در حریم قدسی‌‌ات بال مناجاتی بده
گنبدت دل می‌‌برد، وقت ملاقاتی بده
دست‌هایم خالی از پیش است، سوغاتی بده
من، فقیرم، تکه‌نانی بهر خیراتی بده

از کنار تو گدا با دست خالی رد نشد
نیست عاقل هر کسی دیوانه مشهد نشد

از دم گرمت مسیحا صاحب دم می‌شود
بی‌ تو باشم حضرت خورشید، سردم می‌‌شود
نان برای خوردن و بردن فراهم می‌شود
من زیادی‌ام فقط؟ از سفره‌ات کم می‌‌شود؟

ما لبِ تشنه، لب ِدریایمان پیش شماست
هرکجا باشیم هم یک پایمان پیش شماست

این حرم را چشم‌های تار می‌خواهد چه‌کار؟
پنجره فولاد تو بیمار می‌خواهد چه‌کار؟
دل به تو بسته طنابِ دار می‌خواهد چه‌کار؟
خب جوابش را بده اصرار می‌خواهد چه‌کار؟

پنجره فولاد تو بیمار را آورده است
تو جوابش را بده، دکتر جوابش کرده است

من که زائر بوده‌ام یک مرتبه در این حرم
وقت مرگ و در فشار قبر و روز محشرم
تو خودت گفتی که منت می‌گذاری بر سرم
قول دادی ور نه نام مادرت را می‌‌برم

سوختم در عشق تو خورشید، خاموشم نکن
مرگ من در وقت تنهایی فراموشم نکن