کربلایی حسن حسینخانی

مورخ غربی زیاد تاریخ خونده دیدن نگاه کردن اصلا مذهبش ارمنی شب هفتم محرم  دیدن داره شیر پخش میکنه بهش گفتن تو رو این دستگاه چیکار گفت منم از این شیر خوره حاجت گرفتم گفتن چطور گفت من تاریخ نگارم زیاد تاریخ دیدم تا دنیا به دنیا بوده جنگ بوده این میزده اون میگرفته اون غلبه میکرده اون مغلوب میشده تا دلت بخاد غربب کشی بوده ولی هر چی نشستم حساب کردم دیدم این بچه آزارش به کسی نمیرسیده این بچه زورش به کسی نمی رسیده روضه ارمنی حسن حسینخانی

من ده سال پیش میرفتم نمی دونم توی شرق تهران دیدی برا شیرخوارگان میگیرین یه روضه گرفته بودن ماهم رقتیم چند دقیقه ایی نشستیم گفت بیا یک کارگاهی نشون بدم دیدی لباس سقایی می پوشن شیر خوره ها لباس نوزادی سربند میزن دیم بیست چرخ خیاطی چهل حد دوختن دو هزارتا گفتم می دونی کسایی میان می دوزن گفت می دنی چه کسایی میان می دوزن اون مادرایی که خدا بهشت اولاد نداده اونها میان میشینن با گریه برای بچه سقایی درست می کنن به مردم بدن سال بعد مادری نیومد میفهمن بچه دار شده خدا بهش اولاد داده اونم یه حال غریبی داره لباس نوزاد ببپوشی بدوزی برای کسی نوزادی نداره اینها دلخوشیشون باشه میگن همون که رباب محروم شد ماهم روم نمیشه اولاد میخواهیم ولی فرموند نمک آشتون هم ازما بخواهید مادربدون اولادحسن حسینخانی

عمه دست غم روی کمر داره از کبودی تنش خبر داره رباب از رو تجربه بهش می‌گفت قبرشو عمیق بکن، خطر داره روضه تجربه حسن حسینخانی

مریض دار اشکالی نداره امشب حاجتشو وسط بندازیم برا قاسم ابن الحسن پدره می گفت آقا بچه منم دیگه افتاد دست وپا زدن منم قطع امید کرده بودم گفتم برم لحظه آخری یه پرچمی ور دارم بیارم یه سیاهی ور دارم تبرک کنم سیاهی آوردم پرچم آوردم رو بچه مریضم کشیدم که دیدم ساکت شد رو پوشو کنار زدم  دیدم چشمش باز شده مثل اینکه شفا گرفنه زود  همسایه را خبرم کردم مادرشو خبرم کردم هیچ آثاری از بیماری نبود بهش گفتم قضیه را تعریف کرد نمی دونم کار این پرچم بود رفتن وا کردن دیدن نوشته السلام علیک یا قاسم ابن الحسن حاجت گرفتن حضرت قاسم حسن حسینخانی

امشب شب آخریه که داری یتیم نوازی می کنی والا به الله شبا داره خیلی زود میگذره خداحافظ لحظاتی که دیگه برنمی گردی ای کسی نتونست دیشب گریه کنه باز امشب بهمون فرصت دادن لحظات بدون تکرارحسن حسینخانی

میخوام هوار بزنم چون وقتی دستش به پوست آویزان شد داد کشید بچه دیگه نه اسم باباشو آورد نه اسم عموشو آورد دستش به پوسیت آویزان شد فقط گفت یا اماه منو بغل کردی عمو با این که جا واسه دست و پا زدن نداری زحمت آخر ببین می تونی این تیر را از گلوم در بیاری این تیر را از گلوم در بیاری حسن حسینخانی

خداحافظ لحظاتی که دیگه برنمی گردی خداحافظ دقایقی که نمی دونم کجا نشسته بودم یا امام مجتبی برای پسرت خوب ناله زدیم یا نه یا کریم اهلبیت برا بچت خوب گریه کردیم یا نه تارسید بغل عمو عمو از عمه برات خبر آوردم عمو تو قامتت خمیده شدو عمه هم خمید پهلو تو شکسته شدو عمه هم شنید یک نیزه بلند توی گردن تو دید تا خیمه ها صوت مناجات تو رسید هر چند شمر بر دهنت پا گذاشته لحظاتی که دیگه برنمی گردی حسن حسینخانی

