کربلایی علی کرمی

دستور داد بدن امام جواد رو از بالای بام به زمین بندازن یعنی وقتی از بالا انداختنش پیشانیش شکست تکیه به نیزه غریبی داده بود داشت نفس تازه میکرد یه نانجیبی پیشانیش رو نشانه گرفت دامن عربیش رو بالا زد خواست خون پیشانی رو پاک کنه اونوقت سفیدی سینه اش معلوم شد دوباره حرمله سه شعبه رو به کمان گذاشت بیرون کشید از کمر خود سه شعبه را از بس به روی سینه ی او با شتاب خورد فَسَقَطَ الْحُسَیْنُ عَنْ فَرَسِهِ إِلَى الْأَرْضِ با صورت به زمین افتاد پیشانی شکسته امام جواد علی کرمی

كاشكی تو حجره يه پياله آب بود يا آب دادن به تشنه لب ثواب بود كاشكي بجاي اُمّ فضل تو حجره خانوم دلسوزی مثه رباب بود اسم رباب اومد فضا عوض شد گريز روضه بي هوا عوض شد صبح تا غروب تو آفتاب مینشست كه رنگ چهره اش به خدا عوض شد گلی نمونده دیگه تو گلشنش روضه بازه لالایی خوندنش داغ علی یه کاری با رباب کرد برادراش رباب رو نشناختن آب دادن به تشنه لب ثواب بود علی کرمی

وقتی امام رضا رو شهید کردند اولین کسی که خبر برای خواهرش آورد کی بود کسی به خواهرش جسارت کرد یا نه کسی خونشو رو غارت کرد یا نه خودش روضه بخونه یابن شبیب عمه ی ما راه دور رفت میخواست قتلگاه بماند به زور رفت چه جوری آقا یابن شبیب آتش قبلم زبانه زد نامحرمی به عمه ی ما تازیانه زد وقتی امام رضا رو شهید کردند علی کرمی 

چه جوری این خواهر رو از برادر جدا کردند گفت حسین مرا خیال جدایی نبود هیچ به سر اگر جدا شدم از تن دویدم از پی سر به زخم قلب عزادار من نمک زده اند حسین چشم تو روشن مرا کتک زده اند مرا خیال جدایی نبود علی کرمی

گرچه پستیم و کوچک و ناچیز ما خریده شدیم گریه کنیم خنده اصلا به ما نمی آید آفریده شدیم گریه کنیم ما برای حسین میمیریم مرد حرفش دوتا نخواهد شد ما نباشیم دیگران هستند خلوت این روضه ها نخواهد شد خنده اصلا به ما نمی آید علی کرمی

حقّ داره بیوفته، از این درد سنگین از رو در گذشتند چهل نامرد سنگین افتاد و پا می‌کوبیدند رو در یه بند بی اجازه با بگو بخند از زیر دری که سوخته بود فضّه بیا گشته بود بلند لگد دومی که بد می‌خورد چهل نفر خسته‌ می شدند از زدنش نفش رفت تا لگد کوبید فضه او را دوباره احیا کرد مصیبت اینه دومی داد زد سر زهرا یک نفر هم نگفت بی جا کرد قنفذ پست پشت هم  می‌زد حیدر این صحنه را تماشا میکرد حق داره بیوفته علی کرمی

قم جلال مدینه پیدا کرد تا نهادی قدم به دیده آن مردو زن دور محملت گشتند اشک شوق همه ز دیده روان قم دل از گلشن بهشت گرفت محملت بسکه گشت گل باران کاش زینب به قم سفر می کرد تا نمی‌دید این همه طغیان خانوم دور تو دسته‌های گل در دست دور او سنگ بود و زخم زبان دور تو عالمان فقه اصول دور او ابن سعد و شمر و ثنان قم جلال مدینه پیدا کرد علی کرمی

آه سادات ببخشید که او خورد زمین در همین فاصله‌ام کنده شده است لولا در آن چنان با لگدی باز شد آن در که همه فکر کردند که دیوار یکی شد رد شدن آن همه نامرد از آن در با پا که افتاد به روی بدن زهرا مادر زیر دره سینه و میخ در درگیر دره این شکستگی‌ها تقصیر دره مادر زیر دره همه فکر کردندکه با دیوار یکی شدعلی کرمی

کشته شد محسن آنان که تماشا کردند سند تیر به اصغر زدن اصلا این بار کماندار چه با زور کشید با سه شعبه همه حنجره را زد بد زد طفل را از وسط خاک کشید به نی سر او را به نوک نیزه که جا زد بد زد شش ماهه یل رباب قند و عسل رباب رو نیزه نشستن بهتره یا بغل رباب ای کارو کسه رباب برگرد نفس رباب از بس گریه کردم همه میگن که بسه رباب یارالی علی آب آزاد شده جات خالیه یارالی علی رو نیزه چرا بی‌حالی برگرد نفس رباب علی کرمی

