عباس شاه زیدی

تا ببیند به چشم خود عمران مریمی دیگر از تبارش را پشت دروازه‌های روح انداخت عشق این بار کوله بارش را گاهی اوقات پیش آمده عشق بسته راه اراده‌ها را هنوز آتش عشق گاه می‌گیرد دامن شاهزاده‌هایش را روز و شب میروند و می آیند نور را کور ها نمیفهمند گاهی اوقات مصلحت ها را امپراطورها نمیفهمند تب دیدار ماه سامرا مثل تورش گرفته دامان را این مسلمان ترین مسیحی نه این مسیحی ترین مسلمان را به اسیر رها خبر بدهید جاده عشق تنگ و باریک است پشت دروازه ها بمان یک شب که زمان وصال نزدیک است برده مریم مسیح را تا روم آب با نور در ملازمه است تا بگوید به خاستگارانش این ملیکه عروس فاطمه است روم چرخید سمت سامرا پیش از آن قطره بود و دریا شد مادر منجی بشر بودن قسمت دختر یشوعا شد مریمی دیگر آفریده خدا که جهان را به نام خواهد کرد پیش پایش  ز روم تا بغداد گل نرگس قیام خواهد کرد گوش نامحرمان نمیشنود خبری بی صدا تر از او نیست همه ریگ ها خبر دارند که اسیری رها تر از او نیست خواب و رویا نبود بیداری است آخر وصلتی که اینگونه است از شعف اشک شوق میریزند شمع هایی که دست شمعون است در دریای مرمر خورشید پس از این محرم کرانه تو است نفس آسمان و زمین در نفس های مادرانه تو است او که قیصر غلام خانه اوست تو قرار است همسرش بشوی او که تنها ذخیره هستی است قرار است مادرش بشوی تا ببیند به چشم خود عمران عباس شاهزیدی

من نمی گویم خودش گویا تر از این حرف هاست ماه من سرو قدش طوبی تر از این حرف هاست بی دلیل از سرو گفتم سرو مال شعر هاست سرو پیش قامتش رسوا تر از این حرف هاست این که از داغ لبش یک عمر اقیانوس میمرد با لبای تشنه هم دریا تر از این حرف هاست شعر میخواندم به گوش آب ها دیدم هنوز حلقه حلقه چشم ماهی ها تر از این حرف هاست از نگاهش آسمان هم سر به زیر انداخته است هیبت این چشم ها گیرا تر از این حرف هاست ماه من بی بال و پر معراج خود را رفته است این که سبحان الذی اسرا تر از این حرف هاست این که میگویند در محشر شفاعت میکند این که چیزی نیست او بالاتر از این حرف هاست ماه شب های علی نصف جهان را هم ببین شاعرت در اصفهان تنها تر از این حرف هاست خودش گویاتر از این حرف هاست عباس شاهزیدی

باز کن چشمان از اندوه مالامال را چار داغ تازه داری ، چارفصل سال را پا به پای چار فصل داغ هایت مثل ابر بارها خون گریه کردم ، منتهی الآمال را منتهی الآمال آورده است ، حتی دشمنان گریه می کردند این پروانه ی بی بال را پای عشق آمد میان ، دست کریمت باز شد عشق می بندد همیشه پای استدلال را داغ پشت داغ ، پشت داغ ، پشت داغ …آه داغداران خوب می فهمند این احوال را از شهامت مانده بر دوشت مدال افتخار کم خدا انداخت بر دوش زنی این شال را چار داغت را نیاوردی به رو ، گفتی حسین کرد بارانی سوالت ، روز استقبال را عشق تو خون خدا و عشق ما عباس توست او که از حق جای دستانش گرفته بال را مادر دریا ببخش این شعر در شان تو نیست کاش می بستم به مدحت این زبان لال را عباس شاه زیدی باز کن چشمان از اندوه مالامال را عباس شاهزیدی