امشب روضه خون خودتی رسول ترک آومد حرمش صاف رفت ضریح گرفت همین جور سرش به ضریح می کوبید گفت خانوم نه دخول خوندم نه زیارت نامه ای خوندم فقط اومدم بپرسم ازت آبله پاهات خوب شده یا نه امشب روضه خون خودتی حسن حسینخانی

وای وای بعد فکر کنید یه وقت دختر گم میشه یه وقت پسر گم میشه اینها باهم فرق دارن یه وقت خردسال گم میشه یه وقت بزرگسال گم میشه یه وقت روز گم میشه یه وقت شب گم میشه یه وقت جا امنی گم میشه یه وقت نا امن گم میشه یه وقت برای پیدا کردنش یه ادم مطمعن می فرستند یه وقت برای پیدا کردنش یه نانجیب می فرستند دیگه خودش روضه شد مشتی گری کنید امشب اگر دختر بچه همراته امشب جون مادرت ناز بچه ات رو نخر جلو یتیم دست به نوازش به سر بچه اش نمی کشه یه وقت دختر گم میشه حسن حسین خانی

فقط اشک از چشم نیست به نظرت اون بالا داره آشپزی میکنه به روضه الان نمیرسه داره الان داربست هاشو میزنه سیاهی ها رو میزنه اصلا شاید گریه ای نکنه عرقی که از جبینش میریزه اون داره برا امام حسین گریه میکنه اشک تن میریزه کنار آتیش اون شعله غذاش وایساده تو اون گرما بدنش عرق میکنه تنش داره گریه میکنه به علی قسم تنش داره گریه میکنه بعد اون یه جایی دل سیر گریه میکنه یه موقع میبینی ای دل سیر گریه هر کدومش اندازه یه دهه گریه است روضه اشک حسن حسینخانی

مثل فردا روزی همچین علی اکبر این زانوشو رکاب گرفته پیاده شد از روی محمل یه بانویی رشیده علی اکبر چون اعنان گیر ناموس حق رسیده علیا مخدره زینب روی زانو اکبر لیلا دور تا دورمون بنی هاشم تحت فرمان حضرت سقا پرده را از مقابل زینب باد هم حتی نمی زند بالا منه پرده نشین را محمله بی پرده ایی به هرجا رد شدم سنگ از دست رهگذر خوردم منی که سایه ام را مردم کوچه نمی دیدند منی که شش برادر داشتم حالا نظر خوردم منی که شش برادر داشتم حسن حسینخانی

دورامو زدم دوباره برگشتم تا که سینه زن تو هیئتت باشم امشب اومدم بهت بگم میخوام توی دایره رفاقتت باشم با تو رفاقتم همه جوره سوده با توئه که میشه خیالم آسوده همه جا رفتم و بازم میگم اون که دست منو گرفت امام حسین بوده با تو خوشم با تو که دنیای منی با تو که قبل از متولد شدنم رفیق بابای منی با تو خوشم با تو که دنیای منی با تو که وقتی که می بندم چشمامو جلوی چشمای منی با تو خوشم با تو که تو قلب منی با تو که پاکم می کنی وقتی میام تو حلقه ی سینه زنی با تو خوشم با تو که تو قلب منی با تو که نوکرات همه کفن میشن ؛ ولی خودت بی کفنی دورامو زدم دوباره برگشتم حسن حسینخانی

زخماتو دیدم که بازه افتادم شب تشییع جنازه افتادم حرف اون چهل تا نا مرد و زدم یاد چهل تا نعل تازه افتادم میدونی نعل با بدن چه میکنه با یه جسم بی کفن چه میکنه میدونی یکی بشینه رو سینت وقت دست و پا زدن چه میکنه زخماتو دیدم که بازه افتادم حسن حسینخانی

