حاج محمد جوادی

اگه میشه دختر اینجا بزار فقط مواظب باش نترسه دختر بچه یه کوچولو زود می ترسه ازسر وصدا مقتل که می خواندم شبی با خویش گفتم پیدا نمی شد کاش در صحرا رقیه وقتی که پیدا شد خمیده راه می رفت نترسی یه وقت بابات همینجا کنارنه شما دادمی زنید دختر کوچولو زود می ترسه سید محمد جوادی

میگه یه دختر بچه چشماش رو ببنده قربونت برم گریه هاتون برم اگه رفتی خونه خواهر کوچیک داشتی یه نگاه به صورتش بنداز یه نگاه به این کف پا بنداز ببین اصلا این پا طاقت خار بیابان داره انقدر این بچه رو خارا دوید اگه چشه یه دختر بچه رو ببندی دست بکشه به صورت با چشمای بسته میگه نه این بابام نیست وای وای چی میخوام بهت بگم یعنی تشخیص میده حس میکنه بو میکشه میفهمه بوی باباست اگرچه سر امام حسین بوی تنور میداد سرو که بغل کرد چشماش دیگه تار می بینه آقا خرابم تاریکه سرو بغل کرد آروم آروم دست کشید به صورت گفت بابا دست کشید به این ابروهای خونی بابا منو نگاه دست کشید به لب و دندان خونی بابا دست کشید به این محاسن بابا یه وقت دیدن داد زد دستش خورد به این رگا گلویده بریده بابا کی رگ های گلوت رو بریده بابا هر کار کرد دید این خنجر کار نمیکنه بدن رو برگرداند سرو داره جلو مادرش میبره استخون گلو رو با خنجرش میبره دور کردنشو خیر نبینه سنان داره با لگد به سینه... یا اباعبدالله مظلوم بودی و از آب فرات محروم بودی و قلبت می تپید زنده بودی و رگ هاتو برید حسین حسین صورت بابا جوادی ایزدخواه

آروم میگم بعید میدونم امشب من بتونم روضه بخونم هدف نیزه ی هر بی سر و پایی نشدیم وای وای آخه جد تو گودال افتاد هر کی میرسه یه دونه میزنه حواست هست تو صورت میزنی خدا نکنه بی هوا تو صورت بزنن بابام علیه گفت شاید اسم بابام رو ببرم حیا کنن نانجیب گفت بابات مگه ساقی کوثر نیست برو بابات آبت بده خب بذار نام مادرم رو ببرم من میگم کاش نام فاطمه رو نمیبرد تا گفت مادرم زهراست یه جور با نیزه به پهلوش زد آی ننه جوان ننه کاش نام مادر رو نمیبرد محمد جوادی

بگو امشب به من بابا از عصر عاشورا کجا بودی سر رو بغل کرد نگفتی دختر داری بابا نبودی اینقدر ما رو تو بازارها چرخوندن بابا اینقدر ما رو با دست نشون دادن بابا نبودی اینقدر عمه کتک خورد بگو امشب به من از عصر عاشورا کجا بودی مرا مهمانی آوردی خودت تنها کجا بودی من از بوی طعام خانه ها خوابم نمیگیرد دختر امام حسین گرسنه میخوابید من از بوی طعام خانه ها خوابم نمیگیرد تو ای با بوی نان همراه تا حالا کجا بودی شنیدم بر درختی تاب می‌خوردی ملالی نیست شبی که زجر زجرم داد در صحرا کجا بودی تو معلوم است شبها جای گرمی داشتی بابا من این شبها که می‌لرزیدم از سرما کجا بودی منو نزن انقدر منو آزار نده از صورتم آستینمو کنار نده سینم شکست با زانو بر فشار نده از عصر عاشورا کجا بودی محمد جوادی

پشت مرکب، چه غریبانه کشاندند تو را پــا بـرهـنـه سـرِ بـازار دوانـدنـد من را حُرمت مویِ سپید تو شکسته‌ست، قبول تو یداللهی و دستان تو بسـته‌ست، قبول باز هم شکر! به عمامۀ تو دست نخورد حرف غارت نشد و جامۀ تو دست نخورد اما حسین هنوز تو گودال زنده بود یکی میگفت پیرهنش برا منه یکی میگفت  انگشتر برا منه یاالله یاالله یکی میگفت زره برا منه دیدن خولی گفت سرش رو من میخوام ببرم حسین حسین... پشت مرکب چه غریبانه کشاندند تو را محمد جوادی

