شایان مصلح

بسم الله الرحمن الرحیم عرض سلام و ادب و احترام من علی یا شایان مصلح متولد4 تیرماه 1372 از شهرستان رودبار فوتبالیستم و شعر هم میگم من دو اسمم بعضی ها فکر می کنند اینقدر مذهبی هستم که با اسم شایان حال نکردم اسمم رو گذاشتم علی اینکه اول فوتبال بوده یا شعر قطعا از بچگی فوتبال بازی می کردم که شعر نبوده و مثل همه بچه ها تو کوچه های شهرمون فوتبال بازی کردم اما شعر برای من از سال87 شروع شد که اون موقع در پایه ها داشتم فوتبال بازی می کردم یعنی زمانی که خیلی حرفه ای فوتبال بازی نمی کردم اما شعر می گفتم که به مرور زمان فوتبال و شعر با هم جلو رفت میزان تحصیلاتم مهندسی صنایع است تو مدرسه بچه درس خون بودم و نیمکت آخری و شیطون کلاس؛معلم ها همیشه بین دوراهی بودن که بچه شیطون کلاس رو اخراج کنند یا برای حفظ آبروی کلاس که بچه درس خون کلاس بودم اینکارو نکنند؛هم شیطون بودم هم درس خون تو خونه فوتبال بازی می کردم شیشه ها رو میشکوندم مادرم توپ رو ازم می گرفت با پرتقال بازی میکردم پرتقال له می شد،فوتبال برا من عشق بچگیمه. یه خاطره بگم از یه معلم هم محله ایمون معلم حسابان،من همه ورزش ها به لطف خدا استعداد داشتم سال سوم دبیرستان سر همه کلاس ها میومدن در می زدند مصلح مسابقات والیبال مصلح مسابقات فوتبال مصلح مسابقات پینگ پنگ مصلح مسابقات کشتی از اون طرف مصلح مسابقات اذان و نهج البلاغه  این معلمی که هم محله ایمون بود و من هنوزم خیلی دوستشون دارم دو تا امتحان می گیرند از بچه ها که من هر دو تا امتحانو نبودم که هردو تا امتحان صفر میشم چون امتحانش نهایی بود همه مستمرا رو بالا می داد که بچه ها پاس بشن گفت مصلح دو تا صفر داری که میانگینش میشه صفر بچه محل منی دو نمره بهت میدم دو نمرم به خاطر فلانی میدم چون گناه داری میشی چهار خوبه؟منم بچه پر رو گفتم خوبه اقا منم پایانی یه نمره خوب گرفتم پاس کردم مصاحبه ای خاص شایان مصلح

زحمت مستی ام به گردن کیست جز تو که عاشق شراب تو ام؟ ساقی این قدر مهربان و رئوف؟ با مرامی رضا،خراب تو ام! لطف بی منتِ تو شامل من می شود،تا حیا کند دل من! شک ندارم که دوستم داری گرچه من مایه ی عذاب تو ام از سیاست خوشم نمی آید من به دین تو معتقد هستم انقلابی که نیستم،اما عاشق صحن انقلاب تو ام! این رفیقم که با من آمده است این که وقت اذان پیاله به دست با تمام وجود می گوید: تا دم مرگ در رکاب تو ام گنده ی لات های مشهد بود در پی کفترش حرم آمد وقت برگشت داش مشتی شد متحیر از انتخاب توام! جای قرآن به من اجازه بده که به طب الرضا قسم بخورم هرکسی زیر دِین یک چیزی ست من شفا دیده ی کتاب تو ام! خودمانیم،بس که آقایی! بعد مرگم سه بار می آیی تا که زیر لحد بفهمم،در سایه ی لطف بی حساب تو ام