سنگدل ها بی امان برگ و برم را می زدند پشت در ناباورانه باورم را می زدند لرزه بر جان همه اهل حرم افتاده بود لحظه ای که با لگد درب حرم را می زدند پیش چشمم شعله بر باغ و بهار من زدند غنچه ام پرپر شد و نیلوفرم را می زدند مصحف پیغمبرم در شعله ها افتاده بود جزء جزء و آیه آیه کوثرم را می زدند ماجرای کوچه و بازار از یادم نرفت دستهایم بسته بود و همسرم را می زدند یک نفر با تازیانه دیگری هم با غلاف با تمام زور و بازو دلبرم را می زدند از خجالت این سرم را بر زمین انداختم با که گویم دختر پیغمبرم را می زدند می پرد هر شب حسن از خواب می گوید پدر خواب میدیدم دوباره مادرم را می زدند آتش این خانه تا کرب و بلا هم می رسد بر دل صد چاک زینب باز هم غم می رسد دخترانت ، فاطمه ارثیه از تو می برند هر که هم نام تو شد سیلی به رویش می زنند بارالها جان حیدر زین سخن بر لب رسد روزگاری شعله ها بر دامن زینب(س) رسد اهل بیت مصطفی را بر اسارت می برند دختر شیر خدا را با جسارت می برند دست هایم بسته بود حسن حسینخانی

واسه محبوبم میمیرم مثه یعقوبم میمیرم اسم یارمو بیارید میمیرم خوبم میمیرم بگیرید دست گدا رو گدای بی دست و پا رو همه دارند به ما میخندند میگن تو آسمونش پر میگیری ایشالله میگم حرم نرفتم میگن میری ایشالله میگم اگه بمیرم خیلی برام بد میشه میگن حرم نرفته نمی میری ایشالله بعد روضه عجیب میچسبد دوسه تا حبه قند و چای حسین ای خدا بعد مرگ اجازه بده که بیایم به روضه های حسین تا محرم مرا نگه دار دل من لک زده برای حسین واسه محبوبم میمیرم حسن حسینخانی واسه محبوبم میمیرم مثه یعقوبم میمیرم اسم یارمو بیارید میمیرم خوبم میمیرم بگیرید دست گدا رو گدای بی دست و پا رو همه دارند به ما میخندند میگن تو آسمونش پر میگیری ایشالله میگم حرم نرفتم میگن میری ایشالله میگم اگه بمیرم خیلی برام بد میشه میگن حرم نرفته نمی میری ایشالله بعد روضه عجیب میچسبد دوسه تا حبه قند و چای حسین ای خدا بعد مرگ اجازه بده که بیایم به روضه های حسین تا محرم مرا نگه دار دل من لک زده برای حسین

تا که افتاد به این کوچه گذارش محتاج پر شد از لطف کسی کوله بارش محتاج جمع کرد آبروی ریخته ای را با لطف آبرو داد سر داد و هوارش محتاج  شرط بستم سر این دل که بیاید ببرد عاشق آنست که باشد به قمارش محتاج پوزه مالیدن من رزق برایم دارد هرکسی هست بهر حال به کارش محتاج من خودم میبرمش سمت جهنم فردا صورتی را که نباشد به غبارش محتاج انبیا هم به نماز شب او محتاجند خانوم نافله ها هست هزارش محتاج سر بازار مرا متهم عشق کنید کس به اندازه ی من نیست به دارش محتاج دستگیری تمامی عوامل با اوست عرش هم برود هست کنارش محتاج شانه اش کوه رشیدی است که حتی میشد شیر سرخ عربستان به وقارش محتاج تا قیامت به پریشانی مویش سوگند کربلا هست به الطاف مزارش محتاج متوسل شده یکدگرند این دو حرم نشده که نشود یار به یارش محتاج تا که افتاد حسن حسینخانی

به شب میان بیابان نرفته بودم و رفتم به جستجوی یتیمان نرفته بودم ورفتم نخفته بودم و خفتم به روی خشت خرابه به کوفه گوشۀ زندان نرفته بودم ورفتم هزاررنگ پریده ندیده بودم ودیدم شفق به ماه چکیده ندیده بودم ودیدم ندیده بودم و دیدم محاسنت در خون به داس یاس بریده ندیده بودم ودیدم به کوفه جای به زندان نکرده بودم وکردم به شام، خانه به ویران نکرده بودم و کردم نگفته بودی و گفتی اذان زمأذنۀ نی به نیزه گوش به قرآن نکرده بودم وکردم برگ خزون حسن حسینخانی به شب میان بیابان نرفته بودم و رفتم به جستجوی یتیمان نرفته بودم ورفتم نخفته بودم و خفتم به روی خشت خرابه به کوفه گوشۀ زندان نرفته بودم ورفتم هزاررنگ پریده ندیده بودم ودیدم شفق به ماه چکیده ندیده بودم ودیدم ندیده بودم و دیدم محاسنت در خون به داس یاس بریده ندیده بودم ودیدم به کوفه جای به زندان نکرده بودم وکردم به شام، خانه به ویران نکرده بودم و کردم نگفته بودی و گفتی اذان زمأذنۀ نی به نیزه گوش به قرآن نکرده بودم وکردم برگ خزون حسن حسینخانی

