هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر

ای که چون من هزارها داری

آسمانی پُر از دعا داری

دست هایم دخیلتان هستند

بس که دستِ گره گشا داری

از گدا هم کریم می سازی

بس که اعجاز کیمیا داری

من هوای تو را به سر دارم

تو هوای دلِ مرا داری

هر چه بیمار هم بیاید باز

تو برایِ همه دوا داری

هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر

دل شکسته کسی به من می گفت :

خوش به حالت امام رضا داری

درِ این خانه را زدم عشق است

کفتر جلدِ مشهدم عشق است

ما ندیدیم بام از این بهتر

هیچ جا احترام از این بهتر

آهوی دامِ آهویت هستم

نیست صیاد و دام از این بهتر

از تهِ دل سلام همسایه

ای سلام اَلْسلام از این بهتر

با جُذامی ، غلام ، هم سفره

من ندیدم مرام از این بهتر

برتر از حاکمی ، سلیمانی ست

تو بگو که کدام از این بهتر

نوکر خانه ی تو باشم من

که نباشد مقام از این بهتر

غیر نوکر شدن چه می خواهم ؟

جز کبوتر شدن چه می خواهم ؟

هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر

باز دارم به سر هوای ضریح

دل من تنگ شد برای ضریح

دوست دارم رها شوم از خود

در میان سر و صدای ضریح

دست هایِ پر از تمنایی

می خورد رویِ حلقه های ضریح

می شود خوب تر خدا را دید

در همان یا رضا رضای ضریح

واجب است به هر عاشق

سجده ی شکر پیش پای ضریح

حرم ثامن الحجج رفتم

میلیون مرتبه به حج رفتم

اشک با من سرود غم با تو

نوحه ی گریه دار و دَم با تو

گفتن شعرِ روضه ها با من

جلوه دادن به محتشم با تو

ناله از دل زدن بُوَد با من

کربلا کردن دلم با تو

گذری کن شبی به روضه ی ما

چشم با این گدا ، قدم با تو

دست با من ، به سر زدن با من

زدنِ خیمه و علم با تو

روضه خواندن برای تو با من

گریه های مُحَرمم با تو

روضه خواندی تو ای امام غریب

جَدِّ ما تشنه بود یَابنَ شبیب

جَدِّ ما را سوارها کشتند

بین گودال بارها کشتند

جَدِّ ما یک نفر ولی او را

لشگری از هزارها کشتند

نعل ها گرد و خاک می کردند

جَدِّ ما را غبارها کشتند

خواهرش را پس از بریدن سر

خنده ی نیزه دارها کشتند

وای از عصرِ روزِ دهم

وای از ضربه ی دوازدهم

هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر