سید حمیدرضا برقعی

شعر است و جنون است مراعات ندارد در وصف تو اغراق مکافات ندارد توحیدی و توحید که افراط ندارد وصف تو و معبود منافات ندارد پس اذن بده وقت اذان از تو بگوییم اندازه وسع خودمان از تو بگوییم از اوج مقامات خودت رد شده بودی در چادر وحدت همه ایزد شده بودی تو سوی خودت رفتی مقصد شده بودی پیچید شمیمی تو محمد شده بود جایی وسط خطبه در آفاق بلاغت مبعوث شدی وحی می‌آمد به سراغت آن روز که خود شعله افراخته بودی فریاد شدی تیغ سخن آخته بودی بر پیکر شب واهمه انداخته بودی وقتی سپر از چادر خود ساخته بودی در غزوه دیگر رجز آه سرودی حیدر در خیبر تو در خانه گشودی آوازه دورانی و فریاد قرونی ای آنکه به هنگامه از اندیشه فزونی وقتی تک و تنهاست امامت تو قشونی تنها نه فقط فاطمه‌ای فاطمیونی محبوب خدا ممتحنه حوری زهراست زهراست که خود یک تنه جمهوری زهراست در صفحه تاریخ تو جوهر شده بودی یک فاطمه با جلوه دیگر شده بودی در مصدر خود جمع مکثر شده بودی تو حمزه و پیغمبر و حیدر شده بودی در هیمنه ات کفر می‌افتد به حقیری آنجا که کمربند علی را تو بگیری برخاست ز افلاک چه آوای حزینی ای مادر لولاک چرا نقش زمینی در شعله‌ام از روضه یا فضه خذینی گفتی که بیا فضه بیا خیر ببینی فضه چه کندجمع کند بال و پرت را یا اینکه به حیدر برساند پسرت را آغوش علی وا شده محسن به بر اوست این روضه که برگشته از آتش پسر اوست مرثیه مکشوف تن مختصر اوست زین مرد که آرام ندارد پدر اوست گرمای پسر شعله برافروخت علی سوخت آغوش علی سوخت علی سوخت هر چند که دنیا نفسش را نشنیده است محسن شده شش ماهه در او روح دمیده است او هم نفس مادر خود درد کشیده است درهمهمه ی معرکه جان داده شهید است در خاک پسر را پدر خاک رها کرد یک مرقد کوچک وسط خانه بنا کرد این قبر چنان شیشه لبریز گلاب است هر چند که این روضه هر آیینه عذاب است نه حرمله دارد نه در آن قحطی آب است جان سوزتر از آه علی آه رباب است درگوش تو لالایی آب است عزیزم سیراب شدی موقع خواب است عزیزم شعر است و جنون است حمیدرضا برقعی

شاعر میان همهمه تاریخ در ازدحام داشت قدم می زد یک داستان تازه به چشمش خورد کز یک شکوه گم شده دم میزد در روزگار سلطنت هارون می خواند شرق خطبه به نام او می گفت غرب مدح و ثنایش را دنیا اگرچه بود به کام او همواره داشت واهمه از خورشید از نور او هر آینه می آشفت هارون که استعاره تاریکی ست در مجلسی به حضرت کاظـم گفت از یک عشیره ایم عموزاده دیگر از اختلاف مگو بس کن گویا فدک شروع کدورت هاست لب تر کن و حدود مشخص کن داغ امام مفترضه الطاعه انگار تازه گشت از این رخداد بغداد را به هول و ولا انداخت وقتی بدون واهمه پاسخ داد یک گوشه اش شمال سمرقند است یک گوشه اش جنوب فلسطين است یک سوی آن خلیج یمن باشد آن سو خزر، حدود فدک این است یعنی فدک مساحت اسلام است رحمت بر او چه پاسخ سنگینی هارون به خشم گفت که می‌خواهی برخیزم از سریر و تو بنشینی؟ این داستان تلاطم اندیشه این داستان جهان ظرافت بود یعنی کسی که علت ایجاد است حرفش فدک نبود، خلافت بود این شعر از مقدمه تا اینجا مانند رود، نیت دریا داشت دلتنگ وصف فاطمـه بود انگار از ابتدا بهانه زهـرا داشت او فاطمه ست بر سر این دنیا منت گذاشت تا به وجود آید او را بهانه کرد خدا می خواست توحید مادرانه فرود آید توحید خطبه خواند و جهان برخاست آنجا به احترام سلام او قرآن نبود خطبه، ولی قرآن تکبیر گفت بین کلام او وقتی که خطبه خواند نفهمیدند زهرا علی ست یا که علی زهرا ست آیینه گرچه بشکند آیینه ست پهلو شکسته بود ولی زهراست میراث فاطمه ست جهان یکسر از بحر تا به نهر که اوهام است در خطبه اش حدود مشخص کرد آری فدک مساحت اسلام است فدک مساحت اسلام است حمیدرضا برقعی

نگاه مادری حتی به هیزم می‌کند زهرا و آتش را پر از گل‌های گندم می‌کند زهرا مراقب بود در آتش نسوزد چادرش، شاید که زینب را در این چادر تجسم می‌کند زهرا ملائک کودکی را از میان شعله‌ها بردند و با آهنگ لالائی تکلم می‌کند زهرا دلیل زندگی را در تماشای علی می‌دید علی را در شلوغی ناگهان گم می‌کند زهرا صدای پای رفتن از درودیوار می‌آید علی تابوت می‌سازد تبسم می‌کند زهرا علی را با چه حالی از میان کوچه‌ها بردند که با خاک عبای او تیمم می‌کند زهرا نمی‌گنجد درون خاک اقیانوس بی‌پایان مزارش را نهان در قلب مردم می‌کند زهرا نگاه مادری حمیدرضا برقعی

