دم غروب آفتاب کنار جاده بود شهاب مهری

دم غروب آفتاب در کنار جاده بود

شکسته بال و خسته روی کوه ایستاده بود

اگر چه سیب آفتاب سرخ و نوبرانه شد

چه بی رمق به شانه درخت تکیه داد

به سوی روستای انتهای جاده خیره شد

نگاه بی گناه ده چقدر صاف و ساده بود

نسیم سیب سرخ را به رودخانه پرت کرد

چه شد که گام های رود تند و بی اراده بود

چه بود در نگاه سبز روستا

که آفتاب فقط به یک نگاه صاف و ساده دل نداده بود

به روستا رسید و دید آن نگاه باصفا

چهل چراغ سبز و روشن امامزاده بود

هزار قاصدک دوید سوی دامن بهار

در آسمان چقدر نامه های سر گشاده بود

دم غروب آفتاب کنار جاده بود شهاب مهری