ریحانه الحسین قم

کسی هست گریه نکرده باشه میخوام روضه رو تموم کنم کسی هست حسین نگفته باشه میخوام روضه رو تموم کنم کسی هست یازهرا نگفته باشه میخوام روضه رو تموم کنم شمر هم کنار گودال میگفت کسی هست حسینو نزده باشه میخوام برش گردونما دیگه میخوام کارو تموم کنم پیرمردا حسینو زدید یا نزدید کیه میگم بمیرم برات چقدر صدات قشنگ به ما میرسه اما عمه هر چی میگفت بمیرم برات صداش به جایی نمیرسید به عمر سعد رو زد گفت صدام به جایی نمیرسه کسی هست گریه نکرده باشه سیدرضا تحویلدار

تو های و هوی و شلوغیمو میخری گریه های دروغیمو میخری این برای منم ها رو میخری اما به روضه خونگی پیرزن میای پیش اونا که خوب صدات زدن میای یه شب که تو روضه ی ما نیومدی بگو بالای قبر سینه زن میای یه ثانیه پیشم بمون یه فاتحه برام بخون از گناه صغیره ما می گذره از گناه کبیر ما می گذره با بهونه ی گریه ها می گذره یا حسین می گیم و خدا می گذره اما چیکار کنم آخه من از خجالتش همه به من می گن یه نوکر حسین بمیرم ای آقا برای غربتت خراب روزگار من ولی بمون کنار من …. نماهنگ یه ثانیه سیدرضا تحویلدار

ای بهترین خواهر دنیا شد کربلا با تو معلی زینب یعنی قوت قلب ابی عبدالله ای همه هسته اباالفضل دل به تو بسته اباالفضل چی بگم حقش ادا شه وقتی رکابه زینبه دست اباالفضل جملات زینبه حملات زینب کلمات مهلکش ادوات زینب حرم با هیبتش تا ابد پابرجاست ای بهترین خواهر دنیا روح الله رحیمیان

ای مردم مردم لازم نداره مستی باده و خم من مست این دو بار گاهم اول زینبیه دومی هم قم سرمایم محبت دو زینبه این ثروث قوت قلب مومنه از این دو مخدره جدا بشم این اصلا محاله غیر ممکنه معصومه آینه زینبه که اسم صحنش شد صحن آینه قلبم دخیله به دوتا جلیله هم زینبیه هم قم بی بدیله بعد از وفاتت بنویس رو قبرم کلب سرای معصومه و عقیله ای دنیا دنیا دو تا بارگاه داره بی بی زهرا اول صحنه کریمه در قم دومی دمشق که میریم ایشاالله دور زینب اومدن حرومیا گویا نشنیدن ز خشم شیعیان موکب میزنم دم زینبیه بازم با رخصت صاحب الزمان بازم با سینه زنا دم میگیریم یا زینب تو حرم رقیه جان آل امیه میشه عهده گریه شیعه به تیغه زینب داره تکیه تو خون ماها راه فتح شامات این ارث شیعه است از زینب و رقیه سرمایم محبت دو زینبه روح الله رحیمیان

خواهر بمیره یادم میاد تقدیرمو گریم میگیره یک سال و نیمه زینب توی مقتل اسیره سه ساعت تو رو من رو چهل روز دو تا مونو هرکی رسید زد طناب دستامو گرفتو منو رو خاکا هی کشید زد آه اخی تو رو کشتند توی قتلگاه آه اخی من شدم کشته صد نگاه آه بیا بگم از رسم یهودیا... آه خدا نامحرم منو زد صدا آه حسین آه حسین مردم ز گریه این هاشمیات و چه به حال امیه یک سال و نیمه تو گوشمه جیغ رقیه سه ساعت تو ولی من چهل روز تو سرنیزه من پشت نیزه شبیه تو این خواهرت رو دیدی صد دفعه کشته نیزه آه کشید تو رو یک نفر تو قتلگاه کشید آه کشید ولی خواهرت رو یک سپاه کشید داد زدم شنیدی چقدر تو رو صدا زدم داد زدم خودمو جلوی بچه‌ها زدم آه حسین آه حسین خواهر بمیره روح الله رحیمیان

