رقیه بی تو که باشم غم دارم حسن عطایی

بی تو که باشم غم دارم رقیه
تو رو دارم چی کم دارم رقیه
ضربان قلبم با تو می‌کوبه
توی روضه‌‌ت پرچمدارم رقیه
رقیه دنیا بی تو کویره
رقیه ای قمر منیره
تو باشی دنیا برام بهشته
رقیه منکر تو بمیره
بغلت می‌جوشم، عَلمت رو دوشم
از همه غیر تو تو دل کندم
نفسم بهت بنده، رو سرم سربندِ
یا رقیه خاتون می‌بندم
یا رقیه مدد...
با نگاهت لشکر لشکر می‌ریزه
توی میدون داره هِی سر می‌ریزه
شمشیر اشکت بُرّنده مثل تیغ
شما از گریه‌‌ت هم هنر می‌ریزه
ماه عالم تویی، کوثر اربابی
تو یزیدو حيران کردی
شأن بی‌تکراری، نوه‌ی کرّاری
کاخ شامو ویران کردی
تویی که دنیا دنیا عاشق داری
بذر عشقت رو تو دل‌ها می‌کاری
با نگاهت ارباب آروم می‌گیره
وقتی سر رو دوش بابات می‌ذاری
رقیه عزیز عالمینی
رقیه نفس زینبینی
تویی که شعف دادی به خلقت
رقیه ملیکه‌ی حسینی
بفداکِ روحی، چه حیا و شکوهی
وقتی چادر سر می‌گیری
آرزوش اینه نوکر که بگن بهش آخر
واسه رقیه می‌میری

بی تو که باشم غم دارم رقیه حسن عطایی