عاشقی نقطه‌ی پایانی درماندگی‌ حسین سیب سرخی

عاشقی نقطه‌ی پایانیِ درماندگی‌ است
عاطفه مزه‌ی شیرینیِ سر زندگی است
عشق در مکتب توحیدیِ ما بندگی است
فیض دارندگی اصلا به برازندگی است
اشک داراییِ ما بوده که سر چشمه شدیم
از طفولیتمان خادم معصومه شدیم
یا اباعبدالله
آفتابیست که در ظلمت شب گم نشود
رد نوریست که در گیر تلاطم نشود
باغ سبزیست که در ذهن تجسم نشود
هیچ جایی حرم فاطمه‌ی قم نشود
السلام ای حرمت شرح پریشانی ما
السلام ای نفس شاه خراسانیِ ما
یا اباعبدالله
شکر این خاک دل پاک ولی را نشکست
شهر قم حرمت ناموس علی را نشکست
بی حیائی وسط کوچه ندیده‌است کسی
ضربه‌ی سیلیِ مهلک نچشیده‌است کسی
معجر دخترکی را نکشیده‌است کسی
آه ای عمه‌ی سادات چه دیدی در شام
آه ای زینب کبری‌ چه کشیدی در شام

یا اباعبدالله..

عاشقی نقطه‌ی پایانی درماندگی‌ حسین سیب سرخی