حاج ابوالفضل بختیاری

آسمان است و خسوف قمرش معلوم است غربت بی حد او از سفرش معلوم است کوله بار سفر آخرتش را بسته از مناجات و نماز سحرش معلوم است موی آشفته و اوضاع به هم ریخته اش با عبایی که کشیده به سرش معلوم است دو قدم راه نرفته چقدر می افتد ناتوان بودنش از زخم پرش معلوم است به زمین خوردن او ارثیه ی مادری است درد پیچیده به پهلوش اثرش معلوم است وسط حجره ی در بسته به خود می پیچد اثر زهر به روی جگرش معلوم است خواهرش نیست ببیند چه سرش آمده است ولی از حالت بغض پسرش معلوم است لب او سرخ شد اما به خدا چوب نخورد مجلس شام به چشمان ترش معلوم است روی خاک است ولی زیر سم اسب نرفت روضه ی عصر دهم در نظرش معلوم است نعل ها بود که محکم روی پیکر می رفت یک نفر در طلب جایزه با سر می رفت نعل ها بود که محکم روی پیکر میرفت ابوالفضل بختیاری

آسمان است و خسوف قمرش معلوم است غربت بی حد او از سفرش معلوم است کوله بار سفر آخرتش را بسته از مناجات و نماز سحرش معلوم است موی آشفته و اوضاع به هم ریخته اش با عبایی که کشیده به سرش معلوم است دو قدم راه نرفته چقدر می افتد ناتوان بودنش از زخم پرش معلوم است به زمین خوردن او ارثیه ی مادری است درد پیچیده به پهلوش اثرش معلوم است وسط حجره ی در بسته به خود می پیچد اثر زهر به روی جگرش معلوم است خواهرش نیست ببیند چه سرش آمده است ولی از حالت بغض پسرش معلوم است لب او سرخ شد اما به خدا چوب نخورد مجلس شام به چشمان ترش معلوم است روی خاک است ولی زیر سم اسب نرفت روضه ی عصر دهم در نظرش معلوم است نعل ها بود که محکم روی پیکر می رفت یک نفر در طلب جایزه با سر می رفت دو قدم راه نرفته چقدر می افتد ابوالفضل بختیاری

علمداری که یک کوفی به غارت برد مشکش را دم دروازه شامی ها در آوردند اشکش را به قرآن پاره ها آن بی وضو ها دست ها بردند عروسان علی را از میان مست ها بردند دیدی غمت امونمو برید کارم به مجلس شراب کشید هر کاری که میشد برات کردم دست از سر تو بر نداشت یزید من بمیرم با خیزرون تنها موندی با دندون شکسته ات قرآن خوندی زدنت غریب گیر آوردنت زدنت فدای آب نخوردنت مجلس شراب ابوالفضل بختیاری

هر چند ناتوان شدی اما ز پا نیفت ای هشتمین عزیز! عزیز خدا نیفت می ترسم آن که دست بریزد به پهلویت باشد ز پا بیفت ولی بی هوا نیفت کوچه به آل فاطمه خیری نداشته دیوار را بگیر و در این کوچه ها نیفت مردم میان شهر تماشات می کنند این بار را به خاطر زهرا بیا نیفت دامان هیچ کس به سرت سر نمی زند حالا که نیست خواهر تو پس ز پا نیفت تکّه حصیر خویش از این حجره جمع کن اما به یاد نیمه شب بوریا نیفت ای وای اگر به کرببلا بوریا نبود! راهی برای دفن شه کربلا نبود ای هشتمین عزیز ابوالفضل بختیاری

به نعلای تازه سپردن تو رو نیزه دارا غریب گیر آوردن تو رو نفس میزنی خون میاد از تنت من بمیرم چرا پشت و رو کردنت نگاه کرد به اون بدن گفت تا حالا ندیده بودم حسین پشت به آسمان بخوابی چی شده داداش به عریانی تو دلم سوخت به پیراهنت رحم نکردند به تن هر چی داشتی بردند دیگه دنبال چی میگردند حسینم حسینم یکی نیست بگه نیزه ها بس کنید مادرش اومده قتلگاه بس کنید چرا پرده حرمت رو میدرید کهنه پیراهنش رو کجا میبرید غریبی مثل تو کی دیده غریب گیر آوردن تو رو ابوالفضل بختیاری

دلم دیوونته عاشق می خونته یه عمریه تو شمعی و دلم پروونته دلم دیوونته عاشق می خونته یه عمریه تو شمعی و دلم پروونته دلم دیوونته عاشق می خونته یه عمریه تو شمعی و دلم پروونته دلم دیوونته عاشق می خونته یه عمریه تو شمعی و دلم پروونته دلم دیوونته ابوالفضل بختیاری