به جان زهرا هرکه هرچی می‌خواد بگه اگه من بخوام برای این روزای حرم حضرت زینب روضه بخونم دوباره این شعره انگار گل کرده چی میگه این روزا عمه زینب دوباره به حسینش سایه روی سرم چه کنم دوباره عمه جان داره میگه حسین چه کنم بنی امیه برگشته سایه روی سرم چه کنم با آتیشه جیگرم چه کنم یه زن تنها با حرم چه کنم بگو حرم رقیه ات چه کنم دوباره دخترتو دوره کردن دوباره گیر لاابالی ها افتاده دوباره با کفش تو حرمش میان دوباره بهش جسارت می‌کنن عمه فریاد کشید موی منو باز کشید بابا اون که سر برید ازت سر من داد کشید موی منو باز کشید سیدرضا تحویلدار

دیگه کسی نگه ایشالا کربلا ببینمت کربلا ما نریم همه میرن ایشالا به زودی زود دیگه حرم رقیه ببینمت دیگه ما رو راه نمیدن حرم رقیه ما حرم زینب نمی‌تونیم بریم دیگه نمی‌ذارن این بچه چند شبه آروم بخوابه من خیلی دلم گرفته هی میان تو حرمش میگن بنی امیه دوباره برگشت خیلی دخترو دارن اذیت می‌کنن تازه این بچه داشت عادت می کرد راحت بخوابه اما هی قد بلندا دیدی میان تو حرمش میگن این حرم همون رقیه بود که می گفتیم اومدم زیارتت با گریه با زاری تو هنوزم وسط بازاری حرم رقیه ببینمت سیدرضا تحویلدار 

زینب زینب شکوه بی پایان الهه ی عرفان عقیله ی دوران زینب زینب ای علوی سیرت کوفه به تسخیرت شام زمین گیرت آیه ی نوری در کتاب حسین ای الهه ی عشق ای خراب حسین غیر از این نتوان شرح حالت گفت خلقت زینب من تراب حسین به به صولت و فصاحت تو به به هیبت و متانت تو کوفه را چنان به هم زده ای در عجب مانده ز جرئت تو زینب زینب  تجلی زهرا منزلتت والا سفیر عاشورا زینب زینب پای حسین ماندی دشمن حق راندی محقرش خواندی زینب ای نور ، آفتاب حسین ای علمدار انقلاب حسین وصف تو تنها این دو خط جمله است خلقت زینب ز تراب حسین تیغ خطبه های تو هنرت لشکری رانده شد از تشرت شام و کوفه را چو‌ لرزاندی زنده شد یاد علی پدرت زینب زینب شکوه بی پایان حسن عطایی

فریاد بلند استقامت زینب فرمانده لشکر شرافت زینب در وصف عقیله گفت عباس علی والله قسم خدای غیرت زینب زینب زینب زینب زینب.. در کاخ ستم زنی مقدس آمد انگار دوباره فاطمه پس آمد با خطبه زینب همه حیران گفتند والله که حیدر مؤنث آمد زینب زینب زینب زینب... فریاد بلند استقامت زینب حسن عطایی

من که یه روزی از این دنیا میرم حاجتمو آخر ازت میگیرم حاجت من اقا فقط همینه روبرو قتلگاه تو بمیرم با تن خونین باید رفت با تن خونین باید مرد عقلمو از دست دادم من وقتی اسمت به گوشم خورد ای همه‌ی انگیزم یا اباعبدالله الحسین پیش تو من ناچیزم یا اباعبدالله الحسین میکشم آخر آقا خودمو ظهر عاشورا واسه تو خون میریزم یا اباعبدالله الحسین وقتی که میرسم به اوج مستی وقتی که فارقم ز کل هستی وقتی که گریه میکنم براتون حس میکنم که رو به روم نشستی آخه گفتن وقت گریه خیره میشی به چشمامون چشماتو کاش میشد بوسید کاش میشد دیدت آقاجون ای همه رویای من یا اباعبدالله الحسین حضرت زیبای من یا اباعبدالله الحسین اگه من زنده‌ام آقا بخدا علتش تویی لذت دنیای من یا اباعبدالله الحسین من که یه روزی از این دنیا میرم حسن عطایی

انعکاس وجه مولا یا عقیله یا عصمت الله سایه‌ بانت شخص عباس پرچم تو همیشه بالاست سوره‌ی مریمی هم سوره‌ی کوثر زینب فارغ التحصیل دانشگاه مادر زینب حلما عقیله والا عقیله أَعلاء عقیله دنیا عقیله عُقبی عقیله زهرا عقیله دریا عقیله صحرا عقیله یکتا عقیله زیر پاهات بهشته معلوم قلم عاجز به وصف خانوم یک تنه هست کل پنج تن ای نبوت به شأن هر زن أَشهد أَنَّ علی پیغام راه زینب است بیرق اسلام از چادر سیاه زینب است مدح تو بر لب ای حق مطلب سِیِّده زینب ما فوق نوری کوه غروری خیلی صبوری روح عبادات شوق مناجات حلما عقیله حسن عطایی