می‌رسد قصه به آنجا که علی دلتنگ است می‌فروشد زِر‍ِهی را که رفیق جنگ است چه نیازی دگر این مرد به جوشن دارد ان یکاد از نفس فاطمه بر تن دارد خبر از شوق به افلاک سراسیمه رسید تا که این نیمه‌ی توحید به آن نیمه رسید علی و فاطمه در سایه‌ی هم فکر کنید شانه در شانه دوتا کعبه‌ی یک دست سفید عشق تا قبل همین واقعه مصداق نداشت ساز و آواز خدا گوشه‌ی عشاق نداشت کوچه آزین شده در همهمه آرام آرام تا قدم رنجه کند فاطمه آرام آرام فاطمه با رایحه‌ی گل آمد ناگهان شعر حماسی به تغزل آمد آسمان با نفسش رنگ دگر پیدا کرد دست او پیرهن نو به تن دنیا کرد ابر مهریه‌ی او بود که باران آمد نفس فاطمه فرمود که باران آمد ناگهان پنجره‌ای روبه تماشا باز شد هر کجا قافیه یا فاطمه الزهرا شد می‌رسد قصه به آنجا که علی دل تنگ است حمیدرضا برقعی

معلوم می‌شود که مسلمان کیست روزی که هست حب علی میزان میراث دار روزم و روزم را مارا علی سپرده به فرزندش هستیم دور سفره‌ی او مهمان حب الحسین یجمعنا یعنی ایران عراق بود و عراق ایران ما اربعین «وَ اعْتَصِمُوا...» هستیم دریای ماست معجزه‌ی دوران دریای ماست قطره ای از موعود موعود ماست خاتمه‌ی هجران تا صبح دولتش بدمد آن روز می‌گیرد این زمانه سر و سامان ما عهد بسته ایم جد اندر جد هیهات اگر که بشکند این پیمان تا مانده است نام علی جاوید تا هست نام فاطمه جاویدان آتش گرفت رایحه‌ی ریحان حمیدرضا برقعی

کیستی ای بی گمان علت خلق جهان کیستی ای از ازل تا به ابد جاودان کیستی ای فارغ از قید زمان و مکان اول این ماجرا آخر این داستان نیستی اما عیان هستی اما نهان لحظه به لحظه تویی باخبر از ناگهان زیر و بم کائنات عرش، کران تا کران اهل زمین یک به یک عالم کروبیان پشت در خانه ات منتظر آب و نان ای رمضان الکریم تشنه ی افطارتان پیش یتیمان شهر ای پدر مهربان دست نوازشگرت نرم تر از پرنیان موقع پیکار هم هرکه ندارد توان دست جوانمردی ات می دهد او را امان چون تو کسی سربلندنیست در این امتحان باشد اگر دم به دم صحبت جان در میان کیستی ای در نبردشعله ی آتش فشان آینه ی ذوالفقار قامت رنگین کمان قامت پیغمبران خواب تو را سایبان شأن قدم های تو شانه ی پیغمبران ای شب معراج را شانه ی تو نردبان خطبه ی بی نقطه ات معجزه را ترجمان باز سلونی بگو خطبه ی دیگر بخوان ما همه لالیم لال پیش امیر بیان پیش شکوه تو شعر می دهد از کف عنان کودک طبع مرا بند می آید زبان مدح تو را عاجزم وصف تو را ناتوان من چه بگویم چنین من چه بگویم چنان سینه ی خود را درید کعبه در این آستان هستی خود را خدا ریخت به پایت عیان هستی او فاطمه ست داد به تو ارمغان ای پدر خاک، خاک با تو نشد مهربان چادر زهرای تو شاهد این داستان آه شکست آینه آه خدا ناگهان چشم جهان تیره شد خورد زمین آسمان در همه ی عمر خود دم به دم و آن به آن خنده به لب داشتی بین گلو استخوان جان به اذان می دهد نام علی در اذان با تو بهارم بهار بی تو خزانم خزان کیستی ای بی گمان حمیدرضا برقعی

نشسته ای سر سجاده روبروی خودت که خویش را بنشانی به گفتگوی خودت شنیده ایم که از کعبه آمدی بیرون به جستجوی که بودی؟ به جستجوی خودت گشودن در خیبر عجیب نیست که تو گشوده ای در معراج را به روی خودت هر آن زمان که رسول از حرای وحی آمد نفس نفس به مشامت رسید بوی خودت نظام رزم به هم میخورد که دشمن تو فرار میکند از دست تو به سوی خودت تمام غصه تاریخ را نهان کردی شبیه بغض گره خورده در گلوی خودت برای آنکه بدانی چه کرده ای با ما بنوش جرعه ای ای دوست از سبوی خودت سیاه زلف تو شد ليله الرغائب ما ای آرزوی بشر چیست آرزوی خودت؟  نشسته ای سر سجاده روبروی خودت حمیدرضا برقعی

گفت : در می زنند مهمان است گفت : آیا صدای سلمان است ؟ این صدا نه ، صدای طوفان است مزن این خانه ی مسلمان است مادرم رفت پشت در اما گفت : آرام ، ما خدا داریم ما کجا کار با شما داریم و اگر روضه ای به پا داریم پدرم رفته ، ما عزا داریم پشت در سوخت بال و پر اما آسمان را به ریسمان بردند آسمان را کشان کشان بردند پیش چشمان دیگران بردند مادرم داد زد بمان ، بردند بازوی مادرم سپر ، اما گفت در میزنند مهمان است حمیدرضا برقعی

بیت الاحزان ورق اینگونه نمیخورد ای‌کاش کودکان را پی تشیع نمیبرد ای‌کاش تک و تنها، تک و تنها چه کشیده‌ست علی از سبک بودن تابوت خمیده‌ست علی جان افلاک برون آمد و لرزید زمین دستی از خاک برون آمد و لرزید زمین علی از بدرقه جان خودش برمی‌گشت داشت از نیمهٔ پنهان خودش برمی‌گشت آه مولا چه کند در شب تدفین خودش زیر لب مرثیه می‌خواند به تسکین خودش زیر لب زمزمه دارد زفراتی زفرات بعد زهرا چه حیاتی چه حیاتی چه حیات بیت الاحزان ورق اینگونه نمیخورد حمیدرضا برقعی

