گلچین مداحی شام غریبان امام حسین (ع)

نیت کردم بگم نگم روضه ظهره عاشورا است روضه پسر کریم اهل بیت زیر پا بود تن تو لگد کردن تو رو زیر پا بود تن تو نمی دیدن تو رو انگار یه عده از خیلیا دلگیر شدی یه عده با عصا زدن زمین گیر شدی رو خاک دیدم پر درد تو رو چهل تا نعل تازه زیر و رو کرد تو رو میگم علی الله جیغ زدی فریاد زدی جای دوری نمیره به فکر دخترات بودی حسین از دلهره مردی جای آب خنک تیرهای داغ لشکر رو خوردی منو با محمل بی پرده بردن سمت بازار تو از زیر سم مرکب شنیدم سر در آوردی عزیزم چقدر رنگت پریده سلام میدم به رگ های بریده چقدر رنگت پریده سلام ای حنجر گرما کشیده السلام علیک سیدنا العطشان

نمیدم پیرهنتو مال منه واسه داداشمه اموال منه نه سری مونده نه تنی مونده نه به روی صورتت دهنی مونده کار دنیا رو از رو ناچاری وسط این همه مرد یه زنی مونده تو رو از شلوغی بیرون بکشه بیرون بکشه بیرون بکشه با همون دست پر از خون بکشه بیرون بکشه بیرون بکشه نیزه از این تن بی جون بکشه بیرون بکشه بیرون بکشه خنجر از لب و دندون بکشه بیرون بکشه بیرون بکشه بغل جسمت ساز و آوازه نگران کشته شدی که چشات بازه من فقط میخوام پیش تو باشم ولی خولی طرفم نیزه میندازه آخ ببین حرمله دنبال منه دنبال منه دنبال منه اینم از بختم و اقبال منه دنبال منه دنبال منه نمیدم پیرهنتو ماله منه مال منه مال منه واسه داداشمه اموال منه مال منه مال منه

توی زیارت جامعه الائمه المومنین مایه و وسیله تقرب رومیگه تواتر به البکا یعنی هی گریه،هی گریه،هی گریه دلیل داره هنوز داغ اباالفضل... نرسیدن گریه کنن علی اصغر رو کشتن اومدن برا علی اصغر گریه کنن عبد الله زد وسط لشکر اومدن برا عبد الله گریه کنن ریختن تو قتلگاه اومدن برا ابا عبدالله گریه کنن ریختن تو خیمه گاه این دهه رو هرچی می تونی برو گریه کن جایی هم نرفتی خودت روضه خون شو همین ساده بگو... بگو آی قربون بچه هات برم حسین قربون دل پرغصه ات برم حسین گریه های بی امان حاج جواد حیدری

خواهری که پنجاه و شش سال با ابی عبدالله حالا که میخواد تو گودال خداحافظی کنه به ابی عبدالله میگه دلم نمیخواد برم دارن ما رو میبرن حالا که میخوام برم دوست دارم صورتتو ببوسم سر تو بالای نیزه پیکر تو رها مونده روی زمین السلام علی من دفن اهل قرا خواهرت اگه نیست رفته شام بلا ریگ و رمل بیابون برات گرفتن عزا سیدالشهدا خداحافظی در گودال انصاریان پناهی

الهی الهی، چقدر شلوغه گودال الهی الهی، افتاده بینِ جَنجال الهی الهی، شد زیرِ پا لگد مال حسین جان، حسین جان حسین حسین الهی الهی، میاد صدای مادر الهی الهی نشسته شمر رو پیکر الهی الهی، سَرو بُرید با خنجر حسین جان، حسین جان حسین حسین الهی الهی، بالاسرش رسیدم الهی الهی، ناله ز دل کشیدم الهی الهی، تا که گلوشو دیدم حسین جان حسین جان حسین حسین الهی الهی، زینب نداره طاقت الهی الهی، باید برم اسارت الهی الهی، میشه بهم جسارت حسین جان، حسین جان حسین حسین الهی الهی نریمان پناهی

