گریه ها می کردد تا امت شود بیدار… حیف

از صدای گریه اش امت فقط بی خواب شد

پشت در آمد بگوید، گوش عالم بشنود

ارث دریا بود آنچه قسمت مرداب شدتا پدر بود آمدن در خانه اش آداب داشت

به گواه شعله ها این کار بی آداب شدبشکند دستی که پای شعله را اینجا کشاند

باب را آتش کشید آتش کشیدن باب شدحضرت صدیقه از گستاخی مسمار نه

از طناب دور دستان علی بیتاب شدما نمی دانیم، نَعلُ السیف* می داند چرا

«مرتضایم را نبر» « فضه مرا دریاب» شدکربلا مسمار در با انشعاب بیشتر

با شتاب اینبار سمت تشنه ای پرتاب شدبعد مادر علت مرگ تمام عاشقان

آتش و مسمار و سیلی و صدای آب شد…