بهار علوی کربلا

چشاتو برنگردون از منی که اون چشا رو دیدم از تو بگیر دار و ندارمو بگیر هرچی که دارمو فقط نرو نگام که میکنی حالم با حال آسمون فرقی نداره دلت وقتی که میگیره میگم امشب باید بارون بباره نگو توی این شبا نمیدونی من چیه دردم من که هیچ جایی بجز تو بغلت گریه نکردم نفسم از نفست چرا یه شب تو این هوا جدا نمیشه میدونی هیچ کسی غیر تو برام بخدا خدا نمیشه محاله تا ته دنیا کسی جوری که من هر ثانیه مردم برای تو بمیره محاله یک نفر پیداشه این عشقو بتونه یک نفس از لحظه های من بگیره نگو توی این شبا نمیدونی من چیه دردم من که هیچ جایی بجز تو بغلت گریه نکردم نفسم از نفست چرا یه شب تو این هوا جدا نمیشه میدونی هیچ کسی غیر تو برام بخدا خدا نمیشه نگو توی این شبا نمیدونی من چیه دردم من که هیچ جایی بجز تو بغلت گریه نکردم نفسم از نفست چرا یه شب تو این هوا جدا نمیشه میدونی هیچ کسی غیر تو برام بخدا خدا نمیشه نماهنگ ماه عسل محمد علیزاده

دل داده ام بر باد،بر هر چه باداباد مجنون تر از لیلی،شیرین تر از فرهاد ای عشق از آتش اصل و نسب داری از تیره ی دودی،از دودمان باد آب از تو طوفان شد،خاک از تو خاکستر از بوی تو آتش،در جان باد افتاد هر قصر بی شیرین،چون بیستون ویران هر کوه بی فرهاد کاهی به دست به باد هفتاد پشت ما از نسل غم بودند ارث پدر مارا، اندوه مادر زاد از خاک ما در باد بوی تو می آید تنها تو می مانی،ما میرویم از یاد اینجا خیمه گاهه کاظم غفار نژاد

من خودم یه کاروان حسرت و آهم یکی از نرفته های چشم به راهم دل کنعانی و آواره ای یه فراد اشک تو عمقه هر نگاهم سکوت بیابونا رو دوست دارم که فقط گریه کنم به اشتیاقت آرزوی هق هق شبامه یکبار زندگی کنم تو خلوت رواقت زندگی کنم تو خلوت رواقت من از غافله جامونده کجا گریه کنم چی میشد میون این پیاده ها گریه کنم تو مسیر تو پا برهنه شم بلکه اینجوری آروم شم من از غافله جامونده کجا گریه کنم چی میشد میون این پیاده ها گریه کنم خب منم یه سفر بیام خدمت شما آرامشم بخدا هیشکی به هیشکی نیست تو دنیام منم و یه ملک تقدیر نگارم همه دورامو زدم رسیدم اینجا فهمیدم فقط همین یه راهو دارم روضه حضرت علی اکبر بهار علوی

شیر مادر برای بچه هم آبه هم غذا مردم علی اصغر هم گرسنه بود هم تشنه بود یه مجلس شیرخوارگان بود یه کنیز حضرت زهرا این جمله رو نوشته بود به من داد از زبون این خود نازدانه است به تمام هم سن و سالاش از شیرخواره ای به همه شیرخوارگان آغوش گرم مادرتان نوش جانتان شیر مادر برای بچه هم آبه هم غذا مردم علی اصغر هم گرسنه بود هم تشنه بود یه مجلس شیرخوارگان بود یه کنیز حضرت زهرا این جمله رو نوشته بود به من داد از زبون این خود نازدانه است به تمام هم سن و سالاش از شیرخواره ای به همه شیرخوارگان آغوش گرم مادرتان نوش جانتان شیر خواره غفارنژاد سازگار

کربلا، این رسم مهمانداری است؟ از گلوی میهمان، خون جاری است ای جفا جوی ستمگر، آسمان کار خود را کردی آخر، آسمان؟! با تو گفتم چرخ بازیگر نگرد با تو گفتم آسمان، دیگر نگرد دیدی آخر فتنه ها انگیختند بر زمین، خون خدا را ریختند تیغ قاتل زین جنایت خون گریست من نمی دانم که زهرا چون گریست مانده در نای گلو آوای من وای من ای وای من ای وای من کربلا دریایی از خون آمده شمر از گودال بیرون آمده قرص خورشید است در پیراهنش می چکد خون خدا از دامنش آن سر ببریده گویی دم به دم می خورد لب های عطشانش به هم ریزد از چشمان خون ریزش گلاب زیر لب آهسته گوید آب آب  غلام رضا سازگار کربلا دریایی از خون آمده استاد سازگار