در هم شد تنت، پیش چشمای من غارت کردنت کو پیراهنت روی خاک داغ صحرا کشتنت کو انگشترت تیکه تیکه شد اعضای پیکرت دعوا شد سرت، بوی خون پیچیده شد دور و برت زینب به جز نیزه چیزی نمی‌بینه پاش بشکنه اون که رفته روی سینه چه در همه بدنش، بی هوا زدنش می‌کشه من و این زیر و رو شدنش با هم می‌زدن، جای شمشیرا مونده روی بدن با هم اومدن، همع با هم از رو جسمت رد شدن بین قتلگاه مونده حالا زینب با نامحرما پاشو کن نگاه، راهین نامردا سمت خیمه‌ها در هم شد تنت حسن عطایی

باز خداروشکر، خنجری رو حنجر ندیده‌ای آتیش رو معجر ندیده‌ای، ندیدی اسارت بی‌بی خوبه که نشدی گرفتار و خون جگر مثه بی‌بی زینب شکسته پر، ندیدی جسارت زینب عزادار و داغ بی‌امون درد و غصه‌هاش بوده قد آسمون آقای میون گودال، کسی که رفته حال اینا براش عذابه تنی که شد لگد مال نشسته رو لب‌ها آه آتیش رو معجر ندیده‌ای حسن عطایی

مقتل میگه اومد کنار ورودی خیمه ایستاد نگاه کرد به این زن و بچش دعاشون کرد گفت خدایا  این زن و بچه ی منن به تو سپردمشون امام حسین گریه کرد چند جا سیدالشهدا به زن و بچش نگاه کرد یه جا اینجا بود جای بعدی کجا بود وقتی افتاده بود تو گودال قتلگاه اومدن کنار گودال گفتن حسین حمله کردن به خیمه هات میگه تکیه زد به نیزه غریبی بلند شد صورتشو آورد بالا نگاه کرد سمت خیمه هاش دید زن و بچش  تو محاصره بچه ها نذاشتن حتی نگاه کنه به سمت خیمه ها شبث نزدیک شد سنان نیزشو بلند کرد یه جا دیگه هم سید الشهدا به زن و بچش نگاه کرد تو تشت طلا  یه دفعه نگاه کرد دید یه مشت حرامزاده اراذل و اوباش نامحرم واستادن دست زن و بچشو با قول و زنجیر بستن حمله کردن به خیمه هات صابر خراسانی

آخرین روضه غروب عاشورا را بخونم هرکی هرجا هست داد بزنه برای حسین می ذونی ابی عبدالله چیکار کرد تو دل گودال روشو کرد سمت نجف گفت بابا قبول دارم تو از من مظلوم تری اینا تا دیدن من زنده ام به زن و بچه ام جلو چشام جسارت نکردن ولی بابا دست هات بستن بابا جلوی چشمت زن تو میزدن آخرین روضه غروب عاشورا مازیار طاولی

و قول دادی آشنای هم بمانیم شانه به شانه پا به پای هم بمانیم تا دست در دست عصای هم بمانیم تا آخرین لحظه برای هم بمانیم از روی تل دیدم سوی گودال رفتی اینقدر دست و پا زدی از حال رفتی خواهر بمیرد که دگر یاری نداری تنها شدی و هیچ غمـخواری نداری دور و برت حتی عزاداری نداری زینب اسارت می رود کاری نداری جان برادر صبر هم اندازه دارد زینب برای چند غم اندازه دارد تو قول دادی آشنای هم بمانیم بی تو قفس با آسمان فرقی ندارد

انگار خاک کربـلا آتش گرفته از تشنگی لبهای ما آتش گرفته موی تمام بـچه ها آتش گرفته پیراهنت دیگرچرا آتش گرفته پاشو اباالفظلم ببـین خواهر غریب است ذکر مدام زینبت امن یجیب اســت دیدم به دست ساربان انگشترت رفـت دیدم که دستی سمت گوش دخترت رفت دیدم به روی نیزه حتی حنجرت رفت یک نیزه پشت خیمه پیش اصغرت رفت با نیزه دنبال سر ششماهه رفتند آری سراغ اصغر شـشماهـه رفتند خیمه به غارت می رود وقتی نباشی دار و ندارت می رود وقتی نباشی زینب اسارت می رود وقتی نباشی بزم جسارت می رود وقتی نباشی ما را میان سلسله بردند کوفه همراه شمر و حرمله بردند کوفه خاک کربلا آتش گرفته صابر خراسانی

