جوونه جلو در مغازش نشسته بود آواز می‌خوند
موسیقی هم خوب می‌دونست
امیرالمومنین از کنارش رد شد عجب صدای خوبی داره
نیومد بزنه تو ذوقش بگه موسیقی می‌خونی حرامه
بزنم تو دهنت اینطوری اینطوری شعر جاهلیت می‌خونی
بزنه تو ذوق جوونه حالش بد بشه
حسابی حضرت اول تعریف کرد
از صداش چه حنجره‌ای چه صدای قشنگی داری
چقدر مقامات موسیقی رو خوب میدونی
یارو دیگه تو ابرا داشت راه میرفت دیگه
همه حرفا رو زد خوب خوب همه هنرشو که گفت بولد کرد
بعد تهش گفت حالا تو که انقدر صدات خوبه
چرا این صداتو خرج قرآن نمی‌کنی
چرا شعر جاهلیت می‌خونی دروغ نگفت فیلم بازی نکرد شو نکرد
شو بازی نکرد ویترین نچید
حالا که انقدر از ما تعریف کرد ما خودمونو ضایع نکنیم دیگه یه چیزی بگیم
رو راست بود راست گفت راست گفت قرآن بلد نیستم
گفت یعنی اگر بلد بودی قرآن می‌خوندی شک نکن آقا
قرآن بلد نیستم حضرت فرمود اگر واقعا کاری نداره
که گفت یعنی چی تاریخ میگه به آقا بهش گفت صورتتو بیار جلو
این صورتشو آورد جلو آقا این لبهاشو رو گوش این جوونه گذاشت
تاریخ ننوشته چی گفت آقا
اما میگه نذاشته برداشت
تاریخ میگه همین که این لبای مبارکشو حضرت گذاشت
رو گوش این جوونه یه چیزی گفت خیلی زود لبا رو برداشت
جوونه در جا حافظ کل قرآن شد

صدای جاهلیت نغمه قرآن شد شیخ عباس صراف