عشق گاهی در جدایی گاه در پیوندهاست عشق گاهی لذت اشکی پس از لبخندهاست عشق گاهی یک اجابت نزد حاجتمندهاست عشق گاهی بین باباها و تک فرزندهاست عشق می‌آید که بعد از شب سحر پیدا شود عشق گاهی می‌رسد تا یک نفر بابا شود… ای زمین از عرش، بر فرش آسمانت را ببین ای پرستوی مهاجر آشیانت را ببین ای دل غمگین امام شادمانت را ببین امشب ای سلطان ولیعهد جوانت را ببین ای امام مهربان باب المرادت آمده میوهٔ قلبت، دل آرامت، جوادت آمده مزد چل سال انتظار و چل شب احیای سحر می‌شود طفلی که از او نیست طفلی خوب‌تر سیب سرخ احمد است و باز هم داده ثمر کوثری دیگر عطا کرده به قرآن این پسر کوثر و یاس است جاری در رگ و در خون تو مردمان ری فدای روی گندمگون تو سبط موسی هستی و کار مسیحا می‌کنی مثل عیسایی که در گهواره لب وا می‌کنی بی‌عصا هم معجزه مانند موسی می‌کنی دیدهٔ کور «موفق» را تو بینا می‌کنی بر حقیری بنی‌عباس دامن می‌زنی پور اکثم را به تیغ علم گردن می‌زنی… باب الجواد ابوالفضل بختیاری

بر خلق بشارت بادا تا شاه کرامت بادا ما نوکر این درباریم حیدر به سلامت بادا ملکان مقرب بزنند بوسه هر روز بکشند سرمه هر شب ز کف پایت سلطان به صد ناز و در تب من معرکه گردان خراباتی رندان صفتان خودت هستم تو یوسف کنعان ای جان جهان خودم هستی من مسلمان خودت هستم تو سلطان خودم هستی سر خوان خودت هستم تو سلطان خودم هستی ای فلک فلک بر پایش سردم هم دم  بنهادا ذرات جهان می گویند حیدر به سلامت بادا حیدر به سلامت بادا ابوالفضل بختیاری

وقتی آقام میجنگه دو لب ذوالفقارش میخنده به صدای تپش تند قلب دشمن ای جانم وقتی آقام میجنگه میگه بسم الله سر بند می بنده میبینی سر رو زده گرم هنوزم تن ای جانم سر میزنه سر میرسه داره حیدر میرسه خبر به خیبر میرسه داره حیدر میرسه ابر و باد علیه، عدل و داد علیه علیه علیه علیه علیه مهر و ماه علیه، نور راه علیه علیه علیه علیه علیه یار غار علیه، استخار علیه علیه علیه علیه علیه ای جانم علی جانم وقتی نماز میخونه دل سجاده از شوق می لرزه تو قنوتش میگه دائم به حق زهرا ای جانم وقتی نماز میخونه به خدا که یه دنیا می ارزه تو رکوعش بده انگشتری به ما ها ای جانم کعبه نشسته ببینه، رو به قبله میشینه شکار لحظه همینه، رو به قبله میشینه جان جان علیه، لا مکان علیه علیه علیه علیه علیه سرِ ّو سرَ علیه، جنس زر علیه علیه علیه علیه علیه روح و تن علیه، یا حسن علیه علیه علیه علیه علیه ای جانم علی جانم وقتی آقام میجنگه ابوالفضل بختیاری

آرامش یعنی زیر بارون بری دم ایوون بگن شده مجنون آرامش یعنی بزنی پر کجا دور دلبر کیه آقام حیدر به خدا آماده سربازیم جونمم ازم بگیره راضیم راضیم راضیم راضیم یا علی یا علی یا علی خوشبختی یعنی که ارادت داری به ولایت خوشا به سعادت خوشبختی یعنی آقام حیدر نگات کنه بیشتر بهت بگه نوکر یا علی ذکر خداحافظیم جونمم ازم بگیره راضیم راضیم راضیم راضیم یا علی یا علی یا علی دلتنگی یعنی که خرابم نجف شده خوابم حرم تب و تابم دلتنگی یعنی بی هوا رفت دلم به خدا رفت بازم کربلا رفت یه نگا کن به دل پروازیم جونمم ازم بکیره راضیم راضیم راضیم راضیم یا علی یا علی یا علی آرامش یعنی یه خیابون بازم زیر بارون یه دل دوتا ایوون آرامش یعنی یه زیارت بیام زیر سایت باشم تا قیامت اربعینا از قلم نندازیم جونمم ازم بگیری راضیم راضیم راضیم راضیم یا حسین یا حسین یا حسین آرامش یعنی زیر بارون ابوالفضل بختیاری

یا وجیهه عند الله اشفعی لنا عندالله به دعای زهرا هستم نوکر ابا عبدالله قلب من شبیه حرم عمریه این باورمه مادر حسین مادرمه یا اماه پسرت کریمه عشقه نمیشه برام تکراری تو امام حسن رو اصلا یه جور دیگه دوس داری سایه داری رو سرمون تا آخر ما از دل و جون میمونیم از فاطمیون یا اماه دیگه با ظهور مهدی میشه این جهان رویایی یه حرم برات میسازیم تو مدینه استثنایی ای دریای عشق و کرم شبیه سقای حرم به من هم بگو پسرم یا اماه تویی کوثر پیغمبر تویی ذوالفقار حیدر توی سختیها  آل الله میگیرن مدد از مادر این عاشق محتاج دعاست حاجت من کرب و بلاست اربعینم دست شماس یا اماه مادر حسین ابوالفضل بختیاری