کاش می شد پنجره خونمونو باز کنم ببینم کبوترا دور و برت پر میزنن خوش به حال مشهدی ها با تو همسایه شدن وقتی دلتنگ میشن میان بهت سر میزنن پدر گفته می خواد قید شمالو بزنه زمیناشو بفروشه شغلشو تغییر بده از همه خاطره های بچگیش دل بکنه زندگیشو بعد این به دست تقدیر بده مادرم قراره بار سفرو جمع کنه سفری که مقصدش نمی ذاره برگردیم هر کی هر چیزی میگه که مانع رفتن شه مارم با خنده می گه فکر اونم کردیم

با لطف ائمه تازه شاعر شده است از شاخه ی ذوق خود غزل می چیند ای یوسف شهر طوس تعبیرش چیست هر شب قلمش خواب حرم می بیند حالش که خراب شد دو رکعت بارید یک گوشه نشست با خودش خلوت کرد دستش که نمی رسید زائر باشد با قلب شکسته با شما بیعت کرد دیوانه شد از لاک خودش بیرون زد تصمیم گرفت بین مردم باشد از صاحب صحن آزادی خواست بالا سرش آسمان هشتم باشد پرواز بلد نبود وضعش بد بود پولش به قطار های ارزان نرسید با گریه به خود گفت توکل به خدا فقر این دفعه به گرد ایمان نرسید الحق که خراسان شما یک کشور مستقل شاهنشاهی است

چشم حسودان کور‌ باد و گوش شیطان کر تنها تو اُم المومنینی نزد ما، مادر بستی دهان هرزه ی یک مشت جاهل را آن ها که می گفتند به خَتم الرُسُل: اَبتَر السابقون السابقون تفسیر ایمانت ای دامنت شان نزول سوره ی کوثر از مال دنیا هیچ کس مانند تو نگذشت ایمان که باشد بیشتر، دل هست دریا تر! دست کدامین جاعِل تاریخ پیرت کرد در صورتی که بوده ای هم سن پیغمبر؟ کُفو علی زهرا شد و کُفو محمد، تو ای جان عالم به فدای مادر و دختر... ام المومنینی شایان مصلح

خبر به حیث سَنَد مُعتبر، خبر مُتِواتِر خبر رسیده به ما از طریق حضرت باقر به کربلا رفتن آن‌قَدَر فضیلت دارد که در مسیر زیارت رواست مُردن زائِر رواست خستگی راه را به دوش کشیدن رواست اَرج نهادن به جایگاه شَعائِر رواست چِلِّه‌ی ماتم، پیاده در دل جاده قدم زَنَم به مُواسات، در مَعیَّت جابِر رواست طِیِّ طَریق آن‌چنان که تاوَل پایم کُنَد غم اُسرا را به ذهن من مُتِبادِر خوش آن زمان که دو چشم گناه‌کار ببیند امام عصر خودش را میان خیل مسافر خوش آن زمان که ببینم عمود سیصد و ده را دهان به طعنه گشایم، زبان به لَعن مقصر که دیده است که خلقی بدون مُزد و مَواجِب نَهَند گردن خود را به پیشگاه اَوامر چه می‌کنند مگر خادمان درون مَواکِب که عاشقان مبهوتند و عاقلان متحیر حماسه‌ای که عَقیم است واژه وقت بیانش وَلو که خطبه کنندش شیوخ روی مَنابر حماسه‌ای که رسا نیست حَدِّ آن به سرودن توان وصف ندارد زبان اَلکَن شاعر خدا کند برسم اربعین به کرب و بلایش خدا کند برسد وقت مرگ من، دم آخر خبر به حیث سند شایان مصلح

