گل مرا بپوشان مهدی عزیزیان

سپردمت به خدا و به ریگهای بیابان

سپردمت به غبار به خارهای مغیلان

سپردمت به وحوش،به شیرهای درنده

به مردمان دهات و به آهوان پریشان

به باد گفتم اگر شد مرتبت بکند

که تا خمیده نگردد دوباره مادر جانبه گوش خاک سپردم تنت بپوشاند

بدست اینکه ببیند کسی تو را عریان

سپردمت به هر آنکس که بود ، اما تو

سپردیم به که رفتی!؟ به دلقکان به کنیزان؟!

سپردیم به دو صد چشم پست نامحرم؟

به شمر و خولی و اخنس به حرمله به سنان؟