یه جوری بی‌حالی انگار یه ساله توی گودالی یه جوری افتادی انگار یه سال میشه که جون دادی می‌بینی شرمندم زخماتو هر جوریه می‌بندم نفس بکش، نشکن نفسم رو داداش بیا بریم، خب به فکر زینبم باش حسین، جان... خواهش می‌کنم برید کنار که من خودم، خاکش می‌کنم منت می‌کشم هم دلتو شکستند، هم حرمتتو شکستند هم تنتو دریدند، هم صورتتو شکستند یه جوری بی‌ حالی حسین ستوده

با فاطمه شدن هم ناله مادرا ویلی علی الحسین منحور فی الوری دار و ندار من غارت شدی چرا به التماسم قاتل تو گفت نه ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک زیر نیزه ها گفتی ای خدای من لبیک یا ثارالله رو لبهامه انا لله داره خون میریزه از لا به لای زرهت آبو ریخت روی زمین یه قطره اشم نداد بهش شرمنده العطشت آب فراته پلکای نیمه باز تو باب نجاته الهی شیعتی محبی رو لباته سوختی آه کشید هلال حیف شد دیر رسید هلال وا حسین غریب بود غریب بود نحوه سر بریدنش عجیب بود شبیه زهرا پهلو شکسته شبیه حیدر شیب الخضیب بود بلا بود روضه فاطمیه باز به پا بود آتیش زدن وقتی خیمه ها رو زین العابدین تو خیمه ها بود روضه پر از آهه با گریه همراهه عرض مصیبتم همین جمله کوتاهه چیکار دارن تو قتلگاه زنای جراره روضه پر از آهه وا حسین میگه ام المصائب اسارت به من آموخت باید پای هدف موند باید پای غمش سوخت امان امان از دل زینب وقتی که میرسه مدینه از این به بعد پیرهن خونی تو بغل ام البنینه یا ولدی شنیدم رو خاکا دست و پا زدی یا ولدی قافله اومد و تو نیومدی اسیعلمو الذین ظلموا بیا ای منتقم خون گلو نماهنگ انا لله محمدحسین حدادیان

روضه میخوام بخونم عاشورا براتون نخوندم اومد تو مجلس یزید یزید گفت شمر چه خبر شمر بگو ببینم تو گودال چه خبر عاشورا نخوندم براتون امروز می‌خونم گفت امیر نشستم رو سینه‌ اش هی از هوش می‌رفت دوباره به هوش میومد بار اول گفت شمر نکن پیغمبر غش کرده دوباره از هوش رفت باره دوم به هوش اومد گفت شمر دست بردار مادرم غش کرده هی به هوش می اومد میگفت نکن دیدم نمیشه اینجوری خنجر و گذاشتن رو گلوم هرچی کردم دیدم نمیبره امیر دیدم چاره نیست با لگد به پهلوش زدن بدنو زیر و رو کردن جوونا سرو از جلو ببرن راحت جون از بدن خارج می‌شه اما سر از عقب که ببری جون بد بیرون میاد هی باید دست و پا بزنه روضه عاشورا مهدی رعنایی

یه روایت یادم اومد اینو بگم ابوحمزه ثمالی به امام سجاد عرض کرد یابن رسول الله جدتون امیرالمومنینم به شهادت رسید اما انقدر برا علی گریه نشد اینقدر برا امیرالمومنین گریه نکردن شما چرا اینقدر گریه میکنید پدرتون عمو جانتون امام مجتبی اینقدر برا امیرالمومنین گریه نکرده چقدر شما برا پدرتون گریه میکنید حضرت فرمود درسته آقا شهادت مال شما اهل بیته شما خاندان شهادتید اما درسته تا کربلا یه نفر از ما به اسارت نرفته بود فرمود هیچ زنی از ما به اسارت نرفته بود شهادت مال ماست ما خاندان شهادتیم اسارتو بر ما تحمیل کردن دانلود روضه جانسوز اسارت محمدرضا بذری