دست تضرع می برد سائل به سویش تا پُر شود آب حیاتی در سبویش اصلا کسی را دیده ای با نا امیدی برگشته باشد بی نصیب از خاک کویش؟ بخشیدن حیدر تفاوت داشت با غیر نازل نشد جبریل در مدح عدویش اسلام در ذات خودش عیبی ندارد بعد از سقیفه رفت اما آبرویش مردی که تکرار محمد بود بالذات مردی که زهرا بود اصلا مو به مویش مردی که ما دیوانه ها ما شیعیان هیچ دشمن سراپا بود محو خلق و خویش حرف شجاعت باشد از مردان بدر است هم سنگر شیر خدا حمزه عمویش بحث اصالت باشد از نسل قریش است قومی که حوض کوثر است آب وضویش افسوس گم شد قدر مردی که عدالت یک عمر گشته تشنه لب در جستجویش مهر سکوتی بر زبان، بندی به پایش خاری به چشم و استخوانی در گلویش لعنت به دنیایی که در آن سِرِّ خلقت در چاه افشا می شود راز مگویش شاید نجف رفتن برایت ساده باشد مردند خیلی ها ولی در آرزویش از بس اُبهّت دارد ایوان طلایش لکنت زبان می‌گیرد آدم رو به رویش با اینکه من پرونده ام خیلی سیاه است حال دلم با تو علی جان روبراه است دست تضرع می برد شایان مصلح

قسم به نام کسی کز عدم خدایی کرد همان قدیم که قدمت به این جهان دارد حدوث عالم از آن دست اتفاقات است که بعد خلق علی ارزش بیان دارد علی همان که خدا هست و نیست مثل خدا علی همان که بشر هست و نیست مثل بشر علی همان که اگر یک خودی نشان بدهد ز بندگی خدا می کنیم صرف نظر علی همان که اَجَلّ است شٲنَش از توصیف علی همان که خدا توی خلقتش مانده علی همان که پس از مرگ کافران گفتند: مگر خلیفه ی چارم نماز می خوانده؟ به سجده ای دل محراب را گلستان کرد به جای خون سرش داشت لاله می رویید اگر نماز همان است که شما خواندید علی نماز نمی خواند،راست می گویید! دلیل مرگ علی تیغ ابن ملجم نیست بلای جان علی داغ بودن میخ است اگر حسن پسرش را کنار بگذاریم علی غریب ترین مرد طول تاریخ است چگونه خانه نشین شد به جرم سن کمش؟ کسی که از همه حیث از تمام خلق سر است دلیل می آوردم اگر که کفر نبود خدا فقط دو سه سال از علی بزرگ تر است! اگر عبادت شرط است،پینه ی زانوش اگر عدالت شرط است،ماجرای عقیل اگر ملاک به بازوست،قلعه ی خیبر اگر نسب همه چیز است، خانواده اصیل! اگرچه بغض خودش را غلاف کرد و نشست اگرچه دست به شمشیر قتل عام نکرد سکوت کردن حیدر دروغ تاریخ است به احترام محمد فقط قیام نکرد قسم شایان مصلح مگر به زور هم از خلق می شود دل برد؟ کدام ترس؟ که ما جذب یک نگاه شدیم عَجَم مسلمان می شد مگر به دست کسی؟ علی اشاره به ما کرد سر به راه شدیم بیا مخاطب این شعر باش و با من باش بخند تا که ببینم تو را ثواب کنم تو را که کیسه به دوش شب یتیمانی اجازه می دهی آیا پدر خطاب کنم؟ بریده بودم و راه نجات گم شده بود که روزگار، حدیثِ تو در میان انداخت پدر،حیا کردم جای دیگری بروم که غیرِ تو به کسی رو نمی‌توان انداخت! هر آن که طاقت دوریت در توان دارد غم فراق تو را در دلش نهان دارد مگر کسی که تو را دیده عاشقت نشده وجود خارجی اصلا در این جهان دارد؟ اگر ز حسرت دیدار روی پیغمبر شکست دندانش را صحابه ی قَرَنی به شوق دیدن روی تو خودکشی کردم مگر خود تو نگفتی فمن یَمُت یَرَنی؟ فراتر از همه ی مرزها و مذهب ها بشر به انسانیت همیشه مشتاق است صدای عدل تو باب نجات خیلی هاست یکی ز مُستَمِعان تو جُرج جُرداق است به مجلسی سر شب یک دو جرعه مِی دادی دم سحر نشده غرق در بِحارت شد به من بگو که چه کردی صَدوق عاشق شد؟ به من بگو که امینی کجا دچارت شد؟ نه اینکه وقت گرفتاری از تو یاد کنم که سال هاست علی در پناه نام تو ام رفاقت من و تو یادگار یک عمر است و خوش به حال من از بچگی غلام تو ام قسم شایان مصلح

