مانده مرا یار محمدحسن فیضی

در این دشت بسیار محنت کشیدم

منی که جهان میکشد منتم را

از این مردم پست منت کشیدم

زدند و بریدند با خود نگفتند

برای تو شش ماه زحمت کشیدم

این یکی مانده مرا یار و همه هست من است

نگه مادر او یکسره بر دست من است

طاقت طقل گذشته است ز حد میمیرد

به لبش آب رسد یا نرسد میمیرد

جز خداوند به عمرم رو نزدم

هر چه آمد به سرم دست به زانو نزدم