سلام من به تو اماما تا باشه باز از این سلاما جوونیمو نذر تو کردم مثل تموم پیر غلاما قربون تو که زندگیمی تعزیه خونا ی قدیمی خطابشون میکنی آقا به اسم دوستای صمیمی مِن الغریب الی الحبیب و وقتی که نوشتی گریه میکردن برا تو ملائک بهشتی نوشتی آی رفیق بیا به یاریِ رفیقت نوشتی مهرشم زدی با گوشه ی عقیقت *** یه پیر غلام که مکه هم رفت کعبه رو دید دلش حرم رفت تو جیبشه اون عکسی رو که چهل سال پیش زیر علم رفت یه پیر غلام که خیلی پیره امروزو فرداس که میمیره منتظر حضرت زهراس سرش رو به زانوش میگیره پای همین سیاهیا محاسنش سفید شد که تازشم یه بچشم تو جبهه ها شهید شد وقتی که روضه ی علیِ اکبر و می خونه قلب تموم آسمونیا رو میسوزونه *** [ پرچمت گر سرنگون شد من نگه میدارمش غم مخور بعد از تو پشتیبان پرچم زینب است منزوي هرگز مزن بیهوده لافِ عاشقی این حسین تنها یک عاشق دارد آن هم زینب است سلام من به تو اماما حسن حسینخانی

تو چه کردی میان میدان شمر چکمه ات را نزن به دندان شمر پاشو از روی جسم بی‌جان شمر پاشو ورنه شوی پشیمان شمر تو که دستِ بریدنت تند است خنجرت پس چرا کمی کند است از خودم بی‌حسین سیرم من ته گودال سربه زیرم من حق بده گوشه‌ای بمیرم من خنجرش را نشد بگیرم من دیر کردم سرِ تو را بردند تا که انگشتر تورا بردند کودکان یک به یک کتک خوردند چند تن زیر دست و پا مردند دلِ هر کس که بود آزردند اهل بیتِ امام را بردند گرچه با شرم و سر به زیری رفت دختر فاطمه اسیری رفت خیمه ی بی‌عمود واویلا آتش و بوی دود واویلا چهره‌های کبود واویلا لاطُماتُ الخدود واویلا دم خیمه چه ازدحامی شد دور تا دورِ او حرامی شد عاقبت شهر بی‌امان را دید سنگ و پرتاب ناگهان را دید مجلس عیش شامیان را دید عمه جان چوبِ خیزران را دید آه این چوب بدترین حربه‌ست عمه یاد دوازده ضربه‌ست *** غروب کربلا شد و,جور و ستم روا شد و دور و بر سه،سه ونیم, قیامتی به پا شد و بعدِ تمامِ شُهدا,نوبت شاه ما شد و وقـت نزول آیه‌ی,مصیبت و بلا شد و تمـامی سپـاه کـفر,دوباره هم صدا شد و خدا خدای نیزه و, خنجرو دشنه‌ها شد و برای نیزه دارها, حرمله رهنما شد و سـنگ روانه‌ی سرِ, عزیز مصطفی شد و عزیز برادرم حسن حسینخانی

خبر آن نیست که اموال به غارت رفته خبر آن است که زینب به اسارت رفته کاش خودش لباسای پیکرش رو در می آورد کاش همون غروبی انگشترشو در می آورد از تو یه پیرهن برام مونده اونم پاره شده آخه من دیدم چه طوری از تنت در می آورد وای از آن لحظه که از پیکر من جان میرفت چه غریبانه حسینم سوی میدان نمی رفت حسین حسین زینب به اسارت رفته حسن حسینخانی

آقام یک عمر حمال علی بود ننم پیوسته دنبال علی بود نه تنها خونه ما رسم ده بود نمازا رو به تمثال علی بود علی ای صفا بخش هر چمن رویت ای نسیم دل فلک مویت پیچش راه عشق را میماند دلبرا پیچ و تاب گیسویت شیر وحشی که صید کس نشود خود شده صید چشم جادویم من کجا وصف تو توانم گفت خالقم خود شده صنا گویت می رسد از غرور جان بر گوش صوت حق حق و ذکر هو هویت علی لایق تاج انما سر تو جمله شاهان گدای قنبر تو تمثال علی حسن حسینخانی