اتاق را به هوای تو زیر و رو کردم

بس است هر چه به این خانه بی تو خو کردم

به جالباسی کهنه سری زدم امشب

لباس وعده دیدار را اتو کردم

برای اینکه به لکنت نیفتم از هیجان

درون آینه تمرین گفتگو کردم

برای اینکه دلم فرش زیر پات شود

هر آنچه زخم به دل داشتم رفو کردم

به آه گرد زدودم به اشک آب زدم

و از خرابه دل حفظ آبرو کردم

چقدر با خودم از لحظه شروع غزل

برای گفتن حرفم بگو مگو کردم

رسیده ام سر راهت فقط سلام کنم

و کار دل را با دیدنت تمام کنم

سلام حضرت زیبایی تمام و کمال

سلام عشق حقیقی سلام عشق حلال

همین جواب سلامت برای من کافی است

هزار مرتبه شکر خدا از این اقبال

تو با تمام قشنگی مقابلم باشی

و چشم من بدود هر طرف زبانم لال

به چشم فرصت پلکی به هم زدن بدهم

که چند ثانیه کمتر ببینمت

صد سال به دامن تو رسانده است هر دو دست مرا

ببین که بین من و تو چه ها نکرده خیال

مرا هم از سر لطفت به بندگی بپذیر

اگر چه من نمی آیم به این جمال و جلال

زیاد لفظ قلم درد دل نخواهم کرد

مرا حساب کن آقا یکی از این اطفال

زیاد وقت شریف تو را نمیگیرم

فقط اجازه بده من ببینمت

اتاق را به هوای تو زیر و رو کردم صابر خراسانی