بعضیا از همین هیئتیا الان دیدی آقا از الان هول و ولا محرم دارن هی میگیم آقا نکنه بمیریم نباشیم برات گریه کنیم دوست دارم اگه قراره بمیرم بمونم شب رقیه برات بمیرم شنیدم هر یه بابا گفته یه سیلی تو صورتش زدن بچه ها تو خونه خواهر کوچک دارید یانه اصلا بچه کوچیک نیازه کتکش بزنی نه بابا صداتو میبری بالا خودشو جمع میکنه شب رقیه برات بمیریم محمد جوادی

گفت داداش چقدر بی تابی میکنی راه میری عباس سر به دیوار میگذاری بلند گریه می کنی یه سوال دارم به من بگو بدن حسنمو گلبارون کردند با احترام این بدنو تشییع کردند گفت زینب نبودی این بدنو محاصره کردند فلانی گفت از این حسن بدم میاد دستور داد بدنو تیر بارون کردند قاسم هی تو چشمای من نگاه میکنه عمو بابامو تیر بارون کردند دانلود روضه تیر باران محمد جوادی

ایستادم به نوک پنجه ی پا اما حیف دستش از روی سرم رد شد و بر مادر خورد هرچه کردم سپر درد و بلایش گردم نشد ای وای که سیلی به رخش آخر خورد آه زینب تو ندیدی! به خدا من دیدم مادرم خورد به دیوار ولی با سر خورد سیلی محکم او چشم مرا تار نمود مادر از من دوسه تا سیلی محکمتر خورد لگدی خورد به پهلوم و نفس بند آمد مادر اما لگدی محکم و سنگین تر خورد حسن ازغصه سرش را به زمین زد, غش کرد باز زینب غم یک مرثیه ی دیگر خورد قصه ی کوچه عجیب است (مهاجر) اما وای از آن لحظه که زهرا لگدی از در خورد ********** شده ام مثل مریضی که پس از قطع امید در پی معجزه ای راهی مشهد شده است مریض داری احمد واعظی

از کسی که ،‌ سرِ تورو رو نیزه بست ، بدم میاد از اون که دندونِ تورو ، با سنگ شکست ، بدم میاد غریبونه دارم می رم از این ویرونه دیگه سر اومده پیمونه حال منو خدا می دونه بیا پیشم بابا ببین شدم تنها منو ببر به آسمون ها دارم می رم عمه دیگر نخور غصه راحت میشم دیگه ز غم ها در این شب یلدا به موج طوفان ها کنار من بیا تو بابا بابا بابا بابا بابا ای عمه بیا تا که غریبانه بگرییم دور از وطن و قالب ویرانه بگرییم پژمرده گل روی تو از تابش نور خورشید در سایه نشینیم و به جانانه بگرییم لبریز شده ای عمه دگر کاسه ی صبرم بر حال تو و این دل ویرانه بگرییم نامید ز دیدار پدر گشته دل من بنشین به کنارم پریشانه بگرییم بابا بابا بابا بابا غریبونه محمد جوادی

یه شب جاموندم و اومد سراغم همون مردی که با من خیلی بد بود الهی که دلش آتیش بگیره که دل سوزوندنُ خیلی بلد بود همش میگفت عموت کجاست حالِ تورو نگاه کنه بگو از علقمه بیاد دستِ بسته تُ وا کنه … یه جور میزد که انگاری گرفته منو با مردِ جنگی اشتباهی یه چیزایی میگم عمه نفهمِ از اون شب میره چشمِ من سیاهی از کسی که سرِ تورو رو نیزه بست بدم‌ میاد از اون که دندونِ تورو با سنگ شکست بدم میاد یه شب جا موندم محمد جوادی

شاه قامت قیامتی داریم دلبر با ابهتی داریم کاسه لیس جناب عباسیم وه چه رزق و ضیافتی داریم نسل در نسلمان ابالفضلی است در این خانه قدمتی داریم قسمت کار ما گره نشود یاور با محبتی داریم ورد لبهایمان ابالفضل است هر زمانی که حاجتی داریم آرزوی بهشت را نکنیم زیر این خیمه جنتی داریم وسط روضه های تاسوعا آرزوی شهادتی داریم تاکه دست بریده یاور ماست انتظار قیامتی داریم خاک سرداب علقمه نشدیم از خدا ما شکایتی داریم روضه شاه قامت قیامتی داریم سید محمد جوادی