هرکه با زهراست احساس سخاوت می‌کند مور این وادی سلیمان را ضیافت می‌کند دست‌پخت‌فاطمه نان‌است‌و نانش جذبه‌است هر که شد یکبار سائل کم‌کم عادت می‌کند حضرت جبریل یک جلوه‌ست ذاتا وحی را فاطمه تا قلب پیغمبر هدایت می‌کند فرشیان نه عرشیان هم رو به او می‌ایستند در میان خانه‌اش وقتی عبادت می‌کند مرتضی بر فاطمه یا فاطمه بر مرتضی کیست که بر دیگری دارد امامت می‌کند هرچه مولا مدح خود را کرد مدح فاطمه‌ست آینه از شأن همتایش حکایت می‌کند روز محشر که بیاید کار دست فاطمه‌ست مرتضی می‌ایستد ، زهرا قیامت می‌کند رشته‌ای از چادرش‌هم دست‌ما باشد بس‌است رشته‌ای از چادرش آری شفاعت‌می‌کند روضه حضرت زهرا ابوالفضل بختیاری هرکه با زهراست احساس سخاوت می‌کند مور این وادی سلیمان را ضیافت می‌کند دست‌پخت‌فاطمه نان‌است‌و نانش جذبه‌است هر که شد یکبار سائل کم‌کم عادت می‌کند حضرت جبریل یک جلوه‌ست ذاتا وحی را فاطمه تا قلب پیغمبر هدایت می‌کند فرشیان نه عرشیان هم رو به او می‌ایستند در میان خانه‌اش وقتی عبادت می‌کند مرتضی بر فاطمه یا فاطمه بر مرتضی کیست که بر دیگری دارد امامت می‌کند هرچه مولا مدح خود را کرد مدح فاطمه‌ست آینه از شأن همتایش حکایت می‌کند روز محشر که بیاید کار دست فاطمه‌ست مرتضی می‌ایستد ، زهرا قیامت می‌کند رشته‌ای از چادرش‌هم دست‌ما باشد بس‌است رشته‌ای از چادرش آری شفاعت‌می‌کند روضه حضرت زهرا ابوالفضل بختیاری

غم تو میون هر قلب و دلی حسین یارالی حسین یارالی حسین با غمت چه کنم تشنه کربلا بگو السلام علی من حتک حرمته وای نفس المهموم بدم المظلوم ابی عبدالله وای سید الشهدا شاه کرببلا یکی میزنه هی نیزه به گلوی تو جای چکمه قاتل مونده به روی تو داره میزنه بر سر زینب غم زده پاشو خواهرو بعد از خیمه به سوی تو السلام علی خامس اصحاب کسا السلام علی خامس اصحاب کسا خاک کرببلا پر شده از خون خدا السلام من استجابه الدعا وای نفس المهموم بدم المظلوم ابی عبدالله غمت میون هر قلب ابوالفضل بختیاری

زیر باران دوشنبه بعد از ظهر اتفاقی مقابلم رخ داد وسط کوچه ناگهان دیدم زن همسایه بر زمین افتاد سیب‌ها روی خاک غلطیدند چادرش در میان گرد و غبار قبلا این صحنه را… نمی‌دانم در من انگار می‌شود تکرار آه سردی کشید، حس کردم کوچه آتش گرفت از این آه و سراسیمه گریه در گریه پسر کوچکش رسید از راه گفت: آرام باش! چیزی نیست به گمانم فقط کمی کمرم… دست من را بگیر، گریه نکن مرد گریه نمی‌کند پسرم چادرش را تکاند، با سختی یا علی گفت و از زمین پا شد پیش چشمان بی‌تفاوت ما ناله‌هایش فقط تماشا شد صبح فردا به مادرم گفتم گوش کن! این صدای روضه‌ی کیست طرف کوچه رفتم و دیدم در و دیوار خانه‌ای مشکی است **** با خودم فکر می‌کنم حالا کوچه ما چقدر تاریک است گریه، مادر، دوشنبه، در، کوچه راستی! فاطمیه نزدیک است… زهرا پشت در ابوالفضل بختیاری زیر باران دوشنبه بعد از ظهر اتفاقی مقابلم رخ داد وسط کوچه ناگهان دیدم زن همسایه بر زمین افتاد سیب‌ها روی خاک غلطیدند چادرش در میان گرد و غبار قبلا این صحنه را… نمی‌دانم در من انگار می‌شود تکرار آه سردی کشید، حس کردم کوچه آتش گرفت از این آه و سراسیمه گریه در گریه پسر کوچکش رسید از راه زهرا پشت در ابوالفضل بختیاری