من الذی ایتمنی روح الله رحیمیان

من الذی ایتمنی
وای حسین یا مظلوم
دخترکی حزینه ام
آه بود به سینه ام
وارث درد و محنت
کبودی مدینه ام
که گفته من بی کس و کارم
که گفته من پدر ندارم
رسیده بابای من از راه
لب به لبان او گذارم
وای حسین یا مظلوم
شبیه عمه هر کجا
قسمت من بلا شده
بافتگی موی من
میان کوچه وا شده
غصه نمی کند رهایم
شده پر از آبله پایم
شبیه بانوی مدینه
مرگ فقط شده دعایم
من غم و مهر حسین
با شیر از مادر گرفتم
روز اول که آمدم
سور تا آخر گرفتم
بر مشام جان زدم عطر از عطر حسین
خلقت از عود و گلاب تازه و عنبر گرفتم
بر مشامم می رسد هر لحظه بوی کربلا
بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا
تشنه آب فراتم ای عجل مهلت بده
تا بگیرم در بغل قبر شهید کربلا

من الذی ایتمنی روح الله رحیمیان