به گرمی غنچه ها را مینوازد شهاب مهری

به گرمی غنچه ها را می نوازد مثل فرزندش

یقین از نور و باران آفرید او را خداوندش

هوای خانه پاکیزه است در این شهر آلوده

هوای خانه را پاکیزه کرده دود اسپندش

کبوتر هایی از نخ جان گرفته با گره هایش

گلیمی بافته از آسمان دست هنرمندش

خدایا کاش مادر بی خبر از درد هایم بود

که با هر اتفاق تلخ بالا میرود

دوباره پنجره یخ بسته می کوبد به در طوفان

خزان پشت در است و همچنان سبز است لبخندش

صداقت را نشانم داده از آیینه ها بهتر

که قولش قول و حرفش حرفو سوگند است سوگندش

گذشت از اشتباهاتم شبیه جویبار از سنگ

اگر گاهی نبود اخلاقم و رفتارم خوشایندش

به من گفته مبادا مرگ بیدارت کند از خواب

به یاد چشم خواب آلود من مانده است این پندش

به گرمی غنچه ها را مینوازد شهاب مهری