مو مثه زائرای دلخِسته

مو مثه کِفترای صحن و سِرات

خیلی دوسِت دروم خودت مِدِنی

بخوره تو سَرِ مو درد و بِلات

دَرِ ای خانه با دل و جونُم

هَرچی دِشتُم نِدِشتُمه دادُم

خواستی پیدام کنی بیا اینجه

شبای جمعه تو گوهرشادُم

هرکی دردی دِرِه بیه که آقا

زود شفاشه مِده تو ای خانه

کم کسی نیست آقای ما, مشتی

علی موسی الرضایه, سلطانه

دست روی سینه و چشوم به هَمو

خورشیدیه که اسمشه گنبد

اینجه خیلی صِفا دِرِه..مردم!

دلتان که گرفت بیِن مشهد

یا دِوایی مِخِن یا پولی مِخِن

روزیِ هرکی اینجه دست آقاست

دختری وِسَط حرم دیشب

با یه ویلچر آمد,رو پاش ورخاست

فقط ایره بُگُم که هرکی میه

دست خالی از اینجه دَر نِمِره

خوب و بد قاطی و هم از یَک دَم

هَمَمانه امام رضا مِخِره

دل ما غصه دار یَک چیزه

گرچه همساده ی امام رضایِم

بعد از اینجه خودِ خدا مدِنه

تو خماری صحن کربلایِم