تا حالا از این خونواده زنی رو نبردن اسارت الهی میمردم نمیدیدم اون قدر جسارت واویلا به آتیش کشیدن حرم رو یا مظلوم نبودی شکستن سرم رو یا مظلوم ندیدی چشای ترم رو با غیرت شلوغی دو رو برم رو یا مظلوم از این خونواده زنی رو نبردن اسارت مهدی رعنایی

حسین جان به یاد لبت یک شبم خواب راحت نداشتم کنار تن بی سرت کاسه ی آب گذاشتم واویلا حسین جان تو بودی و گودال و ریگ و تنت زیر نیزه خداحافظی کردی با زینبت زیر نیزه واویلا صدا میزدم مادرت رو یا مظلوم نشون میدادم حنجرت رو یا مظلوم صدا میزدم مادرت رو ای بی کس به دامن بگیره سرت رو یا مظلوم یا مظلوم حسین حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان به صحرا سپردم که با خاک بپوشونه داداش تنت رو بمیرم که بردن جلو چشم من پیرهنت رو واویلا تا حالا از این خونواده زنی رو نبردن اسارت الهی میمردم نمیدیدم اونقدر جسارت به آتیش کشیدن حرم رو یا مظلوم نبودی شکستن سرم رو یا مظلوم ندیدی چشای ترم رو با غیرت شلوغی دور و برم رو یا مظلوم یا مظلوم حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان خواب راحت نداشتم نریمان پناهی

حسین جان به یاد لبت یک شبم خواب راحت نداشتم کنار تن بی سرت کاسه ی آب گذاشتم واویلا حسین جان تو بودی و گودال و ریگ و تنت زیر نیزه خداحافظی کردی با زینبت زیر نیزه واویلا صدا میزدم مادرت رو یا مظلوم نشون میدادم حنجرت رو یا مظلوم صدا میزدم مادرت رو ای بی کس به دامن بگیره سرت رو یا مظلوم یا مظلوم حسین حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان به صحرا سپردم که با خاک بپوشونه داداش تنت رو بمیرم که بردن جلو چشم من پیرهنت رو واویلا تا حالا از این خونواده زنی رو نبردن اسارت الهی میمردم نمیدیدم اونقدر جسارت به آتیش کشیدن حرم رو یا مظلوم نبودی شکستن سرم رو یا مظلوم ندیدی چشای ترم رو با غیرت شلوغی دور و برم رو یا مظلوم یا مظلوم حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان

رو خاک داغ صحرایی لب تشنه اما دریایی مظلومی آقا مظلومی تنهایی آقا تنهایی اِجتَمَعَ الناس خورشید و جلو چش ماه زدند اِجتَمَعَ الناس تو رو قربة الی الله زدند اِجتَمَعَ الناس تو رو از نزدیک و از دور زدند اِجتَمَعَ الناس بمیرم تو رو که بد جور زدند ای شهید بی گناه ای غریب کربلا یا قتیل بِالاَرا یا ذبیح بالقفا **** چون پاره های قرآنی که زیر نعل اسبانی مجروحی آقا مجروحی عطشانی آقا عطشانی اِجتَمَعَ الناس تو را با گفتن تکبیر زدن اِجتَمَعَ الناس تو رو با نیزه و شمشیر زدن اِجتَمَعَ الناس به تو از یک قدمی تیر زدن اِجتَمَعَ الناس تو گرسنه و اونا سیر زدن ای تن تو بر زمین ای سر تو بر سنان یا قطیع بالسیوف یا قطیع بالسنان **** پشت در مادر افتاده روی تل خواهر افتاده خیلی از بالای نیزه سر افتاده سر افتاده اِجتَمَعَ الناس سر بغض علی اصلا زدن اِجتَمَعَ الناس مثل مادر روز روشن زدن اِجتَمَعَ الناس دیدی از پشت سر آخر زدن اِجتَمَعَ الناس تا دیدن غریبی بیشتر زدن ای که توی کوچه ها مادرت رو میزدن بچه هاشونم با سنگ خواهرت رو میزدن **** ای پریشان زینب نه باور ندارم زینب و مردای شامی نه باور ندارم عمه سادات و اسارت نه باور ندارم عمه سادات و جسارت عمه جانم عمه جان قد کمانم نه باور ندارم دستای زینب رو بستن نه باور ندارم سنگا پیشونیشو شکستن عمه جانم عمه جان قد کمانم ته گودال قرار من و تو رو خاک داغ صحرایی نریمان پناهی