به سمت او گشوده ام پنجره‌ی خیال را که محو آسمان کند من شکسته بال را اگر دمی نشان دهد شکوه آن جمال را طلوع بی بدیل را، عروج بی مثال را به عالمی نمی دهم خاطره‌ی وصال را خوشا به حال آن کسی که پیر را شناخته میان ظلمت جهان مسیر را شناخته از آستان چشم او غدیر را شناخته کسی که ذره ای فقط امیر را شناخته شناخته بدون شک خدای ذوالجلال را به من نگاه می کند و آفتاب می شوم اگر چه در حضور او ز شرم آب می شوم هنوز غرق ظلمتم که نور ناب می شوم همین که مست باده‌ی ابوتراب می شوم به شور درمی آورم زبان شعر لال را همین که میخورد گره به چشم او نگاه ها فرار می کنند از برابرش سپاه ها ولی مجال می دهد به خیل روسیاه ها منم منم که سال ها، منم منم ماه ها به شوق او شمرده ام گذشت ماه و سال را دل از زمین بریده و به عشق او هوایی ام دو روز کاظمینی ام، سه روز کربلایی ام اگرچه ساکن قمم، گدای سامرایی ام در تب و تاب مشهدم، مرددم کجایی ام چگونه بازگو کنم جواب این سوال را من از بقیع غربتش به آسمان رسیده ام صفا و مروه دیده ام، گرد حرم دویده ام هیچ کجا برای من که از همه بریده ام مثل نجف نمی شود که بارها چشیده ام در آستان قدسی اش باده‌ی لایزال را پنجره خیال شایان مصلح

و بدانید که تا زنده ام و جان دارم به خدای علی و فاطمه ایمان دارم علوی ام سر ناموس خدا حساسم من مرید پسر حضرت حق عباسم لب به آبشخور کفتار نخواهد زد شیر آب خوردن فقط از چشمه ی جوشان غدیر از خدا خواسته ام اهل برائت باشم نَه که با عامه دنبال رفاقت باشم مانده حرف پدرم تا به ابد در گوشم غیرتم را به دو مثقال طلا نفروشم سایه اش تا به ابد از سر من کم نشود گردنم پیش کسی غیر علی خم نشود اگر چه مادرمان فاطمه نظر کرده به دانه دانه برنجی که داخل ظرف است برای خوردن نذری نمیروم هیئت سر شکستۀ من خود گواه این حرف است چقدر طعنه و دشنام و حرف نامربوط چقدر تهمت اینکه شما ریا کارید به جز خدا احدی لایق قضاوت نیست دو ماه از سر ما کاش دست بردارید زنده ای صفحه صفحه در تاریخ ای شهید سه ساله ی اسلام بی وجودند منکران تو که از وجود تو خرده میگیرند من به هر کس که طعنه زد گفتم گیرم اصلاً که دلبرم مُرده خوش به حال تمام آنها که حاجت از قبر مُرده میگیرند من از این مردمی که میگویند دین فقط حُب توست بیزارم بی تفاوت به حرفشان با بغض لعن آل اُمیه می گویم بی وفاتر زِ من مگر داری من کجا و سگ در تو کجا دست بالا گرفته ام خود را أنا کلب الرقیه می گویم به صوت معذنه ای در دمشق مدیونم رقیه ای شدنم را به عشق مدیونم أنا کلب الرقیه ، أنا کلب الرقیه دوسش دارم یه عالمه ، دختر پادشاهمه گدایی در شما کار هزارتا حاتمه هزارتا حاتم هم کمه کار تموم عالمه شهید سه ساله شایان مصلح