گل های عالم را معطر کرده بویت ای آن که می گردد زمین در جست و جویت یادش بخیر آن روزها ریحان به ریحان می چید پیغمبر بهشت از رنگ و بویت سیاره ها را در نخی می چیدی آرام می ساختی تسبیحی از خاک عمویت برداشتند از سفره ات نان، مردم شهر جرعه به جرعه آب خوردند از سبویت درهای رحمت باز می شد با دعایت دردا که می بستند درها را به رویت تاریخ می داند فدک تنها بهانه است وقتی بهشت آذین شده در آرزویت وقتی منزه گشته خاک از سجده هایت وقتی مطهر می شود آب از وضویت گل های عالم را معطر کرده بویت حمیدرضا برقعی چادر حمایل می کنی از حق بگویی حتی اگر یک شهر باشد روبرویت برخاستی با آن صفت های جلالی این بار آتش می چکید از خلق و خویت حتی زمان می ایستد از این تجسم تو سوی مسجد می روی مسجد به سویت از های و هو افتاد دنیا با سکوتت دنیا به آرامش رسید از های و هویت از بانگ بسم الله رحمن الرحیمت از آن نهیب الذین آمنویت تو خطبه می خواندی و می لرزید مسجد ذرات عالم یک صدا لبیک گویت خطبه به اوج خود رسید آن جا که می ریخت مدح علی حیدر به حیدر از گلویت گفتم علی… او قطره قطره آب می شد آن شب که روشن شد سپیدی های مویت آن شب که زخم تو دهان وا کرد آرام زخم تو آری زخم آن رازِ مگویت هنگام دفن تو علی با خویش می گفت رفتی ولی پایان نمی یابد شروعت… گل های عالم را معطر کرده بویت حمیدرضا برقعی

همیشه قبل هر حرفی برایت شعر می‌خوانم قبولم کن من آداب زیارت را نمی‌دانم نمی‌دانم چرا این قدر با من مهربانی تو نمی‌دانم کنارت میزبانم یا که مهمانم نگاهم روبه‌روی تو بلاتکلیف می‌ماند که از لبخند لبریزم، که از گریه فراوانم به دریا می‌زنم، دریا ضریح توست غرقم کن در این امواج پرشوری که من یک قطره از آنم سکوت هرچه آیینه، نمازم را طمأنینه بریز آرامشی دیرینه در سینه پریشانم تماشا می‌شوی آیه به آیه در قنوت من تویی شرط و شروط من اگر گاهی مسلمانم اگر سلطان رضا باشد ابایی نیست می‌گویم: که من یک شاعر درباری‌ام مداح سلطانم صحنت مدینه مکه نجف کربلای ماست یعنی تمام هستی ما مشهد الرضا است آقا حساب ما به خدا از همه جداست زیرا دعای حضرت معصومه پشت ماست سیاره های وسعت منظومه ات شدیم همسایه های خواهر معصومه ات شدیم آقا تو را به گل پسرت دلبرت جواد سوگند میدهم به علی اکبرت جواد آقا تو را به ناله اجداد خسته ات آقا تو را به مادر پهلو شکسته ات بی شک همیشه روزی ما را تو میدهی یعنی برات کرببلا را تو میدهی دانلود شعر خوانی قبولم کن حمیدرضا برقعی

به نام نامی سر، بسمه‌ تعالی سر بلندمرتبه پیکر، بلندبالا سر فقط به تربت اعلات، سجده خواهم کرد که بنده‌ی تو نخواهد گذاشت، هرجا سر قسم به معنی لا یمکن الفرار از عشق که پر شده است جهان، از حسین سرتاسر نگاه کن به زمین! ما رأیت إلا تن به آسمان بنگر! ما رأیت إلا سر سری که گفت: «من از اشتیاق لبریزم به سرسرای خداوند می‌روم با سر هر آنچه رنگ تعلق، مباد بر بدنم مباد جامه، مبادا کفن، مبادا سر.» همان سری که “یحب الجمال” محوش بود جمیل بود، جمیلا بدن، جمیلا سر سری که با خودش آورد بهترین‌ها را که یک به یک، همه بودن سروران را سر زهیر گفت: حسینا! بخواه از ما جان حبیب گفت: حبیبا! بگیر از ما سر سپس به معرکه عابس، ” أجنّنی”گویان درید پیرهن از شوق و زد به صحرا سر بنازم ” أم وهب” را، به پاره تن گفت برو به معرکه با سر ولی میا با سر خوشا به حال غلامش، به آرزوش رسید گذاشت آخر سر، روی پای مولا سر چنان که یک تن دیگر به آرزوش رسید به روی چادر زهرا گذاشت سقا، سر در این قصیده ولی آنکه حسن مطلع شد همان سری است که برده برای لیلا سر همان که احمد و محمود بود سر تا پا همان سری که خداوند بود، پا تا سر پسر به کوری چشمان فتنه کاری کرد پر از علی شود آغوش دشت، سرتاسر میان خاک، کلام خدا مقطعه شد میان خاک؛ الف، لام، میم، طا، ها، سر حروف اطهر قرآن و نعل تازه‌ی اسب چه خوب شد که نبوده است بر بدن‌ها سر تنش به معرکه سرگرم فضل و بخشش بود به هرکه هرچه دلش خواست داد، حتی سر جدا شده است و سر از نیزه‌ها درآورده است جدا شده است و نیفتاده است از پا سر صدای آیه کهف الرقیم می‌آید بخوان! بخوان و مرا زنده کن مسیحا سر بسوزد آن همه مسجد، بمیرد آن اسلام که آفتاب درآورد از کلیسا سر عقیله، غصه و درد و گلایه را به که گفت؟ به چوب، چوبه محمل، نه با زبان، با سر دلم هوای حرم کرده است می‌دانی دلم هوای دو رکعت نماز بالا سر به نام نامی سر حمید رضا برقعی

