت کردم آقا را بابا! هوای طرقبه امروز عالی بود…!

میهمان داشتم شبی که گذشت نمک سفره‌مان محبت بود تا سحر‌ بحث و گفت‌وگو کردیم بحث درباره ولایت بود وارد خطبه غدیر شدیم بحث بالا گرفت روی ولی من به معنای پیشوا دیدم او به معنای دوستی علی گفتم اصلا بیا مرور کنیم همه را جمع کرد پیغمبر بعد هم آن همه جهاز شتر روی هم ریختند و شد منبر با علی رفت روی منبر و گفت این علی است و من پیمبر دین پس اگر دوستدار من هستید با علی دوست کنید خسته بودیم هر دو از طرفی آن همه بحث هم نتیجه نداد میهمان هم که راه دوری داشت صبح بعد از نماز راه افتاد صبر کردم دو ساعتی که گذشت خواستم از میانه جاده بازگردد به سمت من گفتم اتفاق مهمی افتاده هر چه اصرار کرد من گفتم با تو یک صحبت مهم دارم تا که برگشت گفت جریان چیست گفتم این است دوستت دارم گفت با خشم از میانه راه بازگردانده‌ایم برای همین نکند واقعا زده به سرت گفتم آرام لحظه‌ای بنشین خواستم این قرار بیهوده به تو ثابت کند رسول‌الله حاجیان را برای گفتن این برنگرداند از میانه راه تازه گیرم که گفته پیغمبر با علی دوستی کنید ولی برو تاریخ را بخوان و ببین چه گذشته‌است بعد او به علی اینکه بعدش چه شد نپرس از من ماجرا جانگداز خواهد شد سفره دل اگر که باز کنم سفره روضه باز خواهد‌شد حال دیگر برو برادرجان راه دور است و جاده ناهموار باز اگر آمدی علی‌آباد قدمی هم به چشم ما بگذار میهمان داشتم شبی که گذشت صابر خراسانی