در این دشت بلا حسین سیب سرخی

اندر این دشت بلا غارت جان خواهد شد
آنچه مقصود دل ماست همان خواهد شد

ای بسا تن که در این دشت بیفتن بر خاک
ای بسا سر که در اینجا به سنان خواهد شد

حسین حسین منو دوری از حرمت حسین حسین

این لب شط فرات است که لیلای حزین
بر سرکشته اکبر به فغان خواهد شد

این لب شط فرات است که از تیغ جدا
دست از پیکر عباس جوان خواهد شد

واویلا آه وایویلا زمین کربلا

در این دشت بلا حسین سیب سرخی

این لب شط فرات است که از جور سنان
زینبم موی کنان موی کنان خواهد شد

حسین حسین واااای وااای
اینجا کجا بود ما را آوردی داداش
ببین نیزه هارو داداش

آسمان در نظرم تیره و تاز است حسین
هر طرف مینگرم بوته خار است حسین

تا رسیدیم اخا تشنگیم افزون شد
این عطش حاصل نفرین بهار است حسین

آن سیاهی که نمایان شده نخلستان نیست
پس چرا دشت پر از نیزه سوار است حسین

خنده ی حرمله در دشت طنین افکنده
بی گمانم که پی صید شکارست حسین

کوفیان شهره غارتگری و تاراجند
حتم دارم که دگر آخر کار است حسین

در این دشت بلا حسین سیب سرخی