مگذار که در حسرت دیدار بمیرم محمدحسین صفاریان

مگذار که در حسرت دیدار بمیرم

یک عمر جدا باشم و صد بار بمیرم

مگذار غمت شعله در این چشم بکارد

با گریه مرا یکه و تنها بگذارد

چشمم به جمالش نفسی نیست نیفتاد

در پنجره ام جز رخ پاییز نیفتاد

ای وای اگر مانده در این جاده بمیرم

یا شام فراقش سر سجاده بمیرم

چشمی که به جز صورت دلدار نبیند

جز یوسف خود در همه بازار نبیند

دلواپس و دیوانه آن یار عزیزم

مجنون تر از آنم که به صحرا بگریزم

تنها تر از آنم که مرا جا بگذاری

لب تشنه مرا بر لب دریا بگذاری

زخمی تر از آنم که شفا از تو نگیرم

باران تویی و تشنه ترین خاک کویرم

یارا بگشا راه شب چهاردهم را

یارا برسان ماه شب چهاردهم را

مگذار که در حسرت دیدار بمیرم محمدحسین صفاریان