آمده ام، آمدم ای شاه پناهم بده خط امانی ز گناهم بده ای حرمت ملجأ درماندگان دور مران از در و راهم بده ای گل بی خار گلستان عشق قرب مکانی چو گیاهم بده لایق وصل تو که من نیستم اِذن به یک لحظه نگاهم بده ای که حَریمت به مَثَل کهرباست شوق وسبک خیزی کاهم بده تاکه ز عشق تو گدازم چو شمع گرمی جان سوز به آهم بده لشکرشیطان به کمین من است بی کسم ای، شاه پناهم بده از صف مژگان نگهی کن به من با نظری، یار و سپاهم بده در شب اول که به قبرم نهند نور بدان شام سیاهم بده ای که عطا بخش همه عالمی جمله ی حاجات مرا هم بده اسارت صابر خراسانی

کتب فی اللهوف فرقه بالسیوف آه از این قتلگاه فرقه بالرماح میزدن بی هوا فرق بالعصا نگم چه کنم این حرفا عین روایته لقد قتل بالسیف و بالحجاره انت اخی اخه این چه وضع غارته لقد قتل بالسیف و بالحجاره کشتنش بی گناه یا کثیر الجراح دم دمای اذان فرقه بالسنان میزدن با غضب فرقه بالخشب این همه غربت و هتکت حرمته السلام علی ساکن کربلا میسوزن خیمه هات نِسوَهِ البارِزات نگم چه کنم این حرفا عین روایته حرم داره میسوزه عدو مست جسارته حسین میبینه زینب تو رخت اسارت لقد قتل بالسیف و بالحجاره

حسین جان بلند شو ببین خواهرت بین دشمن اسیره بلند شو دعا کن که زینب کنارت بمیره یا مظلوم حسین جان غروب شد دارن میرسن واسه تشییع جنازه میان ده سواره میان گودال با نعل های تازه چی شد با تن تو واویلا ای بی کس تنت له شد از کینه اینجا ای بی کس با دستای بسته ماها رو میبردن رها کردنت بین صحرا حسین جان حسین جان نریمان پناهی

سوخت از زهر ز پا تا به سرم آب گردیده خدایا، جگرم پسرم مهدی موعود کجاست تا ببیند که چه آمد بسرم دشمنانم همه شادند ولی گرد غم ریخته روی بصرم پسرم گرید و گوید همه دم پدرم ای پدرم ای پدرم یاد تنهایی مهدی هر دم می‌رود خون ز دو چشمان ترم پیکرم شمع صفت آب شده قاصد مرگ نشسته به برم غریبم من غریبم من کاش یک دم مهمانت می شدم نیمه شب من روضه خوانت می شدم کاش گردی در غبارت می شدم یا چو آهویی نثارت می شدم ای ظهور آیه ی ایمان بیا بر گل لب های تو قرآن بیا ذوالفقار حیدری را تاب ده کافران را بیم از مرداب ده العجل العجل یا حجه الله العجل العجل بقیه الله خیز و بر هم زن همه آرامشان آب شیرین تلخ کن در کامشان روزه ی صبر خدا را باز کن کربلای دیگری آغاز کن خیمه های تشنه را آبی رسان کودک شش ماهه را خوابی رسان اهل بیت عشق را دریاب زود خیمه ی عباس مانده بی عمود زینب کبری سر بازار می خواند تو را فاطمه بین در و دیوار می خواند تو را خیمه های تشنه محمدحسین پویانفر