دیدی آخر، همه زانو زدنم را دیدن کمکم کن، منِ افتاده ز پا را پسرم مثل تسبیح تنت، یکصدویک دانه شده با تنت ذکر گرفتم، که خدایا پسرم چه داغی نشوندی/ توو دل من نمون روی خاکا / با این بدن پاشو بار دیگه / قدم بزن برای بابا دل از دیدن تو /نمیشه سیر بابات اومده/ ناتوان و پیر ببین خم شدم / دستمو بگیر عصای بابا از خیمه رفتی و / بردی دل منو دریای من گرفت / غم ساحل منو میگردم از غمت / دشت ستاره رو پیدا نمیکنم / اون جسم پاره رو پر از سوت و کف شد / دور و برت زمین میخورم / پیش پیکرت سرم خم شد از غم/ روی سرت نفرین به دنیا گل من چه پرپر / آوردنت گلابم چقد بد / فشردنت عبا کم اومد واسه / بردنت ای اِرباً اِربا نامرد مردما / بدجور کشتنت هی جمع میکنم / منها میشه تنت پاشو نگات کنم / حتی یه بار علی بابای پیرتو / تنها نذار علی بهاری که دیده / خزونش و نفس‌هاش بریده / اَمونش و نشسته کنار / جوونش و روضه میخونه حسین مونده با / سوز گریه‌هاش علی و / پریشونی باباش کسی دل / نمی‌سوزونه براش دلش چه خونه ای میوه‌ی دلم / وقت رسیدنت این لشکر حسود / از شاخه چیدنت از داغ دیدنت / موهام سفید شده تو زخم خوردی و / بابات شهید شده یا بنی محمد جوادی

ساربان داد مزن، ما کس و کاری داریم ساربان راه مرو، همسفر ما مانده چند باری شده گم کرده‌ام او را اصلاً بس که از دور تنش مثل معما مانده باز چشمش به که افتاد که غش کرد رباب؟ باز هم آمده این حرملۀ وا مانده برسانید خبر را به علمدار حرم چادر زینب تو زیر لگدها مانده ناقه زانو زده تا اینکه سوارش بشوم چشم من سمت علی اکبرم اما مانده ساربان داد نزن محمد جوادی

آشیانی راکه باهم ساختیم آتش زدند هرچه پیغمبرسفارش کرده بود اجرا نشد پای نامحرم نباید باز می‌شد در حرم باتمام قدرتم مانع شدم اما نشد ضربه ای با پا به در زد سخت پهلویم شکست بعد ازآن، زهرا(س) برای تو دگر زهرا نشد پشت درافتاده بودم خصم در را می‌فشرد یا علی گفتم که برخیزم ولی تنها نشد بین آتش ناگهان دلواپس زینب شدم دود می‌دیدم فضا را،دخترم پیدا نشد ریسمان را باز می‌کردم،اگرقنفذ نبود باغلاف تیغ محکم زد بدستم وا نشد مغیره سر رسید محمد جوادی

با رفتنت خالی مکن دور و برم را پاشیده تر از این مگردان لشگرم را ای نیمه ی مجروح من ای کاشبا تو در خاک بگذارند نیم دیگرم را بعد از تو ای سرو شکسته تا قیامت از خجلتم بالا نمی گیرم سرم را باور نمی کردم که روزی پیش چشمم از پا بیندازد غلافی همسرم را تو بین آتش رفتی و من گُر گرفتم حالا بیا و جمع کن خاکسترم را هرشب حسن در خواب میگوید مغیره دست از سرش بردار کشتی مادرم را دیروز اگر در پیش طفلانم حرم سوخت فردا بسوزانند با طفلان حرم را از کربلا دیشب صدایی را شنیدم انگار طفلی گفت عمه معجرم را… گریه زنونه محمد جوادی

یاسم محمد جوادی یاسم ولی به رنگ گل ارغوان شدم این روزها, قیام و رکوعم شده یکی مثل هلال ماه, خمیدم کمان شدم آمد به خانه دختر طلحه به دیدنم گفتم ببین که پوستِ بر استخوان شدم یک روز اگر زمین نخورم شب نمی شود نیرو ز دست داده ام و ناتوان شدم من بازویم شکسته ولی کار می کنم حیدر ببیندم که دوباره جوان شدم گیرم وضو جبیره, مقصر مغیره شد بس ضربه زد به بازوی من نیمه جان شدم یاسم محمد جوادی