عمر زینب سر شد انگاری محشر شد وقتی افتادی تو ضربه ها بیشتر شد لب تشنه بی حالی بی کس و تنها وسط جنجالی زخمیِ زخمی ته یه گودالی یارالی یارالی آه تنها بودی عصر عاشورا آه لب تشنه کشتنت ای آقا حسین ای بی سر ای بی سر ای بی سر..‌. تنهای تنهایی لبریز غم هایی پاشو از رو خاکا زیر دست و پایی غارت کردن بردن داداش حسین غریب گیرت آوردن اهل حرم شبیه گل پژمردن پژمردن پژمردن ای مقطع الاعضای زینب ای علت غصه های زینب حسین ای بی سر ای بی سر ای بی سر..‌. عمر زینب سر شد حسن عطایی

ای خواهر امام تاج سر امام ای دختر امام می‌خوام برات عزا بگیرم عشق امام رضا با صوت الاخی تو غربتی چرا برا غربتت بمیریم قم کجا شام کجا گل کجا سنگ لب بام کجا تو کجا زینب کجا کعب نی خوردن هرشب کجا قم پر از شیعه بود ولی وای از محله یهود تو که اومدی مرام اهل قم ثابت شد نبودی زینب تو بزم حرام وارد شد هر کسی که می‌رسید عمه رو با عصا می‌زد ولی هی به زیر لب شبیه تر صدا می‌زد دست از پیراهنش بردارید پای خود را ز تنش بردارید داشت با فاطمه صحبت می‌کرد نیزه را از دهنش بر دارید هم تو کریمه‌ ای هم زینب علی اما هر چه که داشت به غارت بردن برعکس اهل قم مردای اهل شام زینب رو با کتک اسارت بردن قم کجا کوفه کجا تو کجا و اهل کوچه کجا قم که آزار نداشت کسی با چادر تو کار نداشت زینب آواره شد معجرو کشیدن و پاره شد کوفه از قافله چه استقبالی می‌کرد دل بچه‌های کوچیک و خالی می‌کرد عمه عقده دل تنگش رو وا می‌کرد می‌زدن اما هی زیر لب نجوا می کرد یه جور زد عرق سردت اومد بمیرم خیلی دردت اومد به زور لب‌هاتو بازش می‌کرد بمیرم زینب خواهش می‌کرد ای خواهر امام روح الله رحیمیان

پا منبر زینب همه می‌پرسیدن علیه یا ذوالفقارشه خطبه تموم شد آخرش نفهمیدن علیه یا ذوالفقارشه یه زنه، اون که تا خطبه خوند دهنِ، یک جماعت واموند یه تشر، زد تو مجلس غوغا کرد یه تنه، برگه رو برگردوند ای روح شعائر، حلماء و صابر اسد المنابر، زینب زینب زینب ای فخر المفاخر، زهرا مظاهر علیِ معاصر، زینب زینب زینب شام و جمل کرد آخه زینب وارثِ حسنه و اقتدارشه حیرونه عزرائیل تو اوج حادثه علیه یا ذوالفقارشه دو سه خط، خطبه خونده بر لب نُفِخت، اُسکتوا مِن زینب خودشه، حیدر کرار اومد به غلط، کردن افتاد مرحب اوج اقتداره، همتا نداره خود ذوالفقاره، زینب زینب زینب او با یک اشاره، می‌ره دمارِ فتنه رو در می‌آره، زینب زینب زینب پا منبر زینب همه می‌ پرسیدن روح الله رحیمیان

قربونت برم این همه راه اومدی به عشق امام رضا همه با گریه‌اش گریه می‌کردن از مادرای ما می‌گفت بی‌بی بهترید همه دسته دسته بهش سر می‌زدن اما کسی به مادر مدینه سر نمی‌زد انقدر سر نزدن که یه روز سلمان رفت گفت صورتم درد می‌کند سلمان یکی هیزم می‌آورد یکی آتیش می‌آورد آخ آخ آخ یکی از همه بیشتر گرمش کرد عقب رفت هرچی زور داشت تو زانوش جمع کرد چنان لگد به در زد چنان لگد به در زد سیدرضا تحویلدار

