میثم شدم محمدحسین حدادیان

میثم شدم که سر بدهم پای دلبرم

هر جا علیست، دار خودم را میاورم

میثم شدم که هو بکشم روی دارها

خونم حلالِ قاطبه ی ذوالفقارها

میثم شدم که جان بدهم بی معطّلی

یک روز کار دستِ دلم میدهد علی

دیوانه ام، بگو که جهان را خبر کنند

از این به بعد با منِ دیوانه سر کنند

دینم علیست، قبله ی دیرینه ام علیست

قلبی که میطپد وسطِ سینه ام علیست

آب و گلم سرشته شده با ولای او

اصلاً من آمدم که شوم خاک پای او

نان آورِ دو دست فقیرم فقط علیست

فریاد میزنم که امیرم فقط علیست

مست همیشه تشنه ی میخانه اش منم

فریاد میزنم که سگِ خانه اش منم

هر کس غلام اوست مقامش معظم است

قنبر غلام نیست، شهنشاه عالم است

وقفِ امیر عشق جوانی و پیری ام

عالم سقیفه ای بشود من غدیری ام

در شیعه ی غدیر نشان از سقیفه نیست

غیر از علی در عالم امکان خلیفه نیست

جز او کدام شاه به ظاهر فقیر بود؟

شاه زمانه بود و به روی حصیر بود

سلطان دهر، شاه زمان، فخر عالمین

شیر احد، دلاور خندق، یل حنین

خیبر شکن،دلیرترین پهلوان دشت

او رفت و از مصاف، کسی زنده برنگشت

در جای جایِ معرکه تکبیر میکشد

می آید از مقابل و شمشیر میکشد

از نعره های تیغ دو دم بین کارزار

تا چند روز گوشِ عدو تیر میکشد

میثم شدم محمدحسین حدادیان