حسین جان به یاد لبت یک شبم خواب راحت نداشتم کنار تن بی سرت کاسه ی آب گذاشتم واویلا حسین جان تو بودی و گودال و ریگ و تنت زیر نیزه خداحافظی کردی با زینبت زیر نیزه واویلا صدا میزدم مادرت رو یا مظلوم نشون میدادم حنجرت رو یا مظلوم صدا میزدم مادرت رو ای بی کس به دامن بگیره سرت رو یا مظلوم یا مظلوم حسین حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان به صحرا سپردم که با خاک بپوشونه داداش تنت رو بمیرم که بردن جلو چشم من پیرهنت رو واویلا تا حالا از این خونواده زنی رو نبردن اسارت الهی میمردم نمیدیدم اونقدر جسارت به آتیش کشیدن حرم رو یا مظلوم نبودی شکستن سرم رو یا مظلوم ندیدی چشای ترم رو با غیرت شلوغی دور و برم رو یا مظلوم یا مظلوم حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان به آتیش کشیدن حرم رو یا مظلوم نبودی شکستن سرم رو یا مظلوم

بنا به بعضی از اقوال بی بی این چند وقته شام بوده،حالا تبعید کردن،یا عبدالله آورده، چی میدونیم چه به سرش آوردن،هنوز نمی دونیم چه به سرش آوردن،باور کن اینقدر روضه خوند تو مدینه من بعید نمیدونم مسمومش کرده باشن،چون حکومت تبعید که میخواست بکنه. آری مثل فردا معروفه میگن گفت: عبدالله،نفسا آخرمه،حلالم کن،بگو کنیزا بسترم رو ببرند، زیر آفتاب پهن کنند،کنیزا اشاره کردن اقا نه! عبدالله گفت:من نوکر زینبم، از اولم همین بوده،شوهر چیه،هرچی خانم بگه،فقط گفت:چرا بی بی جان؟ فرمود عبدالله تو میدونی،من  حسینیم یادم نمیره، دیدم داداشم آروم پنچه هاش رو خاک میکشه. ایوب این قدر صبر کرد، همه سختی ها را تحمل کرد تا اونجا که حرف ناموس وسط اومد، گفت خدایا، دیگه نمی تونم صبر کنم. حرف زینب که می شه حرف ناموسیه، نمی شه واردش شد، فقط تصور کن یه خانم، نه عباسی نه قاسمی نه علی اکبری بنا به بعضی از اقوال بی بی این چند وقته شام بوده،حالا تبعید کردن،یا عبدالله آورده، چی میدونیم چه به سرش آوردن،هنوز نمی دونیم چه به سرش آوردن،باور کن اینقدر روضه خوند تو مدینه من بعید نمیدونم مسمومش کرده باشن،چون حکومت تبعید که میخواست بکنه. آری مثل فردا معروفه میگن گفت: عبدالله،نفسا آخرمه،حلالم کن،بگو کنیزا بسترم رو ببرند، زیر آفتاب پهن کنند،کنیزا اشاره کردن اقا نه! عبدالله گفت:من نوکر زینبم، از اولم همین بوده،شوهر چیه،هرچی خانم بگه،فقط گفت:چرا بی بی جان؟ فرمود عبدالله تو میدونی،من  حسینیم یادم نمیره، دیدم داداشم آروم پنچه هاش رو خاک میکشه.   ایوب این قدر صبر کرد، همه سختی ها را تحمل کرد تا اونجا که حرف ناموس وسط اومد، گفت خدایا، دیگه نمی تونم صبر کنم. حرف زینب که می شه حرف ناموسیه، نمی شه واردش شد، فقط تصور کن یه خانم، نه عباسی نه قاسمی نه علی اکبری مصیبت زینب محمدحسین پویانفر