جوونی کردم کوتاهی کردم بزرگی کن آقا اللهم ارنی الطلع الرشیدی تو گریه می‌کنی صدایت نمیرسد کم می‌شود صدای تو در خنده‌های شهر دل خوش نکن به ندبه جمعه خودت بیا با این همه گناه نگیرد دعای شهر اینجا کسی برای تو کاری نمیکند فهمیدم که خسته‌ای از امتحان شهر فهمیدم که خسته‌ای از امتحان شهر بزرگی کنa آقا امیر برومند

لحظه‌ ای که اومدن بی بی رو دفع کنند نوجوانا جوونا همه مونده بودن چه کنن یه وقت دیدن دوتا سوار داره میاد اما هیچکی نمیدونه این سوار کیه یکی میگه امام رضاست یکی میگه موسی بن جعفره اما همه میگن معصوم بدن معصوم  رو خاک کرد آی دلای کربلایی غمو از دل عمه جان ما بردن اما ده تا سوار اومدن کربلا دل عمه ما رو خون کردن به اسب هاشون نعل تازه زدن گرد و غبار میرسه آخر کار میرسه بی‌سوار میرمو ده تا سوار میرسه سیدا زینت دوش نبی روی زمین افتاد زمین افتاد آخ آخ آخ از رکاب ذوالجناح نگین افتاد سیدا بلند مرتبه شاهی که افتاد مگه چی شد نیزه‌دار با نیزه می‌زد یا زهرا شمشیردار با شمشیر می‌زد ای وای ای وای اما نفر آخر خیلی بد زد چنان با لگد به پهلو زد غمو از دل عمه جان ما بردن سیدرضا تحویلدار 

غم زینب است در بارگاه قدس مَحرم زینب است احیاگر عیسی ابن مریم زینب است زهراترین اولاد آدم زینب است عشق مجسم زینب است حافظ پرچم زینب است خاتون عالم زینب است نور مُحرم زینب است جبل الصبر کربلا کوه مستحکم زینب است کاف و ها و یا عین و صاد آیه‌ی محکم زینب است مدعی هرگز مزن بیهوده لاف عاشقی این حسین تنها یک عاشق دارد آن هم زینب است

حرمت چه حس بکری داره رو لبش هرکی یه ذکری داره دیدم تو روایتی اینو نوشته ورودیای حرمت رو به بهشته یه بوم و دو هوایی ما توی دنیا قشنگ‌ترین خاصیت این سرنوشته عاشق امام رضاست هرکی نوکره شماست یا حضرت معصومه اشفعیلی لنا بگم حاجته دلم رواست یا حضرت معصومه بچه قمیا علی مدد حرمت چه حس فکری داره رو لبش هرکی یه ذکری داره حاجتش دل منم معلومه مددی یا حضرت معصومه مددی حرمت چه حس بکری داره امیر برومند

شاهِ وفا پَروَردی یَعسوبِ دینین اُوغلی قَلبی قویوب حِیرَت دَه اُمُّ البَنین اوغلی حَقیقتاً زیبا دی بو شَٵنی دَه بی هَمتا دی بو غِیرَت آدینّان مَشک قالار بَندِ دِلِ زهرا دی بو عالَم قوربانوم سُلبیلَ اِحساسَه حاتَم لر سائلدی شرف وناس بِیلَ حَک اُلموش تَختِ سُلیمانَ شاهلار نوکَردی حَضرَت عَباسَ شاه وفا پروردی امیر برومند

رکن اصلی اذان اینه اَشهَدُ اَنَّ اَمیرَالمؤمِنین مولا حیدر برده از سر عقلم و هوشم نجف مولا علی یعسوب دین مولا حیدر ای ذات خدا، سردمدار علی آینده‌ای از کردگار علی لافتی الّا شهریار علی لا سَیف الّا ذوالفقار علی کلید مخزن الاسرار، حق علی حیدر قسیم جنت والنّار، حق علی حیدر مرشد میثم تمّار، حق علی حیدر یگانه حیدر کرار، حق علی حیدر رکن اصلی اذان اینه اَشهَدُ اَنَّ اَمیرَالمؤمِنین امیر برومند

