عاشقان حضرت رقیه تیکدر

اگه قراره من سرم به سنگ بخوره سنگ کربلا باشه ای بهونه من ای دوای دردم میشه کربلا بیام و دیگه برنگردم با تو خوبه حالم بی تو میشه سردم تو انقد آقایی که نوکریتو کردم اگه قراره آخره من از راه برسه آخرم حرم باشه اگه قراره سایبونی هم داشته باشم رو سرم حرم باشه اگه قراره با کسی بیام کرب‌بلا مادرم حرم باشه ای بی کفنم شبا وقتی میخوام بخوابم باتو حرف میزنم تا اجازه بدی که بگم با تو هم وطنم ای بی کفنم تو جان منی رو به روت بشینم خودت اشکمو پاک میکنی بمیرم تو با دست خودت منو خاک میکنی تو جان منی حسین حسین جز به روضه ی تو بندگی نکردم من با تو که هیچ موقع غریبگی نکردم من بی تو یه لحظه زندگی نکردم تاحالا شده کاری به من بگی نکردم اگه قراره این دلم بشه تنگ کسی تنگ کربلا باشه اگه قراره من سرم به سنگ بخوره سنگ کربلا باشه یه کاری کن که رنگ زندگیم رنگ کربلا باشه سایت به سرم کاری کن که یه خونه کنار حرم بخرم به ضریح تو دل که میگیره پناه ببرم سایت به سرم صدات بکنم درخونمو وا بکنم که نگات بکنم زنو بچمو ساکن کرب‌بلات بکنم حسین حسین نماهنگ سنگ کربلا حسین ستوده

حسین دیدی میری کربلا میگی به اقام میگم اینا میخوان این کارو برام بکن راستی حسینم التماس دعا گفته اما نگاه که به ضریح می افته همه چی یادت میره از حرم که میای بیرون میگی چرا نگفتم گفت به بابا میگم زدنم به بابام میگم سیلی زدنم به بابام میگم زجر از پشت موهامو گرفت اما سر که اومد تو خرابه همه یادش رفت کفت کتک خوردی کتک خوردم اخ اخ خاکستر رو سرت ریختن خاکستر رو سرم ریختن اما بابا اینطور که نمیشه چرا لبای تو زخمی باشه لبای رقیه سالم باشه زین العابدین میگه میگه این بچه سه سالم انقدر با پشت دست به دهنش زد... به بابام میگم سیدرضا تحویلدار

چه ذوالفقارو به عزم مصاف بردارد چه جانماز پی اعتکاف بردارد علی حقیقت نور است و هیچ ممکن نیست که در مقابل شب انعطاف بردارد خورشید و کهکشونا هرشب بر محور علی می‌گردن حجاج کعبه ایام طواف دور سر علی می‌گردن بارانه علی طوفانه علی پیغمبر اولین مسلمان علی قرآنه علی میزان علی کعبه اولین زائر ایوان علی اگر به خاطر مولا نبود ممکن بود خدا ز خلق خود امر طواف بردارد دوباره مثل علی زاده می‌شود؟ هرگز اگر دو مرتبه کعبه شکاف بردارد رفتم نجف رو به ایوونت من سمت قبله رو گم کردم کعبه می‌گرده دورت پس من دور سر علی می‌گردم شبگرده علی، چه مرده علی کابوس خلیفه‌های نامرده علی طوفنده علی، پاینده علی یا زهرا گفته خیبرو کنده علی چه ذوالفقارو حسین ستوده

شب های جمعه آخه چه سری داره دلهامون میگیره شب های جمعه مادر میاد و کربلا بارون میگیره شب های جمعهیه دختری هی ذکر بابا جون میگیره شب های جمعه| مادر بنیه میگه و خواهر میفته چشمای زهرا بازم به زخم گودی خنجر میفته مادر به یاد اون پنجه های شمر و موی سر میفته من بی وضو موی تو رو شونه نکردم حالا به دنبال سرت باید بگردم شب های جمعه حسین ستوده

خدا با تموم سیلقش انگار تو رو کشیده امضای اثر ماهش شده ابروی کشیده ممنون خداوندم ابالفضل آفریده عجب هنری خلق کرده عجب اثری خلق کرده برای ابی عبدالله عجب قمری خلق کرده شاه با ادبان بر دلم ضربان نُقل روی لبان ساقی ساقی فاطمی جگره مرتضی ثمره واقعا قمره ساقی ساقی ابوفاضل ابوفاضل خدا با تموم سلیقه اش حسین ستوده