علی اصغر چشاتو باز کن پاشو مادر واسه من ناز کن واسه خندت دل من تنگه چرا لبهات دیگه بی رنگه؟ چرا لبهات دیگه بی رنگه؟ علی جانم لای لای علی اصغر لای لای گل پر پر لای لای بخواب آروم لای لایی مادر لای لای علی اصغر لای لای گل پرپر لای لای بخواب آروم لای لایی مادر آی علی شیرین زبانه آی علی دردت به جانم بخواب مادر بخواب لای لای علی جان گل پرپر بخواب لای لای علی جان لای لای علی اصغر کاظم اکبری

آن که نامش کرده عالم را مسخر زینب است آن که وصفش می رباید هوش از سر زینب است مادرش آموزگار مکتب شرم وحیاست فارغ التحصیل دانشگاه مادر زینب است گر علی بن ابی طالب بود معیار صبر آن که صبرش با علی گردد برابر زینب است گفت پیغمبر حسینم هست کشتی نجات بادبان و محور و سکان و لنگر زینب است هست از درهای جنت یک درش باب الحسین فاش می گویم کلید قفل آن در زینب است آن چه داغ شش برادر را به خود هموار کرد تا بماند جاودان دین پیمبر زینب است گفت در حسرت گل چیدن از این بوستانم نشود آرزوی آخر مادر پامال تا نبیند عرق شرم به پیشانی عشق از دو قربانی خود نیز نکرد استقبال شاعر:ژولیده نیشابوری الگوی صبر زینب کاظم اکبری

وقتی همه جا شُهره به عنوان تو باشیم باید که فقط ریزه خور خوان تو باشیم دامن نکش از دست گداهای گرفتار بگذار کمی دست به دامان تو باشیم خیرالعمل این است که ارباب تو باشی ما هم یکی از مُزد بگیران تو باشیم فردای قیامت خبر از دربدری نیست امروز اگر بی سر و سامان تو باشیم در سیر مقامات پی گوهر اشکیم ما چله نشستیم که گریان تو باشیم اسلام بنا بر «لک لبیک حسین» است ما نیز بنا شد که مسلمان تو باشیم گویی که ابالفضل دعاگوی لب ماست هر جا که به یاد لب عطشان تو باشیم ما یاد گرفتیم که در روضۀ گودال آشفته تر از زلف پریشان تو باشیم شاعر : مصطفی متولی گدا های گرفتار حیدر خمسه

زیر پاهای تو خاک تو شوم چیزی نیست سالی یک بار هلاک تو شوم چیزی نیست چشم های تو به اندوه من عادت دارد شعر در قامت توصیف تو لکنت دارد هرکسی غرق تو شد وارث تسکین شده است حال مایی که دو پیمانه زدی دیر شده است حال مایی که دو پیمانه زدی دیر شده است این چه حالیست که عشق تو برای من ساخت این چه عشقیست که دنیای مرا گیر انداخت نگذار عاشق تو این همه آشوب شود سمت تو آمده ام حال دلم خوب شود منم ببرید کربلا خمسه سازگار

بعضی گفتن یه تبر به دهان ابی عبدالله زدن خون از دهان ابی عبدالله جاری شد نه خودش آب خورد نه اسبش آب خورد گفت برم تو خیمه ها سری بزنم آخرین وداع امام حسینه ریاض القدس مینویسه که ابی عبدالله اومد در خیمه ها بچه ها رو صدا زد زینب سکینه رقیه بیایید یه دفعه دیگه ببینمتون همه ریختن بیرون اون میگه بابا چرا لبت پاره شده اون میگه بابا چرا خون داره از گلوت میریزه وداع امام حسین استاد سازگار

طاقت ندارم دورشی از من این آدما از درد من دورند قلبم تویی بغضم ولی دریاست دریا رو با دریا نمی شورند از لحظه های بی تو میترسم یک لحظه فکر این هراسم باش هر جا که سر رو سجده میزارم تو روبروی التماسم باش شاید این حسرت من راه یکی شدن شد شب تنهایی تو غرق هوای من شد خنده های تو همه فرصت زندگیم بود بغض تو گریه ترین جای صدای من شد شاید این حسرت من راه یکی شدن شد شب تنهایی تو غرق هوای من شد خنده های تو همه فرصت زندگیم بود بغض تو گریه ترین جای صدای من شد مدیونتم تا آخر دنیا تا زخم های تو تو این تن هست تا نشکنم من زیر پای تو این دین روی گردن من هست شاید این حسرت من راه یکی شدن شد شب تنهایی تو غرق هوای من شد خنده های تو همه فرصت زندگیم بود بغض تو گریه ترین جای صدای من شد شاید این حسرت من راه یکی شدن شد شب تنهایی تو غرق هوای من شد خنده های تو همه فرصت زندگیم بود بغض تو گریه ترین جای صدای من شد شب آرزو ها بهار علوی