دستان بی‌ملاحظه طوفان تاریخ را ورق زده در باران چشمم شبیه هر ورقش خونین خونم چنان قصیده‌ی من جوشان بی طاقت از تخلص و از تشبیب برداشتم مقدمه را از آن داغ کتابخانه‌ی بغدادیم از ما نه سطر مانده و نه عنوان چرمینه جلدهای کتابم شد زین قشون و چکمه مزدوران هر قطعه از عراق عجم زنجیر هر گوشه از عراق عرب زندان همدستی خلیفه‌ی عباسی با نطفه‌ی هلاک هلاکو خان سرگشتگی فاطمیان مصر آوارگی قرمطی گیلان فریاد غربت جبل العامل واویلتای تا ابدِ لبنان حله، نجف، مزار شریف و ری از هم جدا شدیم چقدر آسان با ما چه کرده اند بپرس اول از شیعیان خسته‌ی پاکستان از آن همه حماسه‌ی بغض آلود از نعره‌های حیدری آنانتحت الحنک به گردن آنان، دار وقت قنوت در کف ایشان، جان این زخم‌های کهنه اگر تازه است خورده است دم به دم نمک از دوران آغاز شد حکایت ما با زخم با زخم فتنه بر جگر ایمان‌ از حجه الوداع که آمد گفت باید بگیرم از همگان پیمان تا روز روشنم نشود تاریک تا آفتابِ من نشود کتمان اما دریغ و درد زبانم لال بستند بر امین خدا هذیان انداختند شعله به حنانه آتش گرفت رایحه‌ی ریحان دانلود دستان بی ملاحظه طوفان حمیدرضا برقعی روزی که سوخت فاطمه از آن روز دنیا شده است بر سر ما ویران باید چگونه گفت چه‌ها کرده است؟ یا فضهُ خزینی او با جان فضه بیا که خرد شد آیینه فضه بیا که آینه شد حیران فضه بیا که چادر زهرا سوخت برخیز و شعله های مرا بنشان تابوت را که دید تبسم کرد آهسته لب گشود به الرحمن چشم علی به سوره‌ی کوثر خورد تابوت رحل و فاطمه اش قرآن تسلیم حکم عهد ازل مولاست کاری نداشته است به این و آن ممسوس ذات اقدس حق مولاست می‌گیرد از خدای خودش فرمان ارکان شانه هاش پر از زخم است خلقت بنا شده است بر این ارکان مردی که لقمه لقمه نهاد آرام با دست خود به کام جذامی نان حیدر چنین شده است چنین حیدر انسان چنین شده است چنین انسان مولا که اجتماع نقیضین است دانلود دستان بی ملاحظه طوفان حمیدرضا برقعی گاهی نسیم و گاه دگر طوفان وقتی ابوتراب به رزم آید باخاک می‌کند همه را یکسان وقتی حدید هست به انگشتش وقتی که ذوالفقار دهد جولان دشمن به کارزار نخواهد داشت چمچاره ای جز اینکه شود عریان برداده است رنج علی آری تمار بوده حاصل نخلستان ایوان بی ثبات مدائن ریخت برپاست تا ابد به نجف ایوان معلوم می‌شود که مسلمان کیست روزی که هست حب علی میزان میراث دار روزم و روزم را حاشا که در تقیه کنم پنهان مارا شکسته اید ولی هرگز خالی نمانده از من و ما میدان در پیچ و تاب راه نیفتاده است این رودخانه از نفس از جریان آری قسم به خون شهیدانم خون همیشه جاری بی پایان آری به پشتوانه‌ی شاه طوس آری به دولتیِ سر سلطان در اشتهای گندم ری ابلیس این‌بار اگر که تیز کند دندان دندان به آرواره نخواهد دید تا سق زند به لقمه ای از آن نان آن پنبه را درآورد و برگوش این چند جمله را کند آویزان مارا علی سپرده به فرزندش هستیم دور سفره‌ی او مهمان حب الحسین یجمعنا یعنی ایران عراق بود و عراق ایران ما اربعین «وَ اعْتَصِمُوا…» هستیم دریای ماست معجزه‌ی دوران دریای ماست قطره ای از موعود موعود ماست خاتمه‌ی هجران تا صبح دولتش بدمد آن روز می‌گیرد این زمانه سر و سامان ما عهد بسته ایم جد اندر جد هیهات اگر که بشکند این پیمان تا مانده است نام علی جاوید تا هست نام فاطمه جاویدان دانلود دستان بی ملاحظه طوفان حمیدرضا برقعی

صدا آری صدا جان جهان را زیر و رو می کرد پیمبر در همه عمر آن صدا را جستجو می کرد نفس های خودش بود آن صدای با طمأنینه صدایی که شب معراج با او گفتگو می کرد نمی دانم چرا اما پیمبر بعد معراجش عبای مرتضی را بیشتر از پیش بو می کرد خدا آن شب سخن می گفت با صوت یداللهی خدا پیش محمد دست خود را داشت رو می کرد خدا مشغول خلقت بود دنیا را همان موقع علی در مسجد حنانه کفشش را رفو می کرد نفهمیدیم مولا را … نفهمیدیم بعد از جنگ علی شمشیر را با اشک هایش شست و شو می کرد اگر او یازده تن را به جای خود نمی آورد چگونه با نبود او زمین یک عمر خو می کرد صدا آری صدا جان جهان را زیر و رو میکرد حمیدرضا برقعی