من مال اباعبدالله دنبال اباعبدالله قلبم مثل بیرق جزو اموال اباعبدالله دنیا رو نمیخواهم هرگز منهای اباعبدالله عشق متفاوت یعنی آقای اباعبدالله نفس تو بقا به جهان قلبم با تو حرف میزنم به زبان قلبم ضربان ضربان ضربان قلبم دوست دارم چون تو حسینی عزیز دلم عزیز دلم عزیز دلم نور دو عینی عزیز دلم نکنی ولم نکنی ولم دلخواه اباعبدالله مفتاح اباعبدالله ما سرباز مهدی میشیم از راه اباعبدالله یا باب نجات الامه فی ارض اباعبدالله از حال وهب فهمیدیم بی مرزه اباعبدالله همه دم همه جا هیجانه قلبم بی تو هر نفسم به زبان قلبم ضربان ضربان ضربان قلبم من مال اباعبدالله حسین ستوده

دیدم که تموم پهلوونا با اسم خودت مدد میگیرن از لات سر کوچه ی ما تا لاتای قدیم برات میمیرن پیچش زلف تو دست بادم داده می بریز که می از مشک تو آزاده هرکسی آدمت شده نوش جونش من سگ کوی تو پش بزن قلاده سلام به ماه عقیله زندگی عقیله دشمن تو ذلیله قمر بنی هاشم سلام به خالق قدرت مقتدای شجاعت رکن اصلی غیرت قمر بنی هاشم سلام به ماه عقیله حسین ستوده

زندگی بی تو حروم رقیه تویی عشق ناتموم رقیه من میخوام برا حسین بمیرم پیش چشمای خانوم رقیه شاه بانو حق داره اگه بهت سجده کنه ماه بانو تو به آغوش حسینی بهترین راه بانو میگه عباس بهت ماشالله بانو حلمای حسین زهرای حسین روشن شد به دیدنت چشمای حسین یاسین حسین تسکین حسین ای دختر سه ساله ی شیرین حسین عشق نا تموم رقیه حسین ستوده

با پا زدنت بعضیا وضو گرفتن بی محابا زدنت گیر آوردنت غریب و مثل زهرا زدنت سی هزار نفر تو رو با بغض مولا زدنت دیدم که روی سینت دویدن دیدم که موی سرت رو کشیدن دیدم که با یه خنجر که کُنده نمیشه ببری رگهاتو میبریدن بریدن ای وای ای وای حسین جان غوغا شده بود سر بردنه لباسای تو دعوا شده بود استخونت از میون سینه پیدا شده بود حرمله مزاحم خیمه ی زنها شده بود ازخیمه پا برهنه دویدم ازسینت چند تا نیزه کشیدم بی‌‌محابا زدنت حسین ستوده

خورشید پیشت عین فانوسه لطفت دریا نیست اقیانوسه رو گنبد پرچم مشکیت آقا زیباتر از بال طاووسه از تو میگم منظورم عشقه دیدنِ گنبد از دورم عشقه روضت خوبه این شورم عشقه میمیرم با تو محشورم عشقه مهربون تری از مادر و پدرم داد زدم که در بیاد اسمت از جیگرم با تو با نفسام زندگی میکنم شب نمیشه روز من اسمتو نبرم ای جان ای جان اباعبدالله اشکامون هر قطره بارونه ما میریم این اشکا میمونه تو عالم کی مثل تو داره انقدر عاشق انقدر دیوونه روضت ابره وقتی میباره دریا سر روی ساحل میزاره ماهم رو به نورت میاره خورشید میتابه چون دوسِت داره زندگی گذرا جاودانه حسین ای نوا و نغمه ی عاشقانه حسین نبض شعر و غزل پس اجازه بده تا صدا کنم تو رو عاشقانه حسین ای جان ای جان اباعبدالله خورشید پیشت عین فانوسه حسین ستوده

فکرشو میکردی یه روز کربلایی بشه لقبت اونقده کربلا بری که به امام حسین بشناسنت بهم میگن اهل کجایی میگم اصالتا کرب و بلایی نفس کشیدم زیر ایوون گفتم به چه هوایی هوای کربلا رویای کربلا بذار اصلا بشم رسوای کربلا دلگرمیمه فقط گرمای کربلا من امسالم میرم مشایه کربلا کربلایی بشه لقبت حسین ستوده

سخنوره قهاره دختر علی خودش یه حیدره کراره یزیدو کرد بیچاره جذبه ی فاطمه و علی رو یکجا داره کلام زینب آره کاخ ظلمو کرده روی سرشون آواره ابالفضل کفیل عقیله زنِ بی بدیلِ عقیله دو عالم به فرمان زینب یزیدم ذلیلِ عقیله اومده بسوزونه زنای شامی رو ادب کنه بنی امیه ی حرامی رو با هرکی با علمش یه نسبتی داده یزیدو اینجوری صدا زد ای زنا زاده سخنوره قهاره حسین ستوده

