حضرت نرجس خاتون

خدا در اوج شادی گاه غم بخشید انسان را در آغوش بهار انداخت سرمای زمستان را یقین در تار و پود پیله ها پروانه خواهد شد تحمل میکند هر کس مصیبت های زندان را به حکم البلاء للولاء عشق تن داده اگر شهزاده ای بر تن کند رخت کنیزان را تو را در خواب زهرا خاستگاری کرده از مریم که حق پیوند داد است از ازل  انجیل و قرآن را عروس خاندان عصمتی آنگونه که خالق گزیده از میان سوره های خویش رحمان را تو راضیه تو مرضیه تو نرگس هستی و بی شک گرفتی از خود زهرا کرامات فراوان را سه شنبه عطر تو در جمکران می پیچید و جمعه تحمل میکنی مانند ما اندوه هجران را شبی از راه می آید سوار سبز پوش تو کویر تشنه میفهمد از آن پس طعم باران را بر سینه ما قرار بر می گردد حال خوش روزگار بر می گردد از خواب زمستانی خود برخیزید با آمدنش بهار بر می گردد خدا در اوج شادی عباس جواهری

متن ای گره خورده به نام تو بهاری بودن ای گره خورده به نام تو بهاری بودن امیر رسولی ای گره خورده به نام تو بهاری بودن ای برازنده عنوان تو جاری بودن ای در اندازه ماه شب تاری بودن پس مسلمان شدن و پیش نثاری بودن جامه ای بود که برقامت تو دوخته شد در دلت آتشی از عشق بر افروخته شد غبطه هر چه فرشته شده بود آن جامع ای که منعوته تورا خوانده تو را زیارت نامه نگران بود نگاهت وسط هنگامه نور شد چشم تو از دیدن متن نامه مژه هایش عربی بود ولی فهمیدی خواب بود آنچه از این پیش به چشمت دیدی شد نصیب تو رقم خوردن تقدیری خوش بست قاب دلت از سامره تصویری خوش بود در آیه ی چشمان تو تفسیری خوش خواب های تو گره خورد به تعبیری خوش یازده مرتبه با آینه جانت آمیخت ای گره خورده به نام تو بهاری بودن امیر رسولی عطر گل بود که از بردن نامت میریخت دستی انگار تو را راهی ساحل میکرد با طبق های پر از نور مقابل می کرد قبله قنچه وگل را به تو مایل میکرد آسمان را به تو و عطر تو نائل می کرد دستی آنگونه که بوی نم باران می داد تب آشفتگی ات را سر و سامان می داد اسم گل ها همه از نام تو برداشته شد یاد تو در نفس باغچه ها کاشته شد از تو فکر غزل و مثنوی انباشته شد با سوا پرچم وصف تو برافراشته شد دست در دست نسیم است شمیمت هر صبح چشم دارد به تو و دست کریمت هر صبح خواهد آمد کسی از راه و تویی مادر او میرسد چشم پر از مستی و سکر آور او آفتابیست سراپا ز پا تا سر او جز فرج نیست در اندازه بال و پر او باورم هست مسیحا نفسی می آید باورم هست که از راه کسی می آید ای گره خورده به نام تو بهاری بودن امیر رسولی

شب به شب با موی من در خواب بازی میکند کودکی های خیالش تاب بازی میکند گرد گیری میکند یا که مرور خاطرات بازی است این ها که اسباب بازی میکند داخل سفره غذا کافیست کم باشد مدام جای صرف شام با بشقاب بازی میکند مادر است آن ناجی پرشور دریای خیال لحظه ای که کودکش با آب بازی میکند مادر از قلاب بافی نانمان می داد و ما فکر می کردیم با قلاب بازی میکند مادر است آن ناجی پرشور دریای خیال زهرا صالحی