یه خصوصیتی داره مادری از همه عالمم خسته‌ تر باشه تا مطمئن نشه بچه‌اش نخوابیده خودش نمی‌خوابه زن اجازه به خودش نمیده نگاه کرد گفت علی دو چشمت روی نیزه ناز برایت یک ناز مانده بگو تقصیر نیزه یا سه شعبه است چرا مادر دهانت بازه حال خوشه ربات قربون تو بشه رباب خندت نمی‌گیره خودشو هم بکشه رباب قربون تو بشه رباب علی کرمی

آتیش غوغا می‌کنه داره بلوا می‌کنه یکی با لگد درو وا می‌کنه چهل تن یک تن و زدن گل گلشنو زدن مرد بودن اونا که یک زنو زدن در رو داره می‌شکنه زهرا مونده یک تنه یکی داره مادرم رو میزنه یکی آتش به کل باغ می‌زد یکی بر قلب زینب داغ می‌زد میان آن شلوغی‌ها مغیره به دست مادرم یکی بر قلب زینب داغ می‌زد علی کرمی

سه چهار روز از شهادت پیغمبر گذشته چند لحظه سکوت کرد سپس چند گامی عقب عقب برگرد همه گفتن منصرف شده‌اند همه گفتند که بخیر گذشت ناگهان با سمت خانه دوید لگدی زد به در خدا ما در شده شعله ور خدا محسن فاطمه بی سپر خدا مادر محسن فاطمه بی سپر علی کرمی

بگو به شعله چه وقت دخیل بستن بود شعله می‌رفت به بالا سر حیدر پایین شعله می‌رفت به بالا سر حیدر پایین بیشتر غربت او بود که می زد شررم یک لگد خورده در شنیدی برای در خانه نیو مدن اومدم یک نفر گفت فاطمه اینجاست گفت فضه علی حسن بیا او هر کسی پشت در به این خانه است آتش است حتی فاطمه جای خودش یک نفر گفت محسنش بسه گفت فرقی نمی‌کند اصلاً باید این خانه را بسوزانم مردباشد میان آن یا نه کوچه آماده هیزم آماده یک نفس مانده بود تا آتش داد زد ای اهالی خانه یا که بیعت کنید یا آتش شعله می‌رفت بالا سر حیدر پایین علی کرمی

نشد جمکران توآدم شوم ببر کربلا کربلا می شوم آقا شب اول ماه بده در راه خدا من به خدا محتاجم به هوای حرم کرببلا محتاجم نشد جمکران تو آدم شوم علی کرمی

درآن میانه فقط آب را صدا میزد دلش سوخت به حال پسر امام رضا براش آب آورد اما این نانجیب آب جلو حضرت رو زمین ریخت آب ریخت رو زمین یاد هلالم امشب دیگه گودالی حالم منم میرم از حال حجره کجا وتنگی گودال منم میرم از حال ولی نشد پیکر من پامال آفتاب دید ولی نسوخته پیکر من درگیر با خنجر کند نبوده حنجرمن وای از داغ نعل تازه کفن شاه زیر اندازه حال پسر امام رضا علی کرمی

مگه روز دوشنبه چه کردند نوشت جات خالی عجب روزی بود معاویه با سر اومدند توی خونه هیشکی هیزم نبود با آتیش همه پشت در اومدند نگفتم که ریحانه مصطفی است گفتم ظریفه نه گفتم زنه یه جوری زدم که دیگه پانشه یه جوری زدم که علی بشکنه ای وای من زهرا روز دوشنبه چه کردند علی کرمی

دوچشمت روی نیزه ناز مانده برای مادرت یک راز مانده بگو تقصیر نیزه یا سه‌شعبه‌ست چرا مادر دهانت باز مانده حجمِ تیرآخر گرفتارت کرد خواب بودی حَرمله بیدارت کرد دو چشمت روی نیزه ناز مانده علی کرمی

از صفای ضریح دم نزنید حرفی از بیرق و علم نزنید گریه های بلند ممنوع است روضه که هیچ سینه هم نزنید کربلا رفته ها کنار بقیع حرفی از صحن و از حرم نزنید زائری خسته ام نگهبانان به خدا زود می روم نزنید زائری داد زد که نا مردان تازیانه به مادرم نزنید غربت ما بدون خاتمه است مادر ما همیشه فاطمه است کاش درهای صحن وا بشود شوق در سینه ها به پا بشود کاش با دست حضرت مهدی این حرم نیز با صفا بشود کاش با نغمه حسین حسین این حرم مثل کربلا بشود در کنار مزار ام بنین طرحی ازعلقمه بنا بشود پس بسازیم پنجره فولاد هر قدر عقده هست وا بشود چارتا گنبد طلایی رنگ چارتا مشهد الرضا بشود این بقیعی که این چنین خاکی است رشک پروانه های افلاکی است در هوایش ستاره می سوزد سینه با هر نظاره می سوزد هشت شوال آسمان لرزید دید صحن و مناره می سوزد بارگاه بقیع ویران شد دل بی راه و چاره می سوزد این حرم مثل چادر زهراست که در اینجا دوباره می سوزد این حرم مثل خیمه ی زینب که در اوج شراره می سوزد سالها بعد قدری آن سو تر چند قرآن پاره می سوزد زائری خسته ام نگهبانان علی کرمی