صدامو داری خوشبختی اینه که هوامو داری تو دستت رزق کربلامو داری صدامو داری صدامو بشنو واسه یه بارم گریه هام بشنو التماس اشک چشمامو بشنو صدامو بشنو همه چی از دور قشنگه حرم از نزدیک مثل گلدسته میمونه علم از نزدیک بذار ایوون رو ببینم منم از نزدیک منو هم دعوت با این زمین خورده رفاقت کن آقا بیا برای همیشه خیال این خسته رو راحت کن حسین جان آقا صدامو بشنو حسین ستوده

ستاره هارو می‌شمارم دوباره نوبت زخمام میرسه گذشته از سر شب خب الان که دیگه بابام میرسه آب و جارو میکنم مهمون میاد واسم بوی بابای منه من بوش میشناسم میکنم آتیش دلتنگی و خاموشش وای الان میاد و منم میرم تو آغوشش سوغاتی میاره برام، حتماً عروسک با گل سر وقتی که میره با خودش من رو از این ویرونه می‌بره بابا حسین بابا حسین چشام به آسمون بود که، یه نوری از طبق پیشم اومده یه فکر دیگه میکردم، که بابام با طبق پیشم اومده خب کجا بودی که اینقدر از ما دور بودی بوی نون میدی مگه توی تنور بودی تو تنور بودی هنوزم رو سرت دوده تازه معلومه تنورش روشنم بوده موهات سفید شد مثل من، خاکستر از بس مونده رو سرت چشات ورم داره چقدر میمیره اینجوری که دخترت ستاره‌ها رو می‌شمارم حسین ستوده

صداشو بشنوید خدا رو چی دیدید شاید نرفتیم شاید مردیم صدای مشایه بشنویم حسین ما را ببر کربلا محرم خوب  برات گریه کردیم به آبله پای رقیه بزار پا درد بکشم تو رو به تا ول کف پای رقیه بزار پا درد بکشم بابا همه بدونن من دیوونه حسینم ما را ببر کربلا شیج مجید شجاعی

دنیا رو بدن دست از عشق تو نمی‌کشم من مال توام اصلا اومدم فدات بشم رحمی کن به این اشکای منو به‌ خواهشم خواهشمه حرم آرامشمه حرم جایی که براش خودم رو می‌کشمه دلبرمه سایه‌اش بالا سرمه اگه من نوکرشم دعای مادرمه چقدر گریه کردن واست ماردامون الهی همیشه بمونی برامون الهی همیشه یه نوکر بمونم می‌خوام تو مسیرت تا آخر بخونم دست از عشق تو نمیکشم حسین ستوده

خواستی ببینی یه آدم خداسیما رو ببین مولا رو، ببین مولا رو باور نکردنی‌ترین فضیلت‌ها رو ببین مولا رو، ببین مولا رو اخمش به‌هم زده قواعد دنیا رو ببین مولا رو، ببین مولا رو وقتی می‌بینتش قنبر می‌ایسته بس که حیرونه گفتم خداست یا بنده هیج‌ کس درست نمی‌دونه خیبر رو می‌کَنه از جا خورشیدو برمی‌گردونه حیدر حیدر ذکر مومنا علی، نور مؤذّنا علی واسه‌ی اومدنت کعبه شده بنا علی زیر ایوون نجف، تو نماز مغرب تو قنوت مُتحیّر شدم و گفتم ربَّنا علی خواستی ببینی یه آدم خداسیما رو حسین ستوده

سینه زن همیشه بختت بلند عمر و جونت باشه دور از گزند اگه عاقبت بخیری میخوای زندگیتو با ابالفضل ببند کسی با عباس تنها نمیمونه عشقه که دور از دریا نمیمونه کسی با عباس نخورده به بن بست سینه زن که آخه رو پا نمیمونه ابالفضل سر ابالفضلیه مادر ابالفضلیه به خدا قسم خوده حیدر می ابالفضلیه ساغر ابالفضلیه روز محشر میبینی محشر ابالفضلیه خودتو به زنجیر یار ببند دلو به حیدر کرار ببند اگه عزتی تو مردم میخوای زندگیتو با علمدار ببند کسی با عباس که گیر مردم نیست کسی با عباس اسیر مردم نیست کسی با عباس گدا نمیمونه کسی با عباس فقیر مردم نیست ابالفضل رب ابالفضلیه مکتب ابالفضلیه بیشتر از تموم ما زینب ابالفضلیه غم ابالفضلیه پرچم ابالفضلیه به ابالفضل رقیه هم ابالفضلیه سینه زن همیشه بختت بلند حسین ستوده

