دنیا تو مشتمه در نجف توی دستامه حسین ستوده

دنیا تو مشتمه، در نجف توی دستامه
من یه سحر تُو نجف بشینم همه رؤیامه
هر چی بخوام می‌شینم زیر بارون ایوونش
خونه‌ی اَمنمه این خونه، خونه‌ی بابامه
بابا حیدر آغوش گرم تو بازه برام
بابا حیدر، حُبّ تو عین نمازه برام
بابا حیدر، می‌شنوی درد و دلای منو
بابا حیدر، خوبه که داری هوای منو
کم نشه سایه‌ت از سر نوکر بابا بابا
دوست دارمت تو رو از همه بیش‌تر بابا بابا
عشق و ارادت زائر تو دیدن داره
دستی که خورده ضریحتو بوسیدن داره
خورشید و ماه به زمین اگه دیگه نتابیدن
گنبد زرد تو قدرت تابیدن داره
بابا حیدر تنگه دلم واسه بوی نجف
بابا حیدر می‌کشی‌ام سر کوی نجف
بابا حیدر می‌طلبی منو راستی بگو
بابا حیدر، مهمون سرزده خواستی بگو
حرف دلم رو می‌کنی باور حیدر حیدر
دوست دارمت تو رو از همه بیش‌تر
حیدر حیدر

دنیا تو مشتمه در نجف توی دستامه حسین ستوده