شبیه این زمین در آسمان‌ها آسمانی نیست ندارد وسعتی، اما به وسع او جهانی نیست به جای گنبد و گلدسته، کفتر‌ها نما دارند نشانی ساختند آخر که مانندش نشانی نیست کریمان هرچه که دارند را وقف گدا کردند نگو اینجا چرا صحن و سرای آنچنانی نیست به اجبار عده‌ای باب الکرم را روی ما بستند به در مانده نگاه میزبان و میهمانی نیست مدینه شهر پیغمبر، بگو تو لااقل با ما چرا روی سر خورشید‌ها پس سایبانی نیست؟ نه سینه‌زن، نه یک دسته، نه حتی یک حسینیه همه آمادۀ اشکند، اما روضه‌خوانی نیست به یاد چادر خاکی، بقیع امروز خاکی شد و حالا زائرش جز مادری قامت کمانی نیست همان مادر که آمد کوچه و با قد خم برگشت بلایی برسرش آمد که آثارش نهانی نیست چنان سیلی به رویش زد که حوریه زمین افتاد صدا زد که حسن در زانویم دیگر توانی نیست باب الکرم را روی ما بستند علی کرمی

حیف و صد حیف که عمر تو به دنیا کم بود روز میلاد تو با گریه و غم توام بود مادرت رفت ز دنیا و نصیبت غم بود بعد مادر پدرت بهر تو مادر هم بود مثل امشب تو در آغوش پدر جا داری یک شبی هم تو به دامن سر بابا داری ای پدر دست نداری بکشی بر سر من با سرت آمده ای نیمه شب در بر من پُرِ زخم است شبیه سر تو پیکر من شده یک دفعه بگو باز به من دختر من خوب شرح سفرت از سر و رویت پیداست جای سرنیزه هنوزم به گلویت پیداست عمر تو به دنیا کم بود علی کرمی

لالا لالا بیا تو آغوشم لالا لالا نکن فراموشم از این به بعد تو آسمونا بده ادامه زندگیتو مطمئنم زهرا می گیره تولد یه سالگیتو باید دعا از روی نیزه به حالم کنی محشر جلو فاطمه میشه حلالم کنی بالا بلندِ رباب برگرد ، بخنده رباب بالای نیزه تو شش ماهه میشوی ستوده کرمی

نمیدونم حالا سینه چاک کنم یا که اشک دخترت رو پاک کنم چه چوب تری فروختم که باید زنمو جوون جوون تو خاک کنم اهل مدینه زن مرا کشتید فاطمه جان خدا میدونه که خیلی بد زدن یکی دوبار که بی عدد زدن میدونستن که ما تو راهی داریم عمدا اومدن به در لگد زدن میریزه از چشام هنوز اشکای شعله ور به خونه ما وا شدش پای چهل نفر یکی نگفت که افتاده زهرا به زیر در گلبرگای تو رو دیدم لگد شدن چهل نفر از روی در دیدم که رد شدن هیچکی نبود بگه تو هستی پشت در صداش تو گوشمه چه چور شکسته شد گوشوارت خدا میدونه خیلی بد زدن علی کرمی

پشت در موندی شکست بال و پرت بین در و دیوار افتاد پسرت نا خداگاه اگه بهت ضربه ای وارد بشه از خودت یه عکس العملی نشون میدی پشت در موندی شکست بال و پرت بین در و دیوار افتاد پسرت میخ لعنتی تا قلبتو شکافت خم شدی حلقه در خورد به سرت پشت در شکست بال و پرت علی کرمی

وقتی که پنج تا کفن از آسمان رسید چیزی نصیب خامس آل عبا نشد تاریخ شاهد است در عالم به جز حسین هیچ آفریده ای کفنش بوریا نشد این نیزه ها چکار مگر کرد با تنش هرکار کرد خواهرش آخر جدا نشد زهرا زیاد زد به سرو صورتش ولی شمر لعین ز سینه ارباب پا نشد میخواست در عبای پیمبر کفن شود استاد بندانی علی کرمی

در میان هلهله سوز و نوا گم می شود زیر ضرب تازیانه ناله ها گم می شود بس که بازی می کند زنجیرها با گردنم در گلویم گریه های بی صدا گم می شود در دل شب بارها آمد نمازم را شکست در میان قهقهه صوت دعا گم می شود چهارچوب پیکرم بشکسته و لاغر شدم وقت سجده پیکرم زیر عبا گم می شود تازه فهمیدم چرا در وقت سیلی خوردنش راه مادر در میان کوچه ها گم می شود بین تاریکی شب چون ضربه خوردم آگهم آه در سینه به ضرب بی هوا گم می شود لا به لای پنجه هایش مشتی از موی سرم بین این تصویر ها دیگر حیا گم می شود از یهودی ضربه خورده خوب می داند چرا ؟ گوشوارِ بچه ها در کربلا گم می شود در دل شب بارها آمد نمازم را شکست علی کرمی