خدایی که به خلق خوش نوشته فرزانه شفیعی

خدایی که به خلق خوش نوشته فعل خلقت را

زمان آفرینش می کند خلق این حکایت را

برای هرکسی در روز اول در پی نقشی است

تو را می آفرینم تا بسازی این روایت را

تویی که از تبار حضرت عیسی و شمعونی

تویی که مثل مریم با خودت داری نجابت را

تویی که هر سحر خورشید روم از دیدن رویت

به جا می آورد یک بار دیگر شکر نعمت را

ملیکا خمت صیقل یاس سوسن حضرت نرجس

کلام از گفتن نام تو می یابد بلاغت را

چه شد که وقت عقدت پایه های تخت لرزیدند

چه شد که بر دهان دنیا گرفت انگشت حیرت را

چه دیدی در میان خواب بانو جان

خدایی که به خلق خوش نوشته فرزانه شفیعی

که بعد از آن به روی تو گشود به آسمان در های رحمت را

گمانم کاخ روم مثل مدائن تا تنش لرزید به خود آمد

بفهمد ماجرای این حقیقت را

تو را ختم رسول از حضرت شمعون برای عشق طلب کرد

و به نامت کرد دریای کرامت را

نشان شاهزاده بودنت از آن زمان این است

که زهرا بر سرت بنشانده تاجی از شفاعت را

میان برده هایی و دلت قرص است

چون یوسف می یابی بعد از این بازار یعقوب عزیزت را

در آغوشت گل سرخی شکوفا می شود بانو

مسیح تازه ایی که خوب می داند عدالت را

به تو می آید این مادر شدن آری مبارک باشد

جهان باید ببیند مهدی ات را شوق مهرت را

تو هم چشم انتظاری مثل ما تا عصر یک جمعه

بگویی مهدیم آمد بگویی این بشارت را

خدایی که به خلق خوش نوشته فرزانه شفیعی