غریب شهر خراسان بیا برادر من حسین ستوده

غریبِ شهر خراسان، بیا برادر من
ز دوریِ تو چکد خون ز دیده‌ی تَرِ من
ببین که یار تو بی یار و یاور افتاده
ببین که خواهر تو بین بستر افتاده
به روی سینه‌ی خود نامه‌ی تو را دارم
مدام زیر لبم ذکر یا رضا دارم
بیا که با تو بگویم ز درد و غم‌هایم
نمانده تاب و توانی به کل اعضایم
میان راه شکستند حرمتم ای یار
ولی به قم شده جبران غربتم ای یار
خدا گواست ندیدم بدی ز مردم قم
نچیده‌اند در این شهر، پشت در هیزم
سخن ز کینه و بغض علی در اینجا نیست
میان مردم اینجا غلاف اصلا نیست

غریب شهر خراسان بیا برادر من حسین ستوده