جنون گریخت سراسیمه از ملاقاتم شب شراب که باشد دچار افراطم بریز هرچه که داری نکن مراعاتم تو بی‌ملاحظه من نیز بی‌مبالاتم سیاه‌مست تو هستم گذشته کار از کار شب شراب می‌ارزد به بامداد خمار نمی‌رسد به شکوه تو فکر کوتاهم اگر مدیح تو را از خود تو می‌خواهم بگو که درد به‌دست تو خلق شد، ما هم بگو بگو و مگو من ثنای‌ الله‌ام لطیف طبع خدا! آنِ آشکار تویی که شعر جوششی آفریدگار تویی تو آن قصیده بی‌اختیار موزونی پر از خیالی و از هر خیال بیرونی شکوه شعر کهن در کلام اکنونی بریز قاعده‌ها را به هم، تو قانونی سرودن تو حماسی‌ترین مغازله است جهان بدون تو اسلوب بی معامله است به شاعرانه‌ترین لحظه‌های حیرانی رسیده‌ام به تو در نظمی از پریشانی نگفته‌ام که چه می‌خواهم از تو می‌دانی شراب شعر صغیر و فؤاد کرمانی لطیف طبع خدا حمیدرضا برقعی

هلا ای جسم من ای خفته ای زندانیِ دیوار فقط با مرگ از این خواب سنگین می شوی بیدار فراری از تمام مردم دنیا مسیرم خورد به قبرستان به شهر مردمِ آرام و بی آزار می اندیشم به آرامش به خوابی خوش درون خاک جهان ! ای بختک بی انتها دست از سرم بردار به سر شوق رهایی داشتم از این جهان اما نفس در سینه ام اصرار کرد اصرار کرد اصرار به ساز خود مرا رقصاند و بی تنبوره رقصیدم جهان این مست لامذهب ، جهان این پیر لاکردار جهان آری چه فرقی می کند با سیب یا گندم فریبم داد با درهم فریبم داد با دینار جهان این استخوان خوک در دست جذامی ها جهان این مثل آب بینی احشام، بی مقدار رویای بی تکرار حمیدرضا برقعی جهان یک روز در صفین ، جهان یک روز بر منبر فریبم داد با قرآن فریبم داد با دستار جهان نگذاشت تا روز دهم در کربلا باشم چه فرقی می کند حالا شوم تواب یا مختار جهان این نخ نمای رنگ و رو رفته ولی گاهی شبیه چادر مادربزرگم می شود گلدار جهان این تیرهء خاموش روشن می شود آری محرم ها که می کوبم سیاهی بر در و دیوار همان وقتی که اشکی می چکد در روضه از چشمم همان وقتی که می گویند از گودال از مسمار همان وقتی که در مشّایه خوابم برد روی خاک دلم آن خواب را می خواهد آن رویای بی تکرار عمود آخر است و چشم های خیس من بسته است به گوشم می رسد اهلا و سهلا مرحبا زوار جهان پایان خوبی با حسین ابن علی دارد تو تنها گریه کن در روضه ، باقی را به او بسپار جهان زیبا جهان زیبا جهان زیبا جهان زیباست جهان با حضرت زهرا جهان با حیدر کرار انالحق شطح منصور است روی دار اما ما علیُ حق به لب داریم همچون میثم تمار....شاعر: سید حمیدرضا برقعی رویای بی تکرار حمیدرضا برقعی

از جهانی که پر از تیرگی ما و من است می گریزم به هوایی که پر از زیستن است می گریزم به جهانی که پر از یکرنگی ست به جهانی که پر از گریه کن و سینه زن است به همان جا که نفس قیمت دیگر دارد اشک ها درّ نجف، سینه عقیق یمن است به همان جا که در آن باد صبا بسته دخیل به عبایی که پر از رایحه ی پنج تن است چه خراسان چه مدینه چه عراق و چه دمشق هر کجا پرچم روضه ست همان جا وطن است دم من زندگی و بازدمم زندگی است تا که روی لب من ذکر حسین و حسن است قلب آن است که لبریز محبت باشد تا ابد خانه ی اولاد علی قلب من است جهانی که پر از تیرگی ما و من است حمیدرضا برقعی

جنون گریخت سراسیمه از ملاقاتم شب شراب که باشد دچار افراطم بریز هرچه که داری مکن مراعاتم تو بی ملاحظه ، من نیز بی مبالاتم . سیاه مست تو هستم گذشته کار از کار “شب شراب می ارزد به بامداد خمار “ . نمی رسد به شکوه تو فکر کوتاهم اگر مدیح تورا از خود تو می خواهم . بگو که دهر به دست تو خلق شد ، ما هم بگو بگو و مگو من صنایع الهم جنون گریخت سراسیمه از ملاقاتم حمیدرضا برقعی لطیف طبع خدا آنِ آشکار تویی که شعر جوششی آفریدگار تویی . تو آن قصیده ی بی اختیار موزونی پر از خیالی و از هر خیال بیرونی . شکوه شعر کهن در کلام اکنونی بریز قاعده ها را به هم تو قانونی . سرودنِ تو حماسی ترین مغازله است جهان بدون تو اسلوب بی معادله است . رسیده ام به تو در نظمی از پریشانی به شاعرانه ترین لحظه های حیرانی . نگفته ام که چه می خواهم از تو … می دانی – شراب شعر صغیر و فواد کرمانی . تو ای قصیده ی اعلا مسمط عالی جنون ” فاتح علی خان ” در اوج قوّالی . کتاب معجزه در بی شمار ابوابی اگر چه نقطه ی ایجاز غرق اطنابی . بخوانمت منِ وامانده با چه القابی اگر خدات بگویم تو بر نمی تابی . اگر ملال توام بی دریغ کن دفعم تو تیغ می کشی اما منم که ذینفعم . تو همزمانِ زمان نیستی کجایی تو کنار فاطمه ای همدم حرایی تو . به چشم حیرت جبرییل آشنایی تو به ذهن کوچک دنیا پر از چرایی تو . تو در نهایت معراج در نبایدها نشسته ای به تماشای رفت و آمد ها . تو آفتابی و هرگز نمی شوی انکار دریغ و درد که نهج البلاغه را یک بار – . کسی مرور نکرد ای شکوه بی تکرار برای مالک اشتر نوشته ای بسیار . هنوز جوهر آن نامه ها تر و تازه است غریبیِ سخنت در زمین پر آوازه است . به ناشناسیِ منظومه ی علی نامه به الغدیر به موی سپید علامه . به یا علی مددِ پوریا به هنگامه به شرمگینیِ من در چکامه و چامه تو دیگری و دلم در خیال دیگر نیست که سرنوشتی از این سرنوشت بهتر نیست … جنون گریخت سراسیمه از ملاقاتم حمیدرضا برقعی