ای راز بازگوشده در عطر یاس ها مبهوت توست خاطر جمع حواس ها جز گرمی دعای صمیمانه تو چیست در مشت کودکانه ما نا سپاس ها از قصر قیصر آمدی ای کنز چون کنیز کامل شده به لطف تو جنس جناس ها تو مادر امام زمان تبسمی در عصر بیقراری این التماس ها باید نوشت از چه کسی مهربانتری باید چکرد در دل تنگ قیاص ها مابادعای خیر شما ایستاده ایم یک عمر با بیرق اصل و اساس ها ما از خدا نخواسته ایم آنچه خواستی جا مانده ای از طب این اقتباس ها سخت است اگر که آه تو بگذارد عاقبت در کاسه قنوت نمک ناشناس ها ای راز بازگو شده در عطر یاس ها ابوالفضل مبارز نسیم از صبح زود خنده ات با عشق همراه است جهان با تو به هر شکلی که میگوید دلخواه است که با تو هم عصریم یعنی این که خوشبختیم عجب بخت بلندی در دل این عمر کوتاه است تو را در چاه غیبت فرض کردیم و نفهمیدیم تو آن بالایی و دنیای ما یک عمر در چاه است فریب از هر که شد خوردیم پس جای تعجب نیست اگر در چشم ها تردید و در لبخند یک راه است در این ایاک نعبد های من چیزی نخواهی یافت تو کاری کن که شور خنده هایت قل هوالله است سراغ چشم هایت را گرفتم آمدم روضه که هر جا صحبت سقا شود آنجا قدمگاه است صدا زد یا اخا ادرک اخا آشفته شد دریا همین جا ماجرا باقی بماند روضه جان کاه است ای راز بازگو شده در عطر یاس ها ابوالفضل مبارز

تو را وقتی به اقیانوس های بیکران آورد برایت همسری از عرش از هفت آسمان آورد خدا تقدیر زیبای تو را با نور معنا کرد برای خواستگاری حضرت زهرا نشان آورد شبیه شهر بانو آمدی با عشق با لبخند خدا از باغ نرجس ها چه یاسی ارمغان آورد نگین حلقه عقد تورا با ذکر یامهدی جناب جبرئیل آان روز از سمت جنان آورد تو را تا یازده پله به سمت آسمان بردند برایت حضرت عیسی ابن مریم نردبان آورد چه عطری از وجود پاک تو در سامرا پیچید که دستان نسیمان را به سمت جمکران آورد به فرزند تو جن و انس می بالند و میگویند که مولودی از این نیکوتر آیا می توان آورد شفاعت کار مادر هاست پس جز نامت ای مادر نباید هیچ نام دیگری را بر زبان آورد تو را وقتی به اقیانوس های بی کران آورد احمد علوی

آمد به خواب با کمر خم اشاره کرد راوی خود گل است به شبنم اشاره کرد نوشید نرجس از لب زهرا شهادتین آمد به آب چشمه زمزم اشاره کرد مارد دوباره چادر خاکی به سر گذاشت آمد به ماجرای محرم اشاره کرد خیل پیامبران اولوالعزم آمدند تا حضرت خلیل به خاتم اشاره کرد قیصر سوال کرد صداق عروس را خندید جبرئیل و به عالم اشاره کرد جمع حواریون همگی شمعدان به دست شمعون به چند آیه محکم اشاره کرد از عهده تولد تو بر نیامده اند روح القدوس به حضرت مریم اشاره کرد آیینه های کهنه نوشتند از ملال آیینه زمانه به مرحم اشاره کرد از راویان حکایت شیخ صدوق بست تاریخ اگر به نام شما کم اشاره کرد مادر دوباره چادر خاکی به سر گذاشت آرش پور علیزاده

اخبار صبح  نام تو را می برد نخست با یاد چشم های تو دل میشود درست آیا مناسب است هوای ظهور تو یا ابر تیره ای همه جا در مسیر تو مشروح چشم های تو را در خبر نگفت مجری دوباره نام بلند تو را نجست اخبار ظهر ساعت دو یادی از تو کرد باران تمام منطقه را خیس کرد و شست گل میکند به یاد تو اخبار روز و شب عزت زیاد سبز بمانی و تن درست اخبار صبح نام تو را میبرد نخست مریم کرباسی

با وجود قحط سالی نان برایت میخرم نان اگر شد قیمت جان ، جان برایت میخرم آبروی ابرها را با نگاهم می برم من به هر قیمت شده باران برایت میخرم در بساط من به جز این جان ناقابل که نیست هر چه می خواهی بگو ، ارزان برایت میخرم دست و بالم خالی است اما به مشهد می روم معدنی از الماس از سلطان برایت می خرم در بساط من به جز این جان ناقابل که نیست هر چه می خواهی بگو، ارزان برایت می خرم شیر مرغ و جان آدم هم اگر میلت کشید یک شب از ارواح سر گردان برایت می خرم سالها سوهان روحت بوده ام با این وجود با پس اندازم کمی سوهان برایت میخرم باد سردی می وزد حتماً لباسی گرم و نرم مهر اگر ممکن نشد آبان برایت می خرم کم به فکر این گلیم کهنه و پوسیده باش قالی ابریشم کرمان برایت میخرم سور و سات روضه ات را جور خواهم کرد باز استکان و سینی و قندان برایت می خرم از گلویت نان خوش پایین نرفته سالهاست پیرزن بیدار شو دندان برایت می خرم پیرمردی توی قبرستان نگاهم می کند سوره ی یاسین و الرحمن برایت می خرم خوب می دانم که اینجا دل خوشی کم داشتی یک دل خوش نیز مادر جان برایت میخرم با وجود قحطسالی نان برایت میخرم احمد علوی

زدی پیوند آل هاشم و آل یشوعا را که تو از سال های قبل دیدیی خوابه حالا اگر چه جسم تو در بند کاخ روم بود اما دلت از شوق اقیانوس طی میکرد دریا را کسی یارای هم کف تو بودن را نخواهد داشت که تنها خود خبر داری دلیل این معما را اگر ذکر تو لا خوف علیهم شد در آن غربت شنیده بود ای از قبل لاهم یحزنون ها را چنان از شوق از قصر میرفتی که انگاری شبیه کعبه دیدی هر کلیسا را در آن شیرین ترین رویا چه ها رخ داد که در دامان خود دیدی مسیحای مسیحا را همین که نام نرجس را برای خود پسندیدی از آن پس تا ابد نشناختی دیگر ملیکا را عروس حضرت زهرا شدن آنقدر لذت داشت که با سختی نمیرفتی تو کوه و دشت و دریا را زبان شاعران حقا که در وصف تو الکن چه باید گفت اوصاف شبیه ام موسی را جهان از ابجد نام بلند تو یقین دارد که روزی فتح خواهد کرد فرزند تو دنیا را شفاعت کار مادر هاست شاعر ها خبر دارند بیا لطفی کن ای مادر شفاعت کن دل مارا عروس حضرت زهرا شدن مجتبی خرسندی

تا ببیند به چشم خود عمران مریمی دیگر از تبارش را پشت دروازه‌های روح انداخت عشق این بار کوله بارش را گاهی اوقات پیش آمده عشق بسته راه اراده‌ها را هنوز آتش عشق گاه می‌گیرد دامن شاهزاده‌هایش را روز و شب میروند و می آیند نور را کور ها نمیفهمند گاهی اوقات مصلحت ها را امپراطورها نمیفهمند تب دیدار ماه سامرا مثل تورش گرفته دامان را این مسلمان ترین مسیحی نه این مسیحی ترین مسلمان را به اسیر رها خبر بدهید جاده عشق تنگ و باریک است پشت دروازه ها بمان یک شب که زمان وصال نزدیک است برده مریم مسیح را تا روم آب با نور در ملازمه است تا بگوید به خاستگارانش این ملیکه عروس فاطمه است روم چرخید سمت سامرا پیش از آن قطره بود و دریا شد مادر منجی بشر بودن قسمت دختر یشوعا شد مریمی دیگر آفریده خدا که جهان را به نام خواهد کرد پیش پایش  ز روم تا بغداد گل نرگس قیام خواهد کرد گوش نامحرمان نمیشنود خبری بی صدا تر از او نیست همه ریگ ها خبر دارند که اسیری رها تر از او نیست خواب و رویا نبود بیداری است آخر وصلتی که اینگونه است از شعف اشک شوق میریزند شمع هایی که دست شمعون است در دریای مرمر خورشید پس از این محرم کرانه تو است نفس آسمان و زمین در نفس های مادرانه تو است او که قیصر غلام خانه اوست تو قرار است همسرش بشوی او که تنها ذخیره هستی است قرار است مادرش بشوی تا ببیند به چشم خود عمران عباس شاهزیدی

مگذار که در حسرت دیدار بمیرم یک عمر جدا باشم و صد بار بمیرم مگذار غمت شعله در این چشم بکارد با گریه مرا یکه و تنها بگذارد چشمم به جمالش نفسی نیست نیفتاد در پنجره ام جز رخ پاییز نیفتاد ای وای اگر مانده در این جاده بمیرم یا شام فراقش سر سجاده بمیرم چشمی که به جز صورت دلدار نبیند جز یوسف خود در همه بازار نبیند دلواپس و دیوانه آن یار عزیزم مجنون تر از آنم که به صحرا بگریزم تنها تر از آنم که مرا جا بگذاری لب تشنه مرا بر لب دریا بگذاری زخمی تر از آنم که شفا از تو نگیرم باران تویی و تشنه ترین خاک کویرم یارا بگشا راه شب چهاردهم را یارا برسان ماه شب چهاردهم را مگذار که در حسرت دیدار بمیرم محمدحسین صفاریان

آیینه آسمان و دریا نرگس شد آینه در آینه پیدا نرگس ای شبپره ها نمیرسد شب دیگر خورشید بیاورده به دنیا نرگس سرمای زمستان به جهان راه نبود جز باغ گل یخ که دگر نبود با آمدن تو گل نرگس رویید ور نه گل دیگری به این نام نبود شد نرگس مریم و مسیحا نرگس از غرب بیامده ملیکا نرگس خفاش گذشته شبه خون آشامی روز از پی روز میرسد با نرگس پیغام بهار میدهد هر نرگس آیین تجلی خدا در نرگس جز دست خدا باغبانی نزده پیوند گل محمدی بر نرگس قبل از تو بهار را نمیدانستیم حال دل بیقرار را نمی دانستیم تو معنی انتظار را آوردی ما معنی انتظار را نمی دانستیم آیینه آسمان و دریا نرگس ناصر بهرامی

اسیر خار ولی مثل گُل معطٌر بود گلی که تشنه ی پیوند با صنوبر بود حکیمه ای که به فردا شدن می اندیشید ملیکه ای که معمٌای قصر قیصر بود کنیز نه . بنویسید ماه بانویی اسیر جاذبه ی آفتاب دیگر بود به شب نشینی ‌‌خورشید سامرا می رفت به سوی آنچه که در طالع اش مقدّر بود بهشت فرش قدم ‌های ساده اش‌ میشد بهشت‌ با خبر از احترام مادر بود و ناگهان خبری سبز مثل گُل رویید گلی که ناب ترین یادگار کوثر بود رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند در آن سیاهی شب آسمان منور بود ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد انیس و مونس شب های تار نرجس شد اسیر خار ولی مثل گل معطر بود ابراهیم زمانی به نام دلبر خوش قد و قامت نرجس ردیف شد غزلی با قیامت نرجس که سر به زیر ولی سربلند می آید اسارت است شروع اصالت نرجس چقدر رفته به زهرا شباهت زینب چقدر رفته به زینب شهامت نرجس عزیزِ حضرت مولاست مهدی موعود کنیز حضرت زهراست حضرت نرجس حسن شبیه حسن بوده است اما نه جفای جعده کجا و نجابت نرجس به جای اشک دو رکعت نماز باران خواند جوانه زد گل نرگس به حرمت نرجس بهارِ منتظران بی خبر رسید از راه شــبیه معجزه ای با کرامت نرجس اسیر خار ولی مثل گل معطر بود ابراهیم زمانی ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد به غمزه مسئله آموزِ صد مدرِّس شد پیاده آمده تا تــک ســوارِ ما باشد قرار شد گل نرگس قرار ما باشد امامِ صُلح غزل پوش می رسد از راه که مهربانی او ذوالفقار ما باشد سپاه گیسوی او تا رها شود در باد مسیح شانه به شانه کنار ما باشد به قلب آینه ای کاش آه ننشیند مباد زخمی گرد و غبار ما باشد عَجَم قبیله ی نام ‌آشنای عشق علیست طلای حضرت سلمان عیار ما باشد خدا کند که شکوفایی گل نرگس طلوع تازه ای از روزگار ما باشد خدا کند که بمیریم انتظارش را و این نوشته ی سنگ مزار ما باشد ستاره ای بدرخشید و ماهِ مجلس شد دل رمیده ی ما را انیس و مونس شد اسیر خار ولی مثل گل معطر بود ابراهیم زمانی

وقتی که در دنیا ستم مرسوم باشد وقتی عدالت گنگ و نامفهوم باشد وقتی ظهور از چشم مردم دور مانده وقتی نفس آلوده و مسموم باشد وقتی کسی چشم انتظاری را بلد نیست وقتی بشر از عاشقی محروم باشد حق میدهم در خانه تاریخ یک زن آوازه اش پنهان و نامعلوم باشد حق میدهم چونان که زهرا بود مظلوم میراث دار فاطمه مظلوم باشد اما خدا میخواست خدا از میراث مریم نام زنی در دفترش مرقوم باشد اما خدا میخواست از زن های تاریخ با نام نرجس دفترش مختوم باشد زهرا عروسش را خودش برمی گزیند حتی اگر شهزاده ای از روم باشد باید به چشم حضرت زهرا بیاید در خانه حیدر چنین مرسوم باشد تاثیر یذهب عنکم الرجس است و قطعا نرجس زنی پاکیزه و معصوم باشد اوصاف او را در کتب کمتر نوشتند تاریخ باید تا ابد محکوم باشد فرزند او موعود پنهان مانده باید او نیز چون فرزند خود مکتوم باشد فرزند او یک روز می آید سرانجام روی لبش آن روز یا قیوم باشد آن روز آری دوستانش شادمانند آن روز آری دشمنش مغموم باشد وقتی که در دنیا ستم مرسوم باشد محسن ناصحی

