مدینه بود و یه خونه بود و حسین ستوده

مدینه بود و یه کوچه بودو
کنار در رو ساقه ی گل یه غنچه بودو
مدینه بود و یه خونه بود و
یه باغچه ی پر از گل و جوونه بودو
یه عده نامرد رسیدن از راه و توی کوچه چیا نکردن
چی بگم آخه نه از رو باغبون نه از گل حیا نکردن
باغبون گریه کرد ابر اومد و آسمون گریه کرد
کبوتر تو آشیون گریه کرد
بد تر از اینا میخ در خونه خون گریه کرد
امون از مدینه، امون از مدینه
حوریه بود و یه پنجه بود
و یه بی حیایی دنبالِ شکنجه بود و
دوشنبه بود و یه خسته بود و
یه مردی که خیلی غرورش شکسته بود و
تو اون شلوغی کاشکی میشد که دست من بسته نمیشد
امون از اون که هر چی که با غلاف میزد خسته نمیشد
وای حسن گریه کرد
دلش شکست با مهن گریه کرد
وقتی میگفتش نزن گریه کرد
امون از مدینه، امون از مدینه

مدینه بود و یه خونه بود و حسین ستوده