محمد سهرابی

تیغ تو علی نبود اگر کج می رفت دلم به هر سفر کج شد فتح دلم به ذوالفقارت بگرفت کجی ره دگر کج من مدح دو ابروی تو گویم اینجاست که می شود هنر کج ای حرف دل تو دم به دم راست وی زلف سر تو سر به سر کج خورشید کج از افق برآید چون زلف کنی به رخ سحر کج یک سوی زمین شود گران تر تیغت چو شود سر کمر کج تیغ ذوالفقار محمد سهرابی

چون روی تو چو روی به صحرا گذاشتند داغ لب تو بر دل دریا گذاشتند فطرس کجاست حق پرش را ادا کند اینان تو را به معرض گرما گذاشتند پایی که بر دهان شریفت نهاده‌اند اول به روی چادر زهرا گذاشتند زوایه‌­ای ز مسجد کوفه است سینه‌ات این نیزه را به خلوت مولا گذاشتند خاک فلک به معجر زینب که در سپاه پیراهن تو را به تماشا گذاشتند روضه پیراهن محمد سهرابی

به یک دو شعر بساط شراب را پیچید شهی که در سخنش آیه‌های کوثر بود دلا بسوز بر آن شه که در میانه تشت زلعل خوش اثرش کام خیزران تر بود دو چشم داشت دو جام پر از شراب طهور دو لب به صورت وی بودو تنگ شکر بود دو قوس داشت به ابرو ز رخ ولی خونین که در نگاه یتیمان هلال احمر بود دلا بسوز بر آن زن که محرمش در تشت عزیز بود و برادر ولی فقط سر بود بساط شراب را پیچید محمد سهرابی

دلا بسوز بر آن زن زنی تمام عفاف که در میانه زنجیر بود و مضطر بود گشود لب که مزن خیزران به کام حسین که بوسه‌گاه رسول و بتول و حیدر بود ناله ها تا به ثریا می رفت خیزران بود که بالا می رفت خیزرانی که بر آن لب میزد نیشتر بر دل زینب میزد فرموده باشد حسین جان ز دست بسته ملولم که بین بزم یزید سری که قسمت من بود را رباب گرفت همچین که مجلس به هم ریخت خودش را از میانه اسرا جدا کرد به سمت تشت طلا دوید سر اباعبدالله به سینه چسبانید دلا بسوز محمد سهرابی

پر رنگ تر بود ز من اینجا خیال هم از من برون‌تر است در این گوشه خال هم دستی شکست و دست دگر بار آن کشید شرمنده‌ام ز نقص و خجل از کمال هم من پشت در نشد که نسوزم عزیز من هر چیز بود سوخت در آنجا مجال هم مویی که شد سپید به جوهر سیه نشد ساکن نشد غمم به اذان بلال هم پیراهن حسین مرا سخت خسته کرد… روضه جانسوز دستی شکست محمد سهرابی

علی جان آقایون رفقا بزرگان اینی که ما در مقام انس و الفت که شعره میگیم خانوم فرمود علی جان این شعره ها زبان حاله اصلا اینطور نبوده هیچگاه نشد امیرالمومنین رو بدون کنیه و لقب صدا کنه حدیث شریف کسا رو ببینید فقلت و علیک السلام یا اباالحسن و یا امیرالمومنین اینجور صدا میکرده یک بار امیرالمومنین رو با اسم صدا کرد اونم ناچار بود وقتی گیر افتاد بین در و دیوار یهو داد زد یا علی روضه جانسوز بین در و دیوار محمد سهرابی

ای عزیز فاطمه دادی بزن آخر ای مظلوم فریادی بزن یا ز دست قاتلت خنجر بگیر یا ره گودال بر مادر ببند جان در بدن نداشت که گیرد ز دست شمر آری کریم بود ولیکن توان نداشت ای عزیز فاطمه محمد سهرابی

ای حیدر شهسوار وقت مدد است ای زبده‌ی هشت و چار وقت مدد است من عاجزم از جهان و دشمن بسیار ای صاحب ذوالفقار وقت مدد است یا امیرالمؤمنین یا ذالکرم یا ذالنعم یا امام المتقین اننا جئناک فی حاجاتنا لاتخیبنا و قل فیها نعم ای حیدر شهسوار وقت مدد است محمد سهرابی

ز سوز زهر نفس سوخت و جگر پاشید فلک نکرد حمایت زمانه لب نگشاد به استغاثه بسی آب خواست از خصمش آن حسین که آب از تبار ابن زیاد غم جواد به جز داغ تشت هم داغی است که هیچ مرتبه ما را نمی رود از یاد کدوم یاد کدوم داغ یکی جوان که جوادست دست و پایی زد جدا ز زحمت شمشیر و تیزی فولاد یکی جوان که علی اکبر از خوف بخون چو شام وصل که درحجله می رود داماد هزار نکته باریک تر ز مو اینجاست حسین بر سر پیغمبرست یا اولاد حسین بر سر پیغمبر است محمد سهرابی

چو دست تیغ ز حلقوم آن جناب گرفت ستاره مرد و مه افتاد و آفتاب گرفت به غیر قامت زینب که از بلا خم بود پس از حسین چه کس سایه بر رباب گرفت عزیز فاطمه گودال را مشرف کرد سنان عنان به کف و خولیش رکاب گرفت نه از فرات نسیمی وزید بر رخ او نه چتری از خنکا بر سرش سحاب گرفت نه اکبرش به سر و نی ببر علی اصغر غم علی ز دل آن جناب تاب گرفت یکی ز پشت عقاب و یکی ز آغوشش فلک صغیر و کبیرش چه با شتاب گرفت اما زبان حال غریبی است حال عمه ما که نور از قمر و سیر از شهاب گرفت ز دسته بسته ملولم که بین بزم یزید سری که قسمت من بود را رباب گرفت چو دست تیغ ز حلقوم آن جناب گرفت محمد سهرابی