سه چهار تا از این دختر پسر اومدن گفتن که شیخ امام حسینی وجود نداره شما آخونددراوردی تو کتاب فلان شروع کرد به این حرف زدن گفتم که چشم باشه تو درست اما مگه سوال منه اخوند میتونم رو منبر حرفی رو پس و پیش بدم میتونم تو کتاب دست ببرم میتونم یه کاری کنم اما من که تو تربت حسین نمیتونم دست ببرم تربت حسین چیه مگه گفتم تربت ابا عبدالله خاکیه که سند اعجاز اباعبدالله ست هر سال ظهر عاشورست از اون لحظه ای که شمر میشینه رو سینه ی ارباب ما تا اون لحظه ای که از موهای سرش بگیرو و بلندش میکنه سر رو خاک امام حسین تا قیام قیامت تو اون ساعت فقط علی به دم تبدیل به خون میشه من تو کتاب میتونم دست ببرم من میتونم دروغ بگم اصلا همه چی تربت اباعبدالله شیخ مجید شجاعی

سرتو گرفتم بغلم چشاتو باز نمیکنی این همه نازت میکنم تو منو ناز نمیکنی با لب خونی میخوای منو ببوسی نمیتونی با لب پاره میخوام ببوسمت زجر نمیزاره بابا بابا باز با این زخمات میدرخشیا اذیتم کرده زجرو نبخشیا بابا بابا من نتونستم راه برم اما دستمو میکشید مثل وحشیا حسین وای میدونی که میدیدم بابا خواب سرت رو چند شبه رگاتو کی بریده که این همه نامرتبه خاکی و دودی مگه توی تنور خولی بودی دلم میریزه سرت با اشک من بهم میریزه بابا بابا روی این خاکا خون تو پخشه دخترت دیگه شمرو نمیبخشه بابا بابا باز زبونم به لکنت افتاده نمیتونم بگم بابا چند بخشه سرتو گرفتم بغلم حسین ستوده

خونه رویایی یه در داره که رو به روضه وا میشه قلب توی سینه ام همیشه با ذکر تو هم صدا میشه من از همون ساعت که اسمتو بردم دلم چه آرومه مخاطب خاصم روی تو حساسم همیشه معلومه منی که تنها با تو درد دل کردم حرم رو که دیدم بهشتو ول کردم اگه میبینی که برا تو میمیرم آخه تو خاک تو من آبو گل کردم واسه دل تنگم خونه کجاست کرب و بلا کرب و بلا پناه من دیوونه کجاست کرب و بلا کرب و بلا اونی که برام میمونه کجاست کرب و بلا کرب و بلا وقتی ازت دورم مثل یه مجنونم تو دلم آشوبه من به همه گفتم حال دل من با امام حسین خوبه همه دنیامو همه رویامو پای تو میذارم خرج کسی جز تو نمیکنم آقا نفسی که دارم خدا برای من تو رو نگه داره آخه آدم با تو نمیشه بیچاره میبینی که شونه ام بدجوری سنگینه کی میتونه جز تو بارمو برداره بغلتو وا کن به خسته ها کرب و بلا کرب و بلا امید همه دلشکسته ها کرب و بلا کرب و بلا خونه رویایی حسین ستوده

عباس فدای قد و بالای چنان سرو بلندت عرش است هویدا به سر پیچ و خم زلف کمندت من را چه نیازیست به جنت که تویی صاحب جنت آهوی دلم روز ازل از نظر افتاده ببندت بردِ مرا چشم فریبای تو سوی جنون ابلفضل قلب مرا ابرویت از سینه کشیده بُرون ابلفضل یک نظر از صورت خود گر که نقاب افکنی ابلفضل کِشی تمام مه رخان را به دل و به دل خاک و خون دریای فضائل مَهِ کامل ابوفاضل اِنی بِکَ سائل شه عادل ابوفاضل آره دل غافل زِ تو در غیر تو خواهم قبله به تو مایل هو شمایل ابوفاضل مریم زده زانوی ادب محضر دربارِ رقیه در عرش ملائک همه مشتاق به دیدار رقیه زهرای حسین بعد علمدار علمدار عشیره ویرانگریِ کاخ ستم معجزه و کار رقیه این چه اسیریست که عالم همه در بند اوست رقیه حضرت عباس دلش گرم به لبخند اوست رقیه گاه در آغوش قمر گاه علی اکبر است عرش و سماوات و زمین در ید و پابنده اوست صدیقه صغرا بی‌بی زهرا یا رقیه ای ساغر و صحرا گل بابا یا رقیه هم دینی و دنیایی و عقبایی و محشر فدای قد و بالای چنان سرو بلندت حسین ستوده