کاش منم اهل عراق بودم وحید شکری

کاش منم اَهلِ عراق بودم
یه‌ذَرّه بیشتر با شما عیاق بودم
یه خونه پُشتِ حَرَم داشتم
با هر اَذون پامو توی حَرَم می‌ذاشتم

مثلِ تموم کربلاییا
داشتم تو حَرَمت برو بیا
آخرش مُقیمِ کربلا میشم
منو آرزو به دل نذاریا

سامونم حَرَمه
من دوا درمونم حَرَمه
جایی که آرامش می‌گیرم
خودمم می‌دونم حَرَمه

یااَباعبدللّٰه، یااَباعبدللّٰه...

کاش منم اَهلِ نجف بودم
با خداوندِ خودم طرف بودم
کاشکی کنارِ بابام بودم
جون می‌دادم تو وادیُ‌السَّلام بودم

من که می‌دونم آخرش یه روز
میشه محلِ زندگیم نجف
گفتن: اِصالتت برا کجاست؟
باید همه بلند بگیم: نجف

من خونم نجفه
من آرومِ جونم نجفه
تنها جایی که مَستِ میشم
خودمم می‌دونم نجفه

علی، علی، علی، علی...
علی مولا، علی مولا، علی مولا..

کاش منم اهل عراق بودم وحید شکری