خدایی که به خلق خوش نوشته فعل خلقت را زمان آفرینش می کند خلق این حکایت را برای هرکسی در روز اول در پی نقشی است تو را می آفرینم تا بسازی این روایت را تویی که از تبار حضرت عیسی و شمعونی تویی که مثل مریم با خودت داری نجابت را تویی که هر سحر خورشید روم از دیدن رویت به جا می آورد یک بار دیگر شکر نعمت را ملیکا خمت صیقل یاس سوسن حضرت نرجس کلام از گفتن نام تو می یابد بلاغت را چه شد که وقت عقدت پایه های تخت لرزیدند چه شد که بر دهان دنیا گرفت انگشت حیرت را چه دیدی در میان خواب بانو جان خدایی که به خلق خوش نوشته فرزانه شفیعی که بعد از آن به روی تو گشود به آسمان در های رحمت را گمانم کاخ روم مثل مدائن تا تنش لرزید به خود آمد بفهمد ماجرای این حقیقت را تو را ختم رسول از حضرت شمعون برای عشق طلب کرد و به نامت کرد دریای کرامت را نشان شاهزاده بودنت از آن زمان این است که زهرا بر سرت بنشانده تاجی از شفاعت را میان برده هایی و دلت قرص است چون یوسف می یابی بعد از این بازار یعقوب عزیزت را در آغوشت گل سرخی شکوفا می شود بانو مسیح تازه ایی که خوب می داند عدالت را به تو می آید این مادر شدن آری مبارک باشد جهان باید ببیند مهدی ات را شوق مهرت را تو هم چشم انتظاری مثل ما تا عصر یک جمعه بگویی مهدیم آمد بگویی این بشارت را خدایی که به خلق خوش نوشته فرزانه شفیعی

پر از لبخند از آن خواب شیرین چشم وا کردی نگاه انداختی در آینه خود را صدا کردی ملیکا نه درون آینه نرگس شکوفا شد خودت را با خودت یک بار دیگر آشنا کردی چه خوابی بود خوابی که در آن عیسی اذان میداد و با اذن محمد حرف حرفش را ادا کردی تو را نوری برای نور دیگر خواستگاری کرد در آن پیمان دلت را وادی قالو بلا کردی زدی از قصر بیرون رفتی و دروازه را بستی به روی آسمان تازه ای آغوش وا کردی تو را آیه به آیه سوره مریم به خود میخواند مسیرت را که از انجیل یوحنا جدا کردی در آن صبحی که هر چه بادبان شوق زیارت داشت دلت را همسفر با کشتی باد صبا کردی بهشتی با خودت داری که سامرای غربت را برای حضرت خورشید کجا سر سبز تر دل باز تر از قلب مولا عجب جایی تو قصر آرزویت را بنا کردی دلت باران دلت دریا دلت سرداب سامرا دلت را آشنا با البلا للولا کردی چه فرزندی چه لبخندی ولی تقدیر دوریست در آغوشش کشیدی توکل بر خدا کردی اگر فرعون می تازد  تویی چون مادر موسی که با فرزند دلبندت تو ختم ماجرا کردی ای کاش گرفتار نگاهش باشیم دلسوخته آتش آهش باشیم از درد فراق دم زدن آسان است این جمعه بیا چشم به راهش باشیم آن روز کجای داستان خواهم بود در خدمت صاحب الزمان خواهم بود امروز هر آن گونه که هستم بی شک فردای ظهور هم همان خواهم بود پر از لبخند از آن خواب شیرین عباس همتی

بانویی که از او امیرالمومنین یاد برد اسم برد و اشاره کرد به فرزند بزرگوار او فرمود ابن خیره الاماء این سخن امیرالمومنین در مورد حضرت نرجس خاتون یا حضرت صادق علیه السلام فرمودند ابن سیده الامام جایگاه حضرت نرجس خاتون محمد علی انصاری

یکی از شعرایی که شعر گفته برای حضرت نرجس میگفت هرچی فکر میکردم چیزی به ذهنم نیومد اطلاعات زیادی هم نداشتم یه وقت دلم شکست گفتم امام زمان دلم میخواد برا مادرتون بگویم خودتون کمک کنید میگفت آخرین لحظه یه مرتبه تکان خورد مدد شد همه شعرا مددتون رو به امام زمان زیاد کنید ماجرای شعر برای حضرت نرجس حجت الاسلام ابطحی