خدا نوشت از او خالی است دنیایم کجاست آینه‌ ای تا کند تماشایم . برای خلوت خود دوست ، دوست می‌ خواهم در این هزاره ی غم چاره اوست می‌ خواهم – . که خمره خمره ی ایجاد را به کاسه کنم خودم خدایی خود را در او خلاصه کنم . می‌ آفرینمش اینسان به خود اشاره کنم به هر چه می‌ نگرم خویش را نظاره کنم . به قصد خلقت عالم قلم گرفت آنگاه گذاشت نقطه ی باء را و گفت بسم‌ الله . به نقطه خیره شد و چیز دیگری ننوشت بر آن تکامل بی‌ حد فراتری ننوشت . به نقطه خیره شد و نقطه جان گرفت از او در این معاشقه کم‌ کم زبان گرفت از او . به نقطه گفت که تو جوهر صدای منی که من برای تو هستم تو هم برای منی . به نقطه گفت که ‌ای آرزوی غائب من خوش آمدی به من ‌ای مظهرالعجایب من . به نقطه خیره شد و گفت این چقدر من است به نقطه گفت که هنگامه ی علی شدن است . بسنده کرد به یک نقطه از علی فرمود که این هم از سر عالم زیاد خواهد بود . کتابت همه ی دهر از تو یک سطر است که صفحه صفحه ی دریا هنوز القطره است خدا نوشت از او خالی است دنیایم حمیدرضا برقعی سلیقه داشته آری ، سلیقه داشته است خدا تخلص خود را علی گذاشته است . خدا به خلقت ایجاز خویش مایل شد تمام گستره ی کائنات ساحل شد . خدا به حوصله برداشت مشتی از آن گل جمال شکل گرفت و کمال کامل شد . نیافرید خدا چیز دیگری گویا غرض وجود یدالله بود و حاصل شد . اضافه آمد از آن گل کمی که بعد از آن هر آن‌ چه خلق شد از ما بقیّ آن گل شد . علی به جلوه‌ ی دیگر به جلوه‌ ی کلمه کلام شد به زبان رسول نازل شد . صدای او شب معراج را تکان می‌ داد شهود رتبه‌ ی او سخت بود ؛ مشکل شد . به چشم داشت انگشتری او بودند نماز خواند علی کائنات سائل شد خدا نوشت از او خالی است دنیایم حمیدرضا برقعی جهان نخواند علی را … مگر نمی‌ دانست فریضه است علی از فریضه غافل شد . جهان به چشم علی استخوان خوکی بود که صبح نوزدهم جان گرفت قاتل شد . ولی تمام نشد مرتضی دوباره تپید به سینه‌ ی من و ما رفت و نام او دل شد . علی به جلوه‌ ی دیگر به کربلا آمد علم به دوش گرفت و ابوالفضائل شد . چگونه دم بزنم از تو از خصائل تو که مانده‌ ام به مدیح ابوالفضائل تو . کسی که بر شب صفّین چیره شد قمر است برای روز مبادا ذخیره شد قمر است . اجازه داد بیفتد در آب تصویرش که قطره قطره‌ ی دریا شود نمک‌ گیرش . به آب بوسه بزن آب را معطّر کن فرات تشنه‌ ی لب‌ های توست لب تر کن . فرات موج زد و کائنات می‌ خندید که او به وسوسه‌ های فرات می‌ خندید . میان آبم و در آب آتش افروزم که دارم از خنکای فرات می‌ سوزم صدای آب مبادا مرا به گوش آید که خون مادرم امّ البنین به جوش آید . اگرچه آب ندارم هنوز سقّایم به من سراب تعارف مکن که دریایم . پناه عالم و آدم منم به هنگامه برای علقمه آورده‌ ام امان‌ نامه سیّد حمیدرضا برقعی خدا نوشت از او خالی است دنیایم حمیدرضا برقعی

زیور ببندید آسمان ها و زمین را آذین کنید از یاس ها عرش برین را از پولک براق و زیبای ستاره برگوش حوران بهشتی گوشواره با بهترین رخت و لباس میهمانی امشب بیایید حوریان آسمانی آری ملائک صف به صف مشغول شادی غم رفته امشب کاملاً در انفرادی شهر مدینه نور باران شد سراسر با چل چراغ ماه و "رقص نور" اختر پُر گشته دنیا بی نهایت از فرشته بر روی بال تک تک آن ها نوشته بنوشته با خط خودش حی تبارک پیوند یاس و حضرت یاسین مبارک عاقد خدا و شاهدش پیغمبر او داماد حیدر گل عروسش کوثر او در صورت زهرا چه شرم دلنشینی ست در چهره ی مولا چه شوق بی قرینی ست لبخند شرم و شوق زهرا را نظر کن این رخت دامادی مولا را نظر کن این ساقی کوثر امیر المومنین است که ساق دوشش حضرت روح الامین است اوج کمال و عشق احمد نور خاتم این عشق اوج عشق معنای حضور است نور علی نور است امشب غرق نور است مدح حضرت زهرا صابر خراسانی