با نگاه اولم شد حرمت کسِ بی کسه دل این بی کس از همه عشقا بریدم که میگم عشق اولی یه چیز دیگه ست اگه میده حرمت مزه به من اگه میگم کربلاته وطنم اثرش مال همون بچگی هاست آخه وا شده با تربت دهنم کل دلبستگی هامه به حرم ببرم پر شکستم بده بالم بپرم ببرم گریه میگن واسه تو چارۀ هر محنه تورو حق این دوتا چشم ترم ببرم … آقام آقام ، آقام آقام یا حسین … در خونت بشر و جن و ملک هر کدوم جیره مواجب داره سجده میکنم به تربت که آقا خاک تو سجده ی واجب داره تو همون ملجأ چشمایی که کارشون گریه براته ارباب من همون غلام سیاهم که آقا عمریه لنگ براته ارباب کل دلبستگی هامه به حرم ببرم تورو این حال دل محتضرم ببرم هر کسی از در تو چیزی میخواد و منم کرم از نوع حرم شاه کرم… آقام آقام ، آقام آقام یا حسین. با نگاه اولم محسن فرخی

كليم اگر دعا كند بي تو دعا نمي شود مسيح اگر دوا دهد بي تو دوا نمي شود اگر جدايي اوفتد ميان جسم و جان من قسم به جان تو دلم از تو جدا نمي شود گريه كنم اگر همي بهر تو گريه مي كنم ور نه ز ديده ام عبث اشك رها نمي شود گرد حرم دويده ام صفا و مروه ديده ام هيچ كجا براي من كرب و بلا نمي شود گشته به هر زمان زمين سرخ ز خون اهل بيت خون كسي چو خون تو خون خدا نمي شود كسيكه گشت گرد تو گرد گنه نمي رود پيرو خط كربلا اهل خطا نمي شود عمر گذشت و قسمتم نشد روم كرببلا حاجت اين شكسته دل چرا روا نمي شود جز سر غرقه خون تو كه شد چراغ قافله راس بريده بر كسي راهنما نمي شود شاعر : استاد حاج غلامرضا سازگار کلیم اگر دعا کند استاد سازگار

ای ماه دلم اشکامو ببین ببین که از تو سینه دل پر میزنه به هر دری در میزنه تو رو خدا ببین درمون دلم بیدار توئه چجوری آرومش کنم دلی که اینجور گرفتار توئه بیا پیش دلم باش یکم یا بیا و بیوفت از چشمم یا که این دلو از جاش بکن ماه من بیا پیش دلم باش یکم یا بیا و بیوفت از چشمم یا اینکه دلو از جاش بکن ماه من تموم این شبا رو با یادت قدم زدم این کوچه ها شاهد بپرس چجوره حال این عاشق همه درا رو بستی روم آخه چجور بیام سراغ تو تا کی بشینم این گوشه دری وا شه بیا پیش دلم باش یکم یا بیا و بیوفت از چشمم یا که این دلو از جاش بکن ماه من بیا پیش دلم باش یکم یا بیا و بیوفت از چشمم یا که این دلو از جاش بکن ماه من نماهنگ ای ماه دلم بهار علوی

ماه رخ من که بی قرینه است خورشید گرفتۀ مدینه است هر چند که دختر حسینم آیینۀ مادر حسینم بگذاشته بر تنم نشانه کعب نی و سنگ و تازیانه صد کوه بلا به دوش بردم خم گشتم و سر فراز مردم عالم همه کربلای من بود زینب سپر بلای من بود من یاس کبود باغ نورم در خاک خرابه نخل طورم نفرین هماره باد بر شام و الله مرا زدند در شام کردند ز غم کباب ما را بستند به یک طناب ما را با آنکه عزیز بو ترابم بردند به مجلس شرابم آنشب که پدر به خوابم آمد خورشید سحر به خوابم آمد لب تشنه به خواب، آب دیدم گمگشتۀ خود به خواب دیدم جان کرده چه کس نثار حق؟ من خورشید که دیده در طبق؟ من من حنجر پاره پاره دیدم در دامن خود ستاره دیدم از دیده بسی گهر گرفتم چون روح ورا به بر گرفتم با گریه عقیق سرخ سفتم حرف دل خود به دوست گفتم کی حسن تو آیت خدایی کار تو همیشه دلربائی بگذار سرت به بر بگیرم یک بوسه بگیرم و بمیرم یک بوسه گرفت و داد هستش افتاد سر پدر ز دستش بر چرخ، بلند این ندا شد بلبل به کنار گل فدا شد یک بوسه گرفت و گفت بدرود این رمز کمال و عاشقی بود سه ساله محسن منوچهریان

یه وقت یه نفر سیلی به شما میزنه میگه ببخشید یه وقت میگه خوب زدم این نامردا وقتی بدن حسینو پامال کردند اومدند پیش عبیدالله گفتند جایزه به ما خیلی بده ما کار مهمی کردیم گفت شما چه کردید گفتند عبیدالله ما اول استخوان های پشتش رو خورد کردیم بعد اسب هامون رو روی سینه اش تاختیم جسارت به بدن امام حسین استاد سازگار

استاد دانشمند | بهار علوی | کربلای معلی | پلان 3