گر بنا هست مرا دست کسی بسپاری بهتر آن است غلام علی اکبر باشم جمال جمال پیمبر چه با شکوه و مطهر موذن حرم اومد علی جوانی حیدر علی اکبر ابرقدرت شاه و شهسوار علی اکبر سپهسالار کوه اقتدار علی اکبر نگاه تو تیغ ذوالفقار علی اکبر زده مثل شیر به کار و زار علی اکبر علی اکبر من علی اکبریم فخر به عالم دارم کرار لا فرار علی اکبر سردار بی تکرار علی اکبر لرزه افتاد به جان لشکر ای کابوس اشرار علی اکبر چه نمازی بشود جنت الاعلی وقتی تو موذن شوی و شیخ جماعت پدرت میگفت علی یا حیدر میزد به قلب میدون اونقدر سر از پیکر زد لشکر شده سرگردون علی اکبر زده دشمن پیشت زانو علی اکبر نشد کس با تو رو در رو علی اکبر زدی سر با تیغ ابرو علی اکبر ماشاالله به زور بازو علی اکبر علی اکبر طوفان طوفان محشر علی اکبر دریا دریا گوهر علی اکبر والا والا سرور علی اکبر ای تمثال حیدر علی اکبر نماهنگ جمال جمال پیمبر امیر برومند

پای درست علمامون می‌زنن زانو چه بزرگایی که صحنت رو زدن جارو داره زندگی من می‌چرخه با لطفت ای به قربون کرامتت بشم بانو این کویر خشک و زنده کردی با لطف و طراوت نم بارانت نمک زندگیم از آب صحنت شیرینی زندگیم از سوهانت مظهر ایمانه، تلالؤ قرآنه سایه‌ی پرچم سبزش رو سر ایرانه و خواهر سلطانه مثغ مهِ تابانه نوکریشو کن که این خانوم اهل جبرانه من دلم می‌خواد برات بهجت و قاضی‌شم شامل کرامت و بنده‌نوازیشم زندگیم کمه اگه برات بدم خانوم اگه جونم رو بدم شاید که راضی شم گلدسته‌های تو ستون عرشه تو حرم بال ملائکه فرشه سینه می‌زنم واسه‌ی تو خانوم تا چشمام تو روضه واسه تو تر شه خواهر دریایی، تو ثانیِ زهرایی ندیدم جایی بجز صحن شما زیبایی تو پناه مایی‌ بی مثل و یکتایی تو برای ما امید دنیا و عقبایی پای درست علمامون می‌زنن زانو امیر برومند

هر وقت میام مشهد به کریمه اهل بیت فاطمه معصومه چشمم به گنبد امام رضا میوفته میگم آقا جان هیچ کس بین من و تو نیست چی تو وجود من دیدی منو دعوت کردی من که خودم میدونم لیاقت نداشتم بیام پابوس تو من که میدونم چیکاره ام تو چرا انقدر آقایی دیدم همه جا بر در و دیوار حریمت جایی ننوشته است گنهکار نیاید خودم میدونم مهدی شریف

من بعد دهه دیگه من تعزیه بازی نمی‌کنم یه شمر پیدا کن دو روز مونده به تعزیه داری میگی الان شونه خالی می کنی بگو لااقل چی شده گفت هیچی بزار با خودم بمونه من اذیتم یه نفر دیگه رو پیدا کن من آب میدم تو تعزیه نمی‌خوام بازی کنم گفت حالا لااقل بگو و برو گفت بعد دهه بچه‌ها سنگم می‌زنن میگن این نشسته بود رو سینه آقا میگن این آب و هی جلو آقا زمین میریزه طاقت ندارم زن و بچه‌هام که رد میشن هی میگن خجالت نکشید یه قطره آب دید مادرش بالا سرشه با لگد پشت  و روش کردن خداحافظی کردم اومدم خونه خوابیدم خواب دیدم یه خانوم قد خمیده سلام کردم جواب سلام داد بی اعتنا من خبطی کردم خانوم سرسنگین یه عمر تعزیه بازی کردم گفت از بچه‌های سنگ خوردی شونه خالی کردی پسرم سنگ تراشیده گودال می‌خورد هیجده زخم کاری صورت داشته مردم اما مردم یه جمله‌ای گفته مادرش گفت ملا محمد خجالت نکشیدی زن و بچه مردم تف لعن می کردن پسرم از رو بدنش رد می‌شدن خودم دیدم اعتنا به ناله من نکرد هی هی رگ به رگ می برید کسی نیست شبا چیزی بندازه روت هنوز خونه تازه میاد از گلوت لباست رو بردن بره آبروت ناله سیدا بیا آبروشه لباس کهنتو می‌خواد کجا حالا وقتشه شفای مریض من فرج امام زمان ای مظلوم هنوز خونه تازه میاد از گلوت امین قدیم