ذره ذره همه دنیا به جنون آمده بود روح از پیکرهء کعبه برون آمده بود روشنا ریخت به افلاک حلولش آن روز کعبه برخاست به اجلال نزولش آن روز عشق او بر دل سنگی‌‌ِ حرم غالب شد قبله مایل به علی بن ابیطالب شد از دل خانه علی رفت و حرم با او رفت کعبه در بدرقه اش چند قدم با او رفت قفس کعبه شکسته است دم پرواز است برو از کعبه که آغوش محمد باز است آینه هستی و با آینه باید باشی خانه زادِ پسر آمنه باید باشی همهء غائله ها گشت فراموشِ نبی کودکی های علی پر شد از آغوش نبی مستی اهل سماوات دوچندان شده است عطر گیسوی علی خورده به تن پوش نبی تا بچیند رطب تازه ای از باغ بهشت رفته دردانه کعبه به سردوش نبی که نبی بوده فقط این همه سرمست علی که علی بوده فقط آن همه مدهوش نبی چشم در چشم علی، آینه در آیینه حرف ها می زند اینک لب خاموش نبی دور از من مشو ای محو تماشای تو من نگران می شوم از دور شدن ها ی تو من من به شوق تو سکوتم، تو فقط حرف بزن وحی می ریزد از آهنگ لبت، حرف بزن می نشینم به تماشای تو تنها، آری هر زمان خسته ام از مردم دنیا، آری بر مکافات زمین با تو دلم غالب شد همهء دهر اگر شعب ابی طالب شد خوب شد آمدی ای معنی بی همتایی بی تو هر آینه می مردم از این تنهایی دین اسلام در آن روز که بازار نداشت یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت اول آن کس که خریدار شدش حیدر بود باعث گرمی بازار شدش حیدر بود وحی می بارد و من دوخته ام دیده به تو تو به اسلام؟ نه! اسلام گراییده به تو در زمین دلخوش از اینم که تویی همسفرم از رسولان دگر با تو اولوالعزم ترم می رود قصه ما سوی سرانجام آرام دفتر قصه ورق می خورد آرام آرام آینه هستی حمیدرضا برقعی

صدا آری صدا جان جهان را زیرو رو می‌کرد پیمبر در همه عمر آن صدا را جستجو می‌کرد نفس های خودش بود آن صدای با طمأنینه صدایی که شب معراج با او گفتگو می‌کرد نمی‌دانم چرا اما پیمبر بعد معراجش عبای مرتضی را بیشتر از پیش بو می‌کرد خدا آن شب سخن می‌گفت با صوت یداللهی خدا پیش محمد(ص) دست خود را داشت رو می‌کرد خدا مشغول خلقت بود دنیا را همان موقع علی در مسجد حنانه کفشش را رفو می‌کرد نفهمیدیم مولا را... نفهمیدیم بعد از جنگ علی شمشیر را با اشک هایش شست و شو می‌کرد اگر او یازده تن را به جای خود نمی‌آورد چگونه با نبود او زمین یک عمر خو می‌کرد صدا آری صدا جان جهان حمیدرضا برقعی

به نام نامی سر، بسمه‌ تعالی سر بلندمرتبه پیکر، بلندبالا سر فقط به تربت اعلات، سجده خواهم کرد که بنده‌ی تو نخواهد گذاشت، هرجا سر قسم به معنی لا یمکن الفرار از عشق که پر شده است جهان، از حسین سرتاسر نگاه کن به زمین! ما رأیت إلا تن به آسمان بنگر! ما رأیت إلا سر سری که گفت: «من از اشتیاق لبریزم به سرسرای خداوند می‌روم با سر هر آنچه رنگ تعلق، مباد بر بدنم مباد جامه، مبادا کفن، مبادا سر.» همان سری که "یحب الجمال" محوش بود جمیل بود، جمیلا بدن، جمیلا سر سری که با خودش آورد بهترین‌ها را که یک به یک، همه بودن سروران را سر زهیر گفت: حسینا! بخواه از ما جان حبیب گفت: حبیبا! بگیر از ما سر سپس به معرکه عابس، " أجنّنی"گویان درید پیرهن از شوق و زد به صحرا سر بنازم " أم وهب" را، به پاره تن گفت برو به معرکه با سر ولی میا با سر خوشا به حال غلامش، به آرزوش رسید گذاشت آخر سر، روی پای مولا سر چنان که یک تن دیگر به آرزوش رسید به روی چادر زهرا گذاشت سقا، سر در این قصیده ولی آنکه حسن مطلع شد همان سری است که برده برای لیلا سر همان که احمد و محمود بود سر تا پا همان سری که خداوند بود، پا تا سر پسر به کوری چشمان فتنه کاری کرد پر از علی شود آغوش دشت، سرتاسر میان خاک، کلام خدا مقطعه شد میان خاک؛ الف، لام، میم، طا، ها، سر حروف اطهر قرآن و نعل تازه‌ي اسب چه خوب شد که نبوده است بر بدن‌ها سر تنش به معرکه سرگرم فضل و بخشش بود به هرکه هرچه دلش خواست داد، حتی سر جدا شده است و سر از نیزه‌ها درآورده است جدا شده است و نیفتاده است از پا سر صدای آیه کهف الرقیم می‌آید بخوان! بخوان و مرا زنده کن مسیحا سر بسوزد آن همه مسجد، بمیرد آن اسلام که آفتاب درآورد از کلیسا سر عقیله، غصه و درد و گلایه را به که گفت؟ به چوب، چوبه محمل، نه با زبان، با سر دلم هوای حرم کرده است می‌دانی دلم هوای دو رکعت نماز بالا سر به نام نامی سر حمیدرضا برقعی

