لقب ساقی کوثر حسین ستوده

دل که با حال و هوای تو هوایی باشد

مقصد راه قرار است رهایی باشد

دوستت دارم و سلمان به همه ثابت کرد

عاشقت فرق ندارد که کجایی باشد

از تمنای وصال تو فقط باید گفت

راوی شعر اگر شیخ بهایی باشد

من به نادانی خود معترفم میدانم

محفل انس تو باید علمایی باشد

از بد حادثه اینجا به پناه آمده¬ام

تا کجا بین من و دوست جدایی باشد

من فقط چشم به راهم که ببینم روزی

گنبد همسرتان نیز طلایی باشد

ای به الطاف تو اصحاب کرم وابسته

شده یک عمر به مدح تو قلم وابسته

وسط این همه وابستگی بی حاصل

شکر بسیار که هستم به حرم وابسته

هر غریبی که به ایوان نجف می¬آید

لب ساقی کوثر حسین ستوده