خدا نوشت از او خالی است دنیایم کجاست آینهای تا کند تماشایم برای خلوت خود دوست، دوست می خواھم در این ھزاره غم چاره اوست می خواھم که خمره خمره ایجاد را به کاسه کنم خودم خدایی خود را در او خلاصه کنم میآفرینمش اینسان به خود اشاره کنم به ھر چه مینگرم خویش را نظاره کنم به قصد خلقت عالم قلم گرفت آنگاه گذاشت نقطه باء را و گفت بسمالله به نقطه خیره شد و چیز دیگری ننوشت بر آن تکامل بی حد فراتری ننوشت به نقطه خیره شد و نقطه جان گرفت از او در این معاشقه کمکم زبان گرفت از او به نقطه گفت که تو جوھر صدای منی خوشا به حال من آری که تو برای منی به نقطه گفت که ای آرزوی غائب من خوش آمدی به من ای مظھرالعجایب من به نقطه خیره شد و گفت این چقدر من است به نقطه گفت که ھنگامه علی شدن است بسنده کرد به یک نقطه از علی فرمود که این ھم از سر عالم زیاد خواھد بود سلیقه داشته آری، سلیقه داشته است خدا تخلص خود را علی گذاشته است خدا به خلقت ایجاز خویش مایل شد تمام گستره کائنات ساحل شد خدا به حوصله برداشت مشتی از آن گل جمال شکل گرفت و کمال کامل شد نیافرید خدا چیز دیگری گویا خدا نوشت حمید رضا برقعی

دستان بی‌ملاحظه طوفان تاریخ را ورق زده در باران چشمم شبیه هر ورقش خونین خونم چنان قصیده‌ی من جوشان بی طاقت از تخلص و از تشبیب برداشتم مقدمه را از آن داغ کتابخانه‌ی بغدادیم از ما نه سطر مانده و نه عنوان چرمینه جلدهای کتابم شد زین قشون و چکمه مزدوران هر قطعه از عراق عجم زنجیر هر گوشه از عراق عرب زندان همدستی خلیفه‌ي عباسی با نطفه‌ي هلاک هلاکو خان سرگشتگی فاطمیان مصر آوارگی قرمطی گیلان فریاد غربت جبل العامل واویلتای تا ابدِ لبنان حله، نجف، مزار شریف و ری از هم جدا شدیم چقدر آسان با ما چه کرده اند بپرس اول از شیعیان خسته‌ي پاکستان از آن همه حماسه‌ي بغض آلود از نعره‌های حیدری آنانتحت الحنک به گردن آنان، دار دستان بی ملاحظه حمیدرضا برقعی وقت قنوت در کف ایشان، جان این زخم‌های کهنه اگر تازه است خورده است دم به دم نمک از دوران آغاز شد حکایت ما با زخم با زخم فتنه بر جگر ایمان‌ از حجة الوداع که آمد گفت باید بگیرم از همگان پیمان تا روز روشنم نشود تاریک تا آفتابِ من نشود کتمان اما دریغ و درد زبانم لال بستند بر امین خدا هذیان انداختند شعله به حنانه آتش گرفت رایحه‌ي ریحان روزی که سوخت فاطمه از آن روز دنیا شده است بر سر ما ویران باید چگونه گفت چه‌ها کرده است؟ یا فضةُ خزینی او با جان فضه بیا که خرد شد آیینه فضه بیا که آینه شد حیران فضه بیا که چادر زهرا سوخت برخیز و شعله های مرا بنشان تابوت را که دید تبسم کرد آهسته لب گشود به الرحمن چشم علی به سوره‌ي کوثر خورد تابوت رحل و فاطمه اش قرآن تسلیم حکم عهد ازل مولاست کاری نداشته است به این و آن ممسوس ذات اقدس حق مولاست می‌گیرد از خدای خودش فرمان ارکان شانه هاش پر از زخم است خلقت بنا شده است بر این ارکان مردی که لقمه لقمه نهاد آرام با دست خود به کام جذامی نان حیدر چنین شده است چنین حیدر انسان چنین شده است چنین انسان مولا که اجتماع نقیضین است دستان بی ملاحظه حمیدرضا برقعی گاهی نسیم و گاه دگر طوفان وقتی ابوتراب به رزم آید باخاک می‌کند همه را یکسان وقتی حدید هست به انگشتش وقتی که ذوالفقار دهد جولان دشمن به کارزار نخواهد داشت چمچاره ای جز اینکه شود عریان برداده است رنج علی آری تمار بوده حاصل نخلستان ایوان بی ثبات مدائن ریخت برپاست تا ابد به نجف ایوان معلوم می‌شود که مسلمان کیست روزی که هست حب علی میزان میراث دار روزم و روزم را حاشا که در تقیه کنم پنهان مارا شکسته اید ولی هرگز خالی نمانده از من و ما میدان در پیچ و تاب راه نیفتاده است این رودخانه از نفس از جریان آری قسم به خون شهیدانم خون همیشه جاری بی پایان آری به پشتوانه‌ي شاه طوس آری به دولتیِ سر سلطان در اشتهای گندم ری ابلیس این‌بار اگر که تیز کند دندان دندان به آرواره نخواهد دید تا سق زند به لقمه ای از آن نان آن پنبه را درآورد و برگوش این چند جمله را کند آویزان مارا علی سپرده به فرزندش هستیم دور سفره‌ی او مهمان حب الحسین یجمعنا یعنی ایران عراق بود و عراق ایران ما اربعین «وَ اعْتَصِمُوا...» هستیم دریای ماست معجزه‌ی دوران دریای ماست قطره ای از موعود موعود ماست خاتمه‌ی هجران تا صبح دولتش بدمد آن روز می‌گیرد این زمانه سر و سامان ما عهد بسته ایم جد اندر جد هیهات اگر که بشکند این پیمان تا مانده است نام علی جاوید تا هست نام فاطمه جاویدان دستان